אחש"פ, שיחה ז

ז. דער רבי האט אמאל דערציילט אז בא דעם בעש"ט איז געווען דער סדר אז באחש"פ פלעגט ער מאכן א סעודה פאר אלעמען און יעמולט פלעגט ער טיילן פון זיינע מצה ד.ה. פון די מצה, וואס ער האט געבאקט אדער וואס מען האט געבאקט צוליב אים - צו אלעמען, אויך צו אנסים פשוטים, .

אמאל, בא יענע סעודה, האט דער בעס"ט געזאגט, אז איצטער דארף מען אפשטעלן מלאך מיכאל אן א זייט. און האט מבאר געווען: מלצך מיכאל איז שרם סל ישראל און ער איז אויך שרו של עולם, פונדעסטוועגען איז דאך א נ"מ, בשעת עס קומט צו אידן, איז בשעת ס'איז פראן א זכות איז דאך א ודאי גוט און אויב ניט געפינט ער סוין אויס א זכות. בשעת עס קומט אבער צו וועלט, שטאמעלט ער (מלאך מיכאל) אונטער. לויט ווי מיין רבי - האט געזאגט דער בעש"ט - דער בעל ח"י האט מיד געזאגט אז מען דארף טאן מיטן עולה, במילא דארף מען איצטער אפשטעלן מלאך מיכאל אן א זייט.

עד כאן סיפור דברי הרב. ח, דער ביאור אין דעם ווארט בכלל און די שייכות צו אחש"פ בפרט:

דער ענין פון יצי"מ דארף זיין בכל דור ודור, און ווי דער אלטער רבי איז מוסיף (תניא פמ"ז) בכל יום ויום ד.ה. אז מען טאר ניט קיין מאל אפשטעלן זיך, אפילו בשעת מען האלט אין הויכע דרגות, איז אויב מען בלייבט אבער שטיין בא דעם און מען גייט ניט ווייטער, איז דאס מצרים וגבולים, פון וועלכע מען דארף ארויסגיין און גיין העכער.

דערמיט וועט מען פארשטיין וואס סיפור ביצי"מ איז

געווען אלע מאל, אפילו בזמן שביהמ"ק הי' קיים ואפילו בזמן שלמה דקיימא סיהרא באשלימותא. דלכאורה, בשעת מען איז געש אטאנען אין אזא הויכן מצב איז וואס איז יעמולט נוגע צו ריידן וועגען א מיצר פון וועלכן מען איז ארויס? אך הענין כנ"ל, ווארום אפילו אין די העכסטע דרגא אויב מען בלייבט שטיין איז דאס א מצרים פון וועלכן עס דארף זיין א יציאה.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה