בראשית, מבה"ח וער"ח מ"ח, שיחה ב

ב. דברי צדיקים ובפרט נשיאים איז דאך אלץ בדיוק ובפרט ענינים שבכתב ובדפוס, איז דער דיוק ששון ושמחה, ווארום וויבאלד אז מעלין בקודש, איז אין די שמחה פון שבת בראשית דא אויך די אלע פריערדיקע ענינים, ויש בכלל מאתים מנה, איז פראן אין דעם אויך דער ששון, פון ושאבתם מים בששון, און אויך די שמחה דשמח"ת.

און דער חילוק פון ששון מיט שמחה איז, אז ששון איז מלמעלמ"ט און שמחה איז מלמטלמ"ע, וכידוע בענין. הספירות אז ששון איז בספירת היסוד, סיום עולמות הא"ס, מלמעלמ"ט, און שמחה איז בספירת המלכות, מלמטלמ"ע, וואס דאס איז כללות הענין פון זמן שמחתינו, ישמח הוי' במעשיו און ישמח ישראל בעושיו, וואס די ביידע ענינים קומען אין די שמחה פון מטה גופא, אז אין די שמחה פון מטה גופא איז אויך פראן די צוויי ענינים פון ששון ושמחה,

- דערמיט וועט מען אויך פארשטיין וואס די גמרא אין סוכה דערציילט אז ס איז געווען צוויי צדוקים איינער האט געהייסן ששון און איינער שמחה, און די גמרא דערציילט וואס זיי האבן געזאגט וועגען שמחת בית השואבה און וואס מען האט זיי געענטפערט, ולכאורה למאי נ"ם, מאי דהוה הוה,

נאר דער ענין איז, אז דאס זיינען די צוויי ענינים פון מלמעלמ"ט און מלמטלמ"ע -

איז שבת בראשית קומט די שמחה בכל המיני אופנים, סיי אין ששון סיי אין שמחה, ומצד דעם וואס קומען זיך צוזאמען ביידע ענינים צוזאמען, קומט אין דעם צו א העכערער ענין און דאס איז דער אור העולה על כולנה.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה