אחש"פ, שיחה יח

כד. די הוראה פון דעם בעבודתינו איז:

כשם ווי כללות ההשפעה מלמעלה ווערט נספע דורך עבודה דוקא כמ"ס אם בחוקתי תלכו גו' ונתתי גשמיכם בעתם, ולכאורה, וויבאלד דער אויבערשטער איז תכלית הטוב וטבע הטוב להטיב, זאל ער משפיע זיין אויך עבודה, איז דאך ידוע אז היא הנותנת, ווארום תכלית הטוב איז בשעת די הספעה איז א פארדינטע און ניט קיין נהמא דכיסופא, ווארום אדם רוצה בקב אחד שלו יותר מתשעה קבים של חבירו, כאטש דאם איז דאך תסעה קבים און דאס איז מער ניט ווי איין קב, מ"מ איז בא אים טייערער איין קב א אויסגעהארעוועטער ווי תסעה קבים אומזיסטע.

אזוי אויך בענין העבודה גופא, איז עבודה וואס קומט אן בנקל, אן מניעות ועכובים, פילט ער ניט אויף אזוי פיל אז ער האט דאס פארדינט, משא"כ בשעת ם איז דא מניעות אועכובים וענינים של מרירות און ער איז זיך מתגבר אויף זיי יעמולט פילט ער אז ער האט דאם פארדינט און עם קומט אים.

במילא לייענט די מרירות אפילו צוליב האבן איין קב, אבי עם זאל זיין שלו, ובפרט אז דורך עבודה וועט מען קריגן אלע עסרה קבים און זיי וועלן זיין שלו, וואס צוליב דעם איז געווען דער ברגע קטן עזבתיך צוליב דעם ברחמים גדולים אקבצך.

און דאס איז, וואס מען זאגט אז מרוב איז ממכשירי

- הפסח, הפסח, וואס פסח איז דער ענין הדילוג, אז דורך די מרירות והתגברות על כל המניעות ועיכובים, וועט מען צוקומען בקרוב צום ופסח, מדלג על ההרים, אז יעלה הפורץ לפנינו, וואס ער וועט פורץ זיין אלע גדרים, בקרוב ממס.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה