ליל ד' דחה"ס, ב' דחוה"מ, שמב"ה, שיחה כ

כח. און דאס איז אויך וואס די גמרא (שם נג,א) מאלט אויס דעם גודל האור וואס האט מאיר געווען אין די חצרות, זאגט די גמרא: אשה היתה בוררת חטים לאור בית השואבה.

חטים, קודם תיקונם זיינען ניט ראוי למאכל אדם. ובפרט קודם הבירור, זיינען זיי מעורב בפסולת, אבער גודל המעלה פון אור בית השואבה איז אז לאורה איז מען מברר אויך די חטים המעורבים בפסולת, מען איז זיי מברר פון די פסולת, ביז אז סוכ"ם ווערן זיי ראוי' למאכל אדם, און ניט סתם מטבל אדם, נאר אויך מעלת החטים, וואס דאס איז דאך מעלת שתי הלחם שבחג השבועות אויף קרבן העומר שעורים. וכמבואר במ"א בארוכה.

און די מעלה פון חג השבועות, זמן מתן תורתינו דריקט זיך אויס בגילוי בחג הסוכות, נאך די תשובה דיו"כ. ד.ה. אז אויך די וואס מצד החטא האבן זיי פארלארן מעלת

חג השבועות חג השבועות, שזהו"ע שבירת הלוחות בסיבת החטא, איז אבער ע"י התשובה זיינען זיי מקבל לוחות שניות, און זיי באקומען צוריק די מעלת שתי הלחם שבחג השבועות, און נאך מערער, ווארום די לוחות השניות זיינען דאך כפלים לחושי' כמבואר במדרש פ' תשא, וואס דאס איז דאך אויך דער ענין פון שמחת תורה וואס מען האט קובע געווען בסיום חג הסוכות וואס קומט בהמשך התשובה דיו"כ כנ"ל.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה