משפטים, פ' שקלים, מבה"ח וער"ח אדר, שיחה ז

יב. אין א שנה כשוטה איז די ענינים פון שובבי"ם ענדיקן זיך שוין בפ' משכטים, און עס ווערן נתתקן אלע ענינים, און מן הייבט אן ליענלן פ' תרומה - ולשו לי מקדש (דמשכן אקרי מקדש ומקדש אקרי משב?) ושכנתי בתוכם

אויף דעם וואס עס שטייט ויקחו לי תרונה, פרעגן די רשטנים, פארוואס שטייט ויקחו, עס האט דאך געדארפט שטיין וימגו? אויך איז ניט פארסטאנדיק, וואס עס סטייט לי ופירש"ל אלי לשסי, דלכאורה, וואס איז נוגע אזוי צו באווארענען עם זאל זיין לשמו ית', אבי ער גיט, וכידוע מאמר הבעש"ט אז אין צוויי דאכן איז ניט נובע קיין כוונה, איך מקוה וואס אזוי איז צויך דער דין אין נבלה אז אויב מכל אפילו אן כוונה איז ער געווארן טהור, און אין צדקה, וכמרז"ל אז אפילו אויב ער האט פארלארן און א עני האט עס געכינען איז דאס אויך א ענין פון צדקה, היינט וואס איז דא נוגע אזוי צו באווארענען עס זאל זיין לי לשמי?

נאר

צאר דער פשט דערפון איז, אז דער ויקחו לי תרומה גייט עם ניט אויפן נותן נאר אויפן עני המקבל, דערפאר שטייט דער לשון ויקחו, און אויף דעם זאגט די תורה אז די קבלת הצדקה זאל זיין לשמו ית'.

וועגען דעם נותן דארף מען ניט באווארענען, וויבאלד ער גיט אוועק ממונו, וואס, ווי ער זאגט אין תניא, דער האט אויף זיי געהארעוועט בכל חיי נפשו, און ווי מען זעט במוחש בא בעלי עסקים אז זיי הארעווען אויף דעם בכל עשר כחות נפשם, ולפעמים מיט עשרים גרה (נתבאר בהמאמר ענין זה) ד.ה. אז זיי נוצן צו אויך די עשר כחות פון נה"א, היינט בשעת ער פועלט בא זיך אוועקגעבן די געלט אויף צדקה, ובפרט אז דאס איז אן פרסום, איז אוקמא אחזקה אז דאם איז לשמו ית'.

אבער אויף דעם מקבל הצדקה דארף מען באווארענען אז דאס זאל זיין לשמו, כאטש אז אים איז דאך זייער שווער צו נעמען צדקה, וכמרז"ל ע"פ כרום זלות לבני אדם, און ער נעמט דאך דאם מצד ההכרה להחיות את נפשו ונפש בני ביתו, וואס צוליב דעם איז ער זיך משפיל ומבזה אויף נעמען צדקה, פונדעסטוועגען פארגינט זיך תורה אז אויך בא אים זאל זיין דדי קבלת הצדקה מער ניט ווי צוליב דורכפירן דעם אויבערשטענס כוונה, עם זאל זיין דער ענין הצדקה בעולם.

ווארום באמת האט דאך דער אויבערשטער געקענט משפיע זיין גלייך צו דעם עני, ער ית' איז דאך דער זן ומפרנס לכל, היינט פארוואס האט ער געדארפט געבן די השפעה צום עני דורכן עשיר? נאר דאס איז דאך וויילע חסד ואמת מן

ינצרוהו, בכדי עם זאל זיין ענין ההשפעה למעלה, השפעת הו"א למל', איז דאס מצד השפעה העשיר לעני דא למטה, און דאס דארף זיין די כוונה בא דעם עני, עס זאל זיך דורכ- פירן דעם אויבערשטענס כוונה, ומצד דעם איז ער מקבל צדקה. .

יב. די זעלבע זאך איז בנוגע דעם וואס מען האט גערעדט פריער בענין שמחת אדר ופורים וואס עם דארף זיין שמחה בלי גבול, דארף דאס אויך זיין, מצד ציוויו של הקב"ה, וואס ער האט געהייסן לשמות באדר.

און כאטש אז די שמות דפורים דארף זיין א שמחה גופנית, וכמבואר בלבוש דער חילוק פון חנוכה מיט פורים, אז חנוכה איז פארבונדן מיט רוחניות און מורים מיט גשמיות, און פונקט ווי יעמולט איז דאך געווען די שמחה בנשיות ויביאנו אכיל, אור גדול, אזוי נכל שר ושה דארף זיין א שמחה נרגשת מען זאל מרגיש זיין די שמחה פון דער הצלח הגוף כפשוטו, וואס מצד דעם איז גודל השמחה, אעפ"כ איז אין דעם גופא דארף זיך הערן די כוונה - לשטן ית'.

עס איז כלל קיין נ"ם ניט, צי מען איז א עני און מען דארף מקבל זיין צדקה להחיות נפשו, צי מען איז ניצול געווארן לאור גדול און מען איז בשמחה גדולה, ביידע ענינים דארפן זיין בהשואה, ווארום אלע זאכן דארף זיין לי לשמי.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה