יום ב' דחה"ס, שיחה ה

ו. נאר דער ענין איז, אז מצד הבחירה וואס דער אויבערשטער האט אפגעגעבן צו א אידן, ראה נתתי לפניך את החיים ואת הטוב ואת המות ואת הרע ובחרת בחיים, איז בכדי עס זאל קענען זיין דער ענין הבחירה, מוז דאך זיין ביידע סקולים, ווארום אויב ס' איז דא א מעלה אין איינעם אויפן צווייטן, איז דאס סוין ניט אמיתית ענין הבחירה.

ווארום אמיתית ענין הבחירה איז אז ס איז בחירה חפסית, וואס דערפאר רעדט מען דאך אז אמיתית הבחירה איז

אין עצמות, אין עצמות, וואס ער איז ניט מוגבל ח"ו אין קיין זאך ולגבי' הכל סוין, און פונדעסטוועגען איז יבחר לנו את נחלתינו, וואס דער אויבערשטער איז בוחר יעדער אידן, בבחירה חפסית, את גאון יעקב אשר אהב סלה, ומצד די אהבה עצמית צו אידן, האט ער געגעבן דעם כח הבחירה שמצד העצמות צו יעדער אידן, אז עס זאל זיין דער ובחרת בחיים אויך בשעת ס'איז צוויי קוין סקולים. וואס מצד דשם מוז דדאך זיין א אפסריות אז אויך אין עניני עולם זאל זיין סמחה, ביז אז דאס זאל האבן א הסוטה און מתערב זיין זיך מיט סמחת מילוי סליחותו סל הקב"ה, און פונדעסטוועגען זאל זיין דער ובחרת בחיים, דורך דעם וואס עס וועט זיין דער גבור בארץ, איזהו גבור הכובס את יצרו.

און הגם אז ס'איז דאך ענינים שבאי"ע און נאך מערער, ענינים הפכיים, היינט ווי איז שייך התערבות ביניהם? אמנם די אלע הגבלות איז מצד ההשתל', און אפילו מצד למעלה מהשתל' ווי דאס איז אין הארות וגילויים, אבער מצד העצמות איז דאך קיינע הגבלות ניטא, איז סייך סיתערבו.

ווארום כסס ווי דורך א מצוה האט דאך א איד בכח ער זאל נעמען א דבר גסמי וחומרי, מאכן פון דעס אויס חומרי און עס זאל בלייבן נאר דער גסמי, און דעס גשמי מברר מזכך און מעלה זיין ביז עס זאל ווערן איין זאך מיט עצמות, וואס הגם אז וואס פאר א ערך האט עם, עצמות איז דאך גאר ניט בגדר מקום כלל. היינט ווי איז סייך ער זאל קומען און נמסך ווערן אין א דבר מוגבל וגשמי שבו נעשית המצוה, מען זאל זאגן אז אין דער זאך געפינט זיך עצמות.

וכידוע בענין לית אתר פנוי מיני', אז ער איז

נמצא בכל מקום ואפילו במקום הטינופת והקליפות, פרעגט מען דאך ווי איז דאס סייך, ענטפערט מען אויף דעם, וויילע אינו מתערב עמהם, וואס דאס איז דער חילוק פון גילויים ביז עצמות, אז בענין הגילויים וואס זיי האבן עפעס א סייכות צו דעם מקום אין וועלכן זיי געפינען זיך, קענען זיי ניט קומען במקום הטינופת, דלכן אסור לומר דברי תורה במקום הטינופת, מסא"כ עצמות איז לית אחר פנוי מיני' וויילע אינו בגדר מקום כלל ואינו מתערב אין דעם ארט וואו ער איז,

און פונדעסטוועגען זאגט מען אז אין דעם גסם סבו נעסית המצוה, אין דעם ארט איז דא המשכת העצמות בפנימיות, פארוואס - וויילע אין דעם האט זיך דער אויבערסטער אפגע- געבן, דאע"פ סאינו בגדר מקום כלל מ"ם האט ער זיך אפגעג- עבן צו א אידן אז ער זאל קענען נעמען א דבר גסמי און פאראיינציקן דאס מיט עצמות.

אזוי אויך לאידך גיסא. איז דאך דא דער לסון אין תניא שהוא כמסל האוחז בראשו שטל מלך ומורידו למקום הטינופת, דאע"פ אז וואס פאר א סייכות האט עם, מ"ם האט ער זיך אבער אפגעגעבן צו א אידן, אז א איד קען אים מוריד זיין כו'.

און אויף דעם דארף מען באווארענען עס זאל זיין אין מערבין שמחה בסמחה, ווארום מצד דעם וואס עצמות האט זיך אפגעגעבן צו א אידן איז סייך ער זאל מערב זיין כו', נאר ער זאל אויסנוצן מילוי סליחותו בעולם אין דער עבודה פון מלאו את הארץ וכבסוה, ער זאל נעמען גשמיות און מאכן פון דעם א כלי צו אלקות, ביז עס זאל ווערן איין זאך מיט עצמות.

וואס דורך דעם נעמט ער אראפ די הגבלות סבעולם. ווארום אין איר ווערט נמסך דער בלי גבול, אז ער פועל'ט דעם ופרצת ימה וקדמה גו'. אין עולם איז ער ממסיך דעם ופרצת, דזהו"ע פרזות תקב ירושלים, אז די פרזות -בלי גבול- קומט אראפ בהתייסבות -תסב- וואס דאס וועט נתגלה ווערן דורך יעלה הפורץ בקרוב ממס.

ז. המאמר ד"ה העיסה סוכתו תחת האילן כו'.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה