יום ב' דחה"ס, שיחה ד

ד. אלע ענינים שפיגלען זיך אויך אפ אין פנימיות התורה, איז דער ענין האושפיזין, האט דאך כ"ק מו"ח אדמו"ר געזאגט, אז עס זיינען פראן אויך די חסידיסע אושפיזין, און האט אויסגערעכענט דעם בעס"ט, דעם מגיד דעם אלטען רבי'ן א.א.וו. ביז זיין פאטער דעם רבי'ן נ"ע ווואס די אושפיזין זיינען מתאים מיט די אושפיזין שבזוהר.

פון דעם מגיד איז דא א תורה בנוגע יו"ט ומועד.

אויפן מרז"ל אין נוסאין נשים במועד לפי סאין מערבין סמחה בסמחה, טייטשט דער מגיד, אז מועד איז מלסון זמן וואס דאס גייט אויפן זמן פון סבעים שמונים ביז מאה ועשרים שנה בהיות הנשמה למטה, וואס אין דעם זמן דארף זי אויספירן איר סליחות, (וואס די שליחות ועבודת האדם איז מלאו את הארץ וכבסוה) זיי דארפן מעלה זיין דעם גוף מיטן עולם צו אלקות. וואס מצד דעם ווערן אנגערופן דער גוף ועניני העולם לגבי דעם אדם בחי' אשה ומקבל, ווארום זיי דארפן מקבל זיין פון דעם אדם ער זאל זיי מברר ומעלה זיין, איז זאגט מען אויף דעם אין נוסאין נסים במדעד, אז ער זאל ניט מכסא זיין דעם גוף ועניני העולם הנק' נסים, במועד אין דער צייט וואס ער געפינט זיך למטה, וויילע אדרבה ער דארף זיי כובס זיין. און ער איז מוסיף אויף דעם אפטייטס פון דעם ווארט "מועד" (דוקא און ניט זמן?), ווארום ביו"ט האט מען ניט צוטאן מיט עניני ועובדין דחול, און מען איז מערער אפגעגעבן אויף דורכפירן דעם אויבערסטענט סליחות. און דערפאר רופט מען אן דעם כללות הזמן פון ירידת הנשמה למטה בשם "מועד", ווארום אין די גאנצע צייט דארף ער זיך ניט אפגעבן מיט עניני עולם, אויף מנשא זיין זיי, נאר ער דארף זיך אפגעבן מיט דורכפירן דעם אויבערסטענס שליחות. און דער טעם אויף דעם זאגט ער וויילע אין מערבין שמחה בסמחה. מען דארף ניט מערב זיין די שמחה פון עניני העולם מיט די שמחה פון מילוי קליחותו סל הקב"ה.

עד כאן די תורה פון מגיד.

איז דא ה.איז דא ניט פארשטאנדיק צוויי ענינים:

א) פארוואס רופט ער אן דעם ענין פון נושאים נסים בשם שמחה. דעם ענין פון מילוי שליחותו של הקב"ה איז פאר- שטאנדיק אז דאס איז א שמחה, און ניט סתם א שמחה נאר שמחה שאין סמחה למעלה ממנה כמבואר בכ"ם. אבער פארוואס רופט ער אן די התעסקות בעניני העולם בשם שמחה?

ב) ביותר אינו מובן, ווי איז שייך אויסמיסן די ביידע ענינים צוזאמען, וויבאלד אז זיי האבן ניט קיין סייכות צוויסן זיך, היינט ווי אזוי זאלן זיי זיך אויס- מיטן. אויף סמן סטייט דאך אז שמן אינו מתערב בשאר המסקין און ער איז צף מלמעלה. וואס דאס רעדט זיך וועגען אזוינע זאכן וואס ביידע זיינען נבראים, צוויסן נבראים גופא זיינען ביידע אין דעם סוג פון דומם, און אין דעס גופא זיינען ביידע מסקים, און פונדעסטוועגען להיות אז דער סמן איז למעלה מסאר המסקין אינו מתערב עמהם, היינט מכ"ס אז עניני עולם מיט מילוי שליחותו של הקב"ה, וואס ס' איז דאך לגמרי באין ערוך, היינט ווי איז סייך זיי זאלן נתערב וערן וואס מען דארף באווארענען אז אין מערבין סמחה בשמחה?

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה