ליל ד' דחה"ס, ב' דחוה"מ, שמב"ה, שיחה ד

ד. חג המצות איז התחלת העבודה. אזוי איז דאך אויך בכללות בני ישראל, איז בחג המצות יצאו ממצרים בזכות דם מסח ודם מילה, וואס דאס איז דאך נאך אבער געווען א ענין פון פאר מתן תורה, במילא האבין נאך אידן קיין בטוחות ניט געהאט. כאטש, אז זיי זיינען דאך געווען בני אברהם יצחק ויעקב, מאמינים בני מאמינים, וואס דאס האט דער אויבערשטער געזאגט צו משה רבינו וועגען אידן נאך פאר מתן תורה, אבער מצד אמונה אליין איז דאך גנבא אפום מחתרתא רחמנא קרי', אז כאטש ער איז מאמין בהוי' קען ער אויסנוצן די אמונה אין היפך התומ"צ.

בחג השבועות ווען מען האט מקבל געווען תורה, וואס די הקדמה צו דעם איז געווען הקדמת נעשה לנשמע, קדמיתו פומייכו לאודנייכו, וואס דערמיט נעמט דאך אראפ די מדידת והגבלת השכל, און מען איז מקבל אויף זיך די תורה בקבלת עול שלמעלה מהשגה, וואס דאס איז דאך אלץ מצד הקדמת נעשה לנשמע, צו דעם איז שפעטער געווען קבלה התורה, איז דאך דא שוין געווען אלע ענינים, עס איז מער ניט וואס ס'איז נאך ניט געווען די מעשה קיום המצות בפועל, ד.ה. אז ס'איז געווען די מדריגות פון מחשבה ודיבור, עס האט נאך געפעלט דרגא היותר תחתונה - מעשה.

בשעת אבער דער אדם איז בתיקונו במילואו איז דאך דאס קיין חסרון ניט, ווארום צדיקים דומים לבוראם איז פונקט ווי דיבורו של הקב"ה חשיב מעשה, כמ"ש בדבר הוי' ז שמים נעשו, אזוי אויך דיבור הצדיקים חשיב מעשה, איז דאך דאס קיין חסרון ניט, ובמילא איז שוין שבועות פראן א שמחה. מען איז שוין קוצר די פירות, חג הקציר.

אבער פונדעסטוועגען איז דאס נאך ניט קיין שמחה שלימה, ווארום מען ווייס נאך ניט צי מען וועט בלייבן בא דעם, עס פעלט נאך די אסיפת הפירות לרשותו של האדם - אתם קרויים אדם על שם אדמה לעליון - ווארום מען איז ערשט נאך קבלת התורה, און מען האט דאס ניט אראפגעטראגן בחיי האדם בפועל בחיי היום יומיים.

בשעת ס'איז א דורך די חדשים צווישן שבועות און סוכות, אין וועלכע מען האט אויסגעפרובט אים פון אלע זייטן, אז אויך נאך דער נפילה דורכן חטא העגל לדרגא היותר תחתונה.

- ווי ער בריינגט אין זוהר אז דורכן חטא העגל איז חזרה די זוהמא פון נחש הקדמוני, שפסקה בשעת מ"ת ובשעת חטא העגל חזרה (אמת טאקע אז ניט די גאנצע זוהמא חזרה, וואס דערפאר איז דאך אויך נאכן חטא העגל פראן א חילוק פון א אידן ביז ניט קיין אידן, להבדיל, אויך מצד הגוף, ווארום בשעת מ"ת איז פסקה זוהמתן פון אידן. אבער מ"ם איז דאך א געוויסע מאס זוהמא חזרה) -

פונדעסטוועגען חזרו בתשובה, און מה הראשונים ברצון אף האחרונים ברצון, ביז אז ביו"כ האט דער אויבערשטער געזאגט צו משה'ן, סלחת כדברך, אזוי ווי די ווילסט, וואס משה האט געבעטן עס זאל זיין א סליחה וכפרה גמורה, עם זאל ניט בלייבן קיין רושם פון דעם חטא, ואדרבה, במקום שבעלי תשובה עומדים אין צדיקים גמורים יכולים לעמוד, וואס דאם איז דער ענין פון די לוחות שניות שניתנו ביו"כ וואס זיי זיינען נאך העכער פון די לוחות הראשונות, כדאי' במדרש אז זיי זיינען כפלים לחושי'.

פון דעם קומט מען צום חג האסיף, אז מען קלייבט איין די פירות לרשותו של האדם, ווארום מען זעט אז אין יעדער מעמד ומצב אין וועלכן אידן שטייען, אפילו נאכן חטא העגל וואס דאס איז א היפך פון די שתי דברות אנכי ולא יהי' לך - כללות כל הדברות ולכן מפי הגבורה שמענום - פונדעסט- וועגען בשעת מען שרייט אן אויף זיי טועהן זיי תשובה, און ווואס פאר א תשובה, תשובה מאהבה, שבתשובה מאהבה נעשים הזדונות כזכיות, ביז מען איז העכער פון צדיקים גמורים.

- וואס דאס איז דער חילוק פון תשובה מיראה ביז תשובה מאהבה, אז בתשובה מיראה שטייט ארפא משובתם, איז א

רפואה איז דאס מאלע אבלר מ"מ נקרא ש ב. מא"כ בשובה מאהבה בלייבט ניט איבער קיין רושם מהחטא, ואדרבה, זדונות נעשים כזכיות.

וע"ד החילוק פון המקדש את האשה ע"ם שאין בה מומין הלכה אצל רופא וריפאה אינה מן דשח, ויילע ט איז מער ניט ווי א ענין של רפואה כו'. מטא"כ המקדש את האשה ע"ם שאין בה נדרים הלכה אצל חכם והתירה הרי זו מקודשת וויילע חכם עוקר את הנדר מעיקרו, און עס בלייבט קיין רושם ניט -

יעמולט איז דא די שלימות השמחה פון חג האסיף, אז מען זעט די פירות פון תומ"צ האט ער אריינגענומען לרשותו, ווארוס אין וועלכן מצב ער זאל נאר ניט שטיין, אפילו בדרגא היותר תחתונה, טוט ער תשובה און בלייבט גאנץ בא תומ"צ.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה