ליל ב' דחה"פ, שיחה ז

יב. פון דעם ווארט וואס דער צ"צ האט געזאבט, אז דעס זיידענס ענין איז ניט געווען ברעכן, וואס מצד דעם האט ער

מכריח געווען אז ער האט ניט געבראכן אפילו קיין דומם, נאר ער האט אראפגענומען דעם חוט המחבר, איז א הוראה אין עבודה, אז מען דארף ניט ברעכן, ניט זיך און ניט יענעם, אפילו קיין דומם אויך ניט, און אויך ניט ברעכענדיק קען מען מכוון זיין לתפלין שבראש שענין התפלין הוא שעבוד המוח והלב. .

אדי איינציקע זאך וואס מען דארף יע טאן איז - אראפ- נעמען דעם חוט המחבר. פראן א חוס המחבר דעם נה"א מיטן נה"ב, וואס דער נה"ב ויצה"ר ווערט נתחבר צום נה"ב און טענה'ט אז צוליב עניני עבודה דארף מען טאן כך וכך, איז דעם חוט המחבר דארף מען אראפנעמען, מען זאל וויסן קלאר וואס קומט פון נה"א און וואס קומט פון נה"ב, מען וויים אז לב חכם לימינו ולב כסיל לטמאלו.

און בשעת מען האט די ריכטיקע השגה, דאן נעמט מען אראפ דעם וימררו את חייהם, און די השגה גיט אריין א חיות בקיום המצות. וואס דאס איז אויך געווען דער ענין החרות דפסח אז בגלות מצרים איז געווען דער וימררו את חייהם, און דער חרות איז כדאיתא בזהר חרות מטפשותא, אז מען האט דעם ריכטיקן פארשטאנד.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה