מקץ, זאת חנוכה, שיחה ד

ד. מעןהאט שוין גערעדט כמה פעמים אין דעם ענין פון אלוואלו דא"ח, אז הגם אין גשמיות מוז מען דאך פסק'נען ווי איין דיעה, אבער אין רוחניות הענינים זיינען ביידע דיעות אמת. און ערגעץ וואו שפיגעלט זיך אפ ביידע דיעות אויך אין נגלה.

ולדוגמא, בשעת איינער טוהט צוויי עבירות אויף וועלכע ער איז מחוייב צוויי מיתות, איז דאך לפועל ניט שייך געבען אים צוויי מיתות, אעפ"כ מצד דעם וואס ברוחנית איז דאך דאס צוויי ענינים, ווארום ער האט דאך פוגם געווען אין צוויי ענינים איז ער דאך מחוייב בב' מיתות, וכמבואר באגה"ק שפוגם באות יו"ד מחוייב סקילה, באות ה"א שריפה, איז וויבאלד ברוחניות איז דאס צוויי מיתות, שפיגעלט זיך דאס אפ אויך אין נגלה, לגבי לקוברו בין רשעים חמורים.

דאס איז דאך אין מדת פורעניות. ומכ"ש במדה טובה, איז פאראן ביידע ענינים פון אסור להשתמש ומותר להשתמש (חסר קצת). וענינם ברוחניות:

עתיק איז מלשון נעתק מעולמות, איז דאס ניט בגדר השתמשות. נאר א ענין וואס בערך העולמות איז בגדר השתמשות, משא"כ עתיק איז מלשון נעתק, איז ער דאך העכער פון עולם, אבער אעפ"כ טוהט ער דאך אויף אויך אין וועלט, נאר ער טוהט אויף באופן בלי גבול, וכנ"ל בענין ברכת כהנים אז פון דעם קומט ארויס כפשוטו בגשמיות יברכך בבנים וישמרך בממון אין א אופן פון עד מהרה ירוץ דברו. וואס מצד דעם קומען ארויס די צוויי ענינים פון אסור להשתמש ומותר להשתמש, ד.ה. אז לפועל נוצט דאס אויך אין עניני עולם, ניט דאס איז אבער ענינו, און ער איז ניט בגדר העולם כנ"ל, נאר דאס איז א ענין וואס קומט בדרך ממילא.

די הוראה מכל הנ"ל איז: ווי גערעדט בליל נר ה' דחנוכה, אז עס דארף זיין דער לימוד התורה לשמה, אן קיינע תכליתים, אפילו ניט צוליב תכליתים דקדושה, וואס בעיקר מאנטזיך דאס בא תלמידי הישיבות, אוואויך בא בעה"ב מאנט מען אז עס זאל זיין קביעות עתים לתורה באופן פון לשמה, אן א תכלית, און דורכן ופרצת (בלי גבול ותכלית) אין תורה, איז טוהט זיך אויף דער יברכך, דער ופרצת אין גשמיות בבני חלי ומזוני רויחי.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה