יום ב' דחה"ס, שיחה ח

י. בהתחלה הספר זאגט ער: להיות תמים בעבודתו ית' עבודה תמה, און קענטיג אז דאס איז א ענין עיקרי ביותר, ווארום נאך דעם רעכנט ער כמה עיקרים, איז דאך מובן אז דאס איז נאך מערער עיקר פון די ענינים וועלכע ער רעכנט ווייטער איז ניט מובן וואס איז דער חידוס בזה, און וואס איז דער ט דענין עיקרי סבזה, וועט מען עם פארשטיין פון היינטיקן סיעור תניא, אין וועלכן דער אלטער רבי בעט זיך בא חסידים און סטעלט זיי אויס דעם סדר עבודת התפלה, זאגט ער אויך דעם לסון "לעבוד עבודה תמה".

וואס מיינט עבודה תמה? איז אזוי ווי ס איז פראן

ענינים בנגלה וועלכע ווערן באלויכטן דורך פנימיות התורה, אזוי איז אויך די ענינים בפנימיות התורה ווערן באלויכטן דורך גליא דתורה. די גמרא אין יומא זאגט אויך דעם לסון עבודה תמה, טייטשט רש"י, סאין אחרי' עבודה, ווארום דאם איז שוין דער גמר ותכלית.

און אזוי אויך אין דעם סיעור תניא, רעכנט ער פריער אויס כמה וכמה מדריגות, אנהויבן הויבט ער אן מיט דעם פון כחות פנימיים וואס זיי אויבן זיך אן פון חכמה ושכל, דער נאך זאגט ער אז דאס איז ווייניק, נאר עם דארף זיין "רצון". אין רצון גופא איז דאך אויך דא כמה מדריגות, פראן דער מקיף השייך לפנימי וכמו ענין לעולם ילמוד אדם במקום סלבו חפץ, איז דאך דאס ניט דער ענין פון אמיתית הרצון נאר דער רצון השייך לסכל, דערפאר לייגט ער צו רצון פסוט, ד.ה. דער עצם הרצון סלמעלה מסייכוחו אל הפנימי.

דער נאך זאגט ער אז דערמיט זאל מען זיך אויך ניט מסתפק זיין, נאר עס דארף זיין "ורוח נדיבה בכל אסר ידבנו לבו", וואס דאס איז די עבודה סמצד התענוג, שלמעלה מרצון פסוט. ולמעלה איז דאס דער ענין פון עתיק סלמעלה מאריך.

דאס אלץ איז דאך אבער מער ניט ווי גילויים. ווארום גם בחי' עתיק איז דאך שוין אן ענין פון העתקה וואס ער איז נעתק געווארן און געווארן בחי' עתיק לעולמות. ובעבודה הו"ע התענוב ווי ער קומט במורגס. אויף דעם לייגט ער צו אז עס דארף זיין "עבודה תמה", וואס דאס איז די עבודה מצד עצם הנשמה וואס עס פארבינדט זיך מיט עצמות. און דאס רופט ער אן "עבודה תמה" וויילע "אין אחרי'עבודה". ווארום דאס איז סוין דער גמר ותכלית.

און אין דעם איז פראן א חילוק ווי דאס איז בעבודת הצדיקים און ווי דאס איז בעבודת התסובה. דבעבודת הצדיקים איז דאס א ענין פון אור יסר דערלאנגט עס ניט אין עצם ממס, מסא"כ בעבודת התסובה שהיא בבחי' אור חוזר.

ועפי"ז י"ל גם בפירוס מ"ס בצואת ריב"ס "להיות תמים בעבודתו ית' עבודה תמה", אז דאס איז א עיקר גדול מיט וועלכן עס הויבט זיך אן דער גאנצער ספר, ווארום דער גאנצער תכלית איז צו פארבינדן זיין עצם מיט עצמות. און אין די. ספעטערדיקע פיסקות איז ער מבאר דעם סדר ואופן ווי צוקומען צו דער עבודה תמה.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה