ליל שמח"ת, לפני הקפות, שיחה ה

ה. אזוי ווי אלע ענינים זיינען דאך דא בדרך כלל ופרט, אזוי אויך ענין ב"ק הנ"ל, איז בפרטיות איז דאס דא בכל יום ויום, וואס בכל יוס ויום איז דא מעין ענין מ"ת, אז פון זעלבן הר חורב איז דא בכל יום די התעוררות אויף עסק התורה, ובכללות, איז דאס בכל שנה, די התעוררות פון שמח"ת, ווארום יעמולט איז דאך די שמחה פון די לוחות השניות שניתנו ביו"כ, איז בכל שמח"ת דא מעין מ"ת, וואס דאס איז די התעוררות עס זאל זיין דער עסק התורה בכל השנה כולה. ו, כאן שייך השיחה בדבר הצוקערקעס - בהשמטה, חסר.

(ניגנו את הניגון צמאה לך נפשי גו' עח טי דורין מארקא. ואמר כ"ק אמדו"ר שליט"א:)

דאס איז דאך א טענה צום יצה"ר, די שאלה אבער איז דאך צוליב וואס האט מען אים טאקע באשאפן, וואס דאס איז דאך איינע פון די דריי זאכן אויף וועלכע הקב"ה מתחרט בכל יום.

וועט מען עס פארשטיין בהקדים וואס מען האט פריער גערעדט די תורה פון בעש"ט בענין "דע" "עד", וואס "עד" גייט דאס אויף די פנימיות הנשמה, ולכאורה, אינו מובן, פארוואס איז דאס מרומז אין די אותיות ע' וד', שהאותיות

ע' וד' ע' וד' זיינען דאך די מדריגות שייך להתהוות הנבראים, דע' גייט דאס אויף די זיבן מדות (כל אחת כמו שהיא כלולה מעשר) וואס מדות זיינען דאך שרש הנבראים כמ"ס זכור רחמך וחסדיך כי מעולם המה, און אזוי אויך ד' גייט דאך דאס אויף בחי' דיבור שרש הנבראים.

און אפילו די אותיות ע' וד' כמו שהם אותיות רבתי, וואס ד' רבתי גייט דאס אויף פנימיות הדיבור, דיבור שבמחשבה, איז דאך דאס אלץ בחי' דיבור, וכמו"כ ענין ע' רבתי וואס דאס זיינען די מדות בשרשם, מ"ם איז דאך דאס אלץ א ענין פון מדות, דבשרשה הו"ע שם ס"ג ששייך לתהו, וכידוע בענין שם ע' (שמע), אז שם גייט אויף די רפ"ח ניצוצות און שם ב"ן בגימט' שם, און ע' איז דאס בחי' המדות.

היינט בשעת מען רעדט וועגען פנימיות הנשמה, וואס זי איז א סאך העכער פון עולמות, ובענין השמות איז דאס שם . ע"ב שאינו מחודש, וכידוע מאמר אדמו"ר הזקן ע"פ משכיל לאיתן האזרחי, דאיתן הוא בחי' פנימיות ועצם הגשמה שנק' בשם איתן מלשון ישן שאינו מחודש, דבענין השמות הו"ע שם ע"ב שלמעלה משם ס"ג.

היינט פארוואס איז מרומז ענין פנימיות הנשמה מיט די אותיות ע' וד'?

אך הענין הוא, עפ"י משנ"ת בהמאמרים (דר"ה וחב הסוכות) בענין מקיף דאו"י ומקיף דאו"ח, ששניהם בחי' העלם, אבער מקיף דאו"י איז העלם השייך לגילוי ומקיף דאו"ח איז העלם העצמי, און דורך די עבודה מצד הנשמה, שהיא עבודה דאו"י, דערלאנגט דאס ניט אין עצם ממס, רק בהעלם השייך

לגילוי, ורק ע"י העבודה בגוף ונה"ב דוקא, איז דורך די בירורים דאו"ח דערלאנגט מען אין העלם העצמו, כמשנ"ת במאמרים הקודמים, וית' במאמר דלהלן.

איז מצד דעם איז געווען די ירידת הנשמה למטה, שהיא צורך עלי', שע"י הבירורים וועט זי דערלאנגען העכער, דאון צוליב דעם האט געדארפט זיין בריאת היצה"ר, שע"י עבודת הבירורים בבחי' ע' וד', דא דוקא ווערט עלי' לפנימיות הנשמה שנק' בשם עד, און דאם איז איר תכלית לברר הניצוצות מבחי' ע' וד', וואס דורך דעם קומט זי צו אין א העכערע דרגא, און די דרגא וויהין זי קומט צו, דארף זי אראפטראגן אויך אין די כחות פנימיים, שזהו"ע "עד" "דע", כנ"ל.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה