ראה, מבה"ח אלול, שיחה ז

ט. דער כללות ענין התודה איז א ענין שלמעלה מהגוף דערנעמט אויך דעם גוף, איז דאס דער זעלבער ענין וואס מען האט גערעדט (בש"פ עקב) בענין מדקדקים על עצמם עד כזית ועד כביצה, אז מצד הנשמה ווערט אויך א שביעה אין גוף הגשמי, ווארום, מען קען דאך נשא זאגן, אז אידן טוהען היפך התורה, אז אין תורה שטייט ושבעת און אידן זיינען מברך אויך בשעת זיי זיינען ניט שבע, נאר דער פשט איז, אז מצד די עבודה פון מדקדקים, פועל'ט די נשמה א שביעה אויך אין דעם גוף.

וויבאלד אז די נשמה שרייט אז זי האט נהנה געווען מעולמו של הקב"ה וויל זי מאכן א ברכה ניט נאר

- - מלפני' ער זאל קומען נאך אמאל -

וואס דורך דעס איז אשר אתם יורשים אותם, וואס ירושה איז דאך שייך צו אלעמען, אפילו א קטן איז יורש,. און אפילו א גדול וואס ער פירט זיך אויף ווי א קטן איז ער אויך יורש, וויבאלד ער איז א בן,

און דער ענין הירושה איז ירושה אורות דתהו, אז מען נעמט די אלע ניצוצות דחהו שבדברים הגשמיים אין א אופן פון וירשתה וישבתה בה, אין א התייסבות, און מען ווערט א בעה"ב על כל עניני העולם, אז אומעטוס הערט זיך דער אלקות, שאין עוד מלבדו.

און דאס איז אויך וואס מען לייענט דאס בר"ח אלול אדער בשבת מברכים אלול, ווארוס אלול איז דאך דער חשבון הנפש על כל השנה, איז איינע פון די עבודות כלליות ועיקריות - אבד תאבדון, דער הרגש אז אין עוד מלבדו, וואס דאס איז דער יסוד כל התורה והמצות.

ז. המאמר ד"ה אחרי הוי' אלקיכם תלכו.

ח. ווי גרעדט פריער בענין החרדה, אז דער גילוי פון מזלייהו חזי, אע"פ אז ער איז העכער פון גוף, דערנעמט דאס אויך דעם גוף הגשמי. וואס בכללות איז דאס א גילוי פון בחי' סובב (חסר קצת) ... וואס דאס איז דער אויפטו פון תשובה, וואס ס'איז פאראן בא אידן דוקא. דער עצם ענין פון תשובה געפינט מען אויך בא אומות העולם, אזוי ווי בא נינוה, אבער בא או"ה איז די תשובה מער ניט ווי אויף אראפנעמען די גזירה און זי העלפט נאר מכאן ולהבא, משא"כ בא אידן העלפט דאס אויך אויפן עבר,

סזדונות מלפני' נאר אויך מלאחרי', ד.ה. אז מצד הנסמה איז דאס- 397 שוין גענוג שביעה, איז כאטש אז דער גוף שרייט אז מצד טבעו איז ער ניט שבע, איז אבער מצד הנשמה ווערט א שביעה אויך אין גוף. און אין דעם איז אויך דא א חילוק פון נגלה דתורה מיט פנימיות התורה. עפ"י נגלה איז ברהמ"ז אויף כזית וכביצה נאר מדרבנן, ווי עם פסק'נט זיך אין שו"ע. אבער אין זוהר פ' תרומה שטייט אז עס קען ניט זיין אז אידן זאלן מברך זיין ברהמ"ז בשעת אז זיי זיינען ניט שבע, ווארום אין תורה שטייט דאך ושבעת, און ער איז מבאר אז וויבאלד אז רעותא של הנשמה איז צו זיין שבע, ווערט ער טאקע שבע אויך בגופו.

איז דער פשט אין דעם: תורה על הרוב תדבר. און רוב מענטשן האלטן ניט בא אמיתית הענין פון בכל דרכיך דעהו אז באכילה ושתי' זאל זיין דער גוף אזוי ווי מצד הנשמה, נאר אזוי ווי די נשמה שרייט אז זי איז שוין שבע, האבן די רבנן נאכגעגעבן די נשמה, אז מען זאל מאכן ברהמ"ז, אבער עפ"י פנימיות החורה, ווערט טאקע א שביעה אין דעם גוף,

ס איז דאך אלו ואלו דברי אלקים חיים. וכידוע דער ווארט פון אלטען רבי'ן, אז פוסקים זאגן אז בשעת ס איז א מחלוקת פון פוסקים ומקובלים איז הלכה כפוסקים, אבער אין מקובלים איז דאך דא די הנהגה ווי ס איז עפ"י קבלה. וואס דער פשט פון דעם איז, וויילע תורה על הרוב תדבר, דערפאר איז הלכה כפוסקים, אבער

פונדעסטוועגן, איז די וואס האלטן בא אמיתית הענין פון בכל דרכיך דעהו, בא זיי איז די הנהגה ווי ס איז מצד פנימיות התורה, אז ם איז טאקע א טביעה אויך בגוף הגסמי.

וואס מצד דעם מאכט מען א ברכה אויך אויף כזית וכביצה, וויילע ס'איז ניט נוגע קיין כמות, מען דארף האבן מער ניט ווי דעם סיעור פון כזית וכביצה וואס דאם איז דער סיעור עם זאל זיין א כלי לברכת הוי', דכזית וכביצה ענינם איז דער יו"ד פון הוי' און דער יו"ד פון אד'.

וואס בכללות איז די עבודה פון מדקדקים על עצמם דער זעלבער ענין פון חרדה סע"י התקיעות דתודס אלול, אז די עניני הנסמה דערנעמען אויך דעם גוף.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה