ט"ו תמוז, בקעמפ "גן ישראל", שיחה ו

ט. אזוי אויך נאכדעם וואס דעם מגיד'ס נשמה האט זיך אפגעשייד פון זיין קערפער, זיינען געווארן די פירערס בא אידן זיינע תלמידים, און דער גרעסטער פון זיי, דער אלטער רבי. וואס ער האט אויך ווייטער פארשפ- רייט די לערנונגען פון בעל שם טוב מיט זיינע אנווייז-. ונגען, און האט דאס געגעבן צו ערקלערן מיט א נאך ברייטערער ערקלערונג און אויך געזאגט ווי אזוי ס'דארף אט די ערקלערונגען אויסטייטשען אין אויפפירונג פון דעם טאג טעגליכן לעבן.

און ער האט אויף דערויף געזאגט אז דאס וואס ומ'קוקט זיך צו און מ'לערנט זיך אפ און מ'נעמט בא זיך א החלטה, א בעסלוס, אז ס'זאל זיך אזוי אויפפירן, דארף דאס געטאן ווערן מיט א ווארעמקייט און מיט א ליבטאפט צו די זאך וועלכע מ'דארף לערנען און אויפפירן זיך אין תורה און מצות. אזוי אויך מיט א מורא פאר די ניט גוטע זאכן, וואס ווי גערעדט פריער אז פון די ניט

גוטע זאכן דארך פפן זיך אויפהיטן. און אויב לט כללא די - ען ליבשאפט און דער מורא - דחילו ורחימו - האט ניט די לערנונג און אויפפירונג דעם ריכטיקן ווירקונג וועלכע זיי דארפן האבן, דאס גייט ניט ארויף אויבן דאס קען בלייבן אונטען, עם ווערט ניט פאראיידלט און ס איז ניט ריינער. בשעת אבער מען טוט א זאך מיט ליבשאפט און וואר- ומקיים און מורא פאר דעם אויבערסטען, איז יעמולט אפילו בשעת מען טוט א קליינע זאך און געטאן מיט ווייניקער פארשטאנד, איז דאם שטארקער, ריינער און הייליקער ווי א גרויסער זאך וואס מ'טוט אן ליבשאפט און אן מורא.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה