מקץ, זאת חנוכה, שיחה ה

ה. לכל הנ"ל איז אויך ניט קיין סתירה פון דעם דין נ"ח שלמעלה מכ' אמה פסולה, דלא שלטא בה עינא, ולכאורה, וויבאלד אז אסור להשתמש בה און דער תכלית איז ניט צוליב אן אנדער זאך נאר א ענין מצד עצמו, איז וועמען ארט דאס אז לא. שלטא בה עינא, די ליכט האמער דאך אבער געצונדן?

וועט מען דאס אויך פארשטיין פון רוחניות הענין: בחי' עתיק אף שנעתק מהשתל, די כוונה איז דאך אבער אז עס זאל אראפקומען למטה. און אויב ער איז דאס ניט ממשיך למטה, איז ניט דאס איז דער ענין. אזוי אויך בנ"ח, איז די מצוה, ער זאל דאס אנצינדן און ממשיך זיין אין א ארט זאל זיין בגדר מען זאל דאס קענען זעהן, און אויב מען קען דאס ניט זעהן, הייסט דאס אז ער האט דאס ניט אנגעצונדן דא למטה. וע"ד אויב ער וועט האבן דעם נר מיטן שמן אבער ניט אנצינדן איז פשיטא אז ער האט ניט מקיים געווען די מצוה. ד.ה. אז דא איז ניט נוגע מען זאל זעהן, דער זעהן אליין איז ניט נוגע, ווארום פרסומי ניסא איז נאר א דבר נוסף, נוגע אבער איז מען זאל דאס געגען זעהן, ווארום אויב ניט, איז דאס ניט פארבונדן מיט מטה.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה