אחש"פ, שיחה יג

יח. חג הפסח ווערט אנגערופן אין תורה זמן חרותינו. בשעת תורה רופט אן א נאמען, איז דאך דאס בכל הענינים, ובמילא הייסט דאך דאס אז דאס איז א אמת'ער חירות, סיי

פון די פון די ענינים סמבחוץ סיי פון די ענינים שמבפנים, ווי גערעדט פריער (בהמכתב ובימים הראשונים).

און די חירות פון חג הפסח, דריקט זיך אוים אין די ענינים המיוחדים שביו"ט זה, בענין קום ועשה, אין פסח מצה ומרור. .

וולכאורה איז ניט מובן, וואו דריקט זיך אוים אין די שלשה דברים, דער ענין החירות?

פסח איז פארסטאנדיק אז דאס ווייסט אויף חירות, סיי מצד דעם דין אופן אכילתו אז מען האט דאס געדארפט עסן ראסו על קרבו, צל, בדרך גדולה כו', סיי מצד הקרבת הפסח, אז ניט קוקענדיק אז מען איז געווען אין גלות מצרים רד"ו שנה און אעפ"כ האט מען גע'שחט'ן די ע"ז פון מצרים און ניט נתפעל געווארן און ניט מורא געהאט אז ולא יסקלונו, וואס דאם ווייזט אויף חירות.

מצה, האט אין זיך אויך דעס ענין החרות, ווארום ווי גערעדט (בימים הראשונים) איז אין מצה פראן צוויי ענינים א) ולא יכלו להתמהמה, וואס דאס ווייזט אויף חרות. ב) לחם עבדים און לחמא עניא. אבער אעפ"כ איז אפילו דער צווייטער ענין איז דאך דאם אויך א ענין של אכילה ומאכל, מער ניט וואס דאם איז א מאכל עני, אבער א מאכל אין דאך דאם. ובפרט דער ערשטער ענין פון מצה איז דאך זיכער א ענין פון חירות.

משא"כ מרוד, וואס דאס איז דאך אינגאנצן א ענין פון מרירות, און ס' איז אויך ניט קיין ענין של מאכל, אדרבה, ס' איז גאר היפך האכילה, איז ווי ווייזט דאס אויף חירות ?

והנה,

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה