ליל ד' דחה"ס, ב' דחוה"מ, שמב"ה, שיחה כא

כט. און בשעת מען טוט די עבודה וועלכע די כהנים האבן געטאן, ד.ה. אז מען גיט זיך איבער לשרת את הוי' אויף באלייכטן אידישע הייזער און חצרות, יעמולט איז כמאמר רז"ל וועגען כהנים, כהנים אוכלים ובעלים מתכפרים, "בעלים" גייט אויפן אויבערשטען, וואס ער איז דאך דער אמת'ער בעה"ב פון דער גאנצער וועלט, און ער דארף דאך האבן כביכול א כפרה וכמרז"ל הביאו עלי כפרה על שמיעטתי אה הירח, וואס דאס איז דאך אויך דער זעלבער ענין וואס הקב"ה מתחרט בכל יום אויף דעם וואס ער האט באשאפן דעם יצה"ר, וואס דאס איז דער זעלבער ענין פון מיעוט הירח כידוע אז מיעוט הירח איז א סיבה אויפן חטא עה"ד, שרש חטא העגל וכל החטאים הבאים בסיבת היצה"ר, איז אבער דורך דער עבודה פון כהנים אוכלים, אז מען נעמט חטים המעורבים בפסולת און מען איז זיי מברר און מען מאכט פון זיי א מאכל אדם, דורך דעם איז בעלים מתכפרים, אז עס ווערט נתבטל דער גאנצער ענין החטא הבא בסיבת מיעוט הירח.

וכמעלת הבעלי תשובה על צדיקים גמורים, אזוי איז אויך בכללות העולם, אז ע"י הנ"ל ווערט אין וועלט א

המשכה נעלית יותר מכמו שהי' קודם החטא, ווארום בתחילת הבריאה כאטש אז עולם על מילואו נברא פונדעסטוועגען איז געווען א אור מוגבל, וכמבואר בספרי הקבלה אז בתחילה הבריאה איז געווען נאר דער ראשית הקו דבוק בא"ס ב"ה, אבער לאחר התיקון שיושלם בביאת המשיח וועט אויך סופו של הקו זיין נוגע ודבוק בא"ס ב"ה.

ד.ה. אז דורך די עבודת הילדים פרחי כהונה וואס זיי לייכטן אויך אין די חצרות און זיינען מברר די חטים פון פסולת, און די עבודה טוהען זיי ניט באופן מוגבל נאר קריכן אויף סולמות דזקיפי טובא, זיי טוהען דאס באופן של "ופרצת", דורך דעם וועט מען בריינגען דעם "פורץ" דאס מלכא משיחא, וואס ער וועט אראפבריינגען די גאולה שלימה למטה מעשרה טפחים בעגלא דידן, אז פרזות תשב ירושלים, אן קיינע הגבלות, און דאס וועט נמשך ווערן אויך למטה בעוה"ז הגשמי, אז אויך בתחתונים וועט זיין א דירה לו ית'.

(לשלימות הענין מועתקת בזה גם סיום שיחה הקודמת - אף שתוכנה וכו' כבר נכלל לעיל בסעיף כט ולפנ"ז).

ךאַויף ירושלים שטייט דאך, "עתידה} ירושלים שתתפשט בכל ארץ ישראל", אז וואו נאר ס'איז דא אן ארט וואס דארט געפינט זיך א איד, במילא הייסט דאך דאס "ארץ ישראל" - איז אהינצו קומט אן די שלימות. היראה פון "הר הקודש בירושלים", און אהינצו דערגרייכט אט דער אור (די ליכטיקייט) וואס עס האבן אנגעצונדן די יונגע, כדי מ'זאל קענען מברר זיין די כל ענינים שבעולם, און מאכן דערפון א מאכל חטים, וואס חטים יחיט (?), וואס דאס איז דאך א מאכל אדם,

און עס זאל ווערן, דורך דערויף וואס עס וועט זיין דער "כהנים אוכלים" איז "בעלים מתכפרים", און ווי געזאגט אין רמב"ם, אז דער וואס "נדבה לבו" און ער איז זיך פורש מעניני העולם, אין וועלט גופא, כרי צו דארטן אויפטאן און "לשרת את הוי'" - טוט ער דעמולט ע"י אכילתו כפשוטה אויף, אז "בעלים", אט דער וואס זיי זיינען די אמת'ע בעה"ב, איז אויך "מתכפרים",

אז דאס איז וואס די גמרא זאגט אין סוכה, אז ס'איז דא דער ענין פון בעלים של כל העולם, וואס ער איז זיך מתחרט, "שלשה מתחרט עליהם בכל יום על שבראם", איז דאך דאס כביכול אן ענין פון א "חטא" וואס דארף האבן א כפרה -

איז ע"י אכילת כהנים, אט די וואס פרשו מעניני עולם, און מ'מאכט אריף אין עולם, אין זייער אכילה, אן ענין פון עבודה להקב"ה - איז אט דעמולט איז "בעלים מתכפרים", איז "הביאו עלי כפרה על שמיעטתי את הירח", 'וואס דערפון איז געווארן אן ארט דערנאך אויף חטא נחש הקדמוני און אויף חטא העגל וכל החטאים שלאחרי זה,

אז דער אויבערשטער איז מתקן אט די שלשה ענינים וואס "מתחרט עליהם בכל יום שבראם",

און עס ווערט דעמולט, פונקט אזוי ווי "זמן שמחתינו" דארף דאך זיין פון ביידע: פון "ישמח ישראל בעושיו" און "ישמח הוי' במעשיו", איז פונקט אזוי ווי בא אידן קען זיין די שמחה לאחרי התשובה על עניניהם - אט אזוי איז דא די תשובה אויף די שלשה שמתחרט עליהם, און אט דעמולט ווערט די שמחה שלימה במעונו, און דאס ממשיך אויך במעון דא למטה,

אז עס ווערט א "זמן שמחתינו" בגלוי אין די שני ענינים,

בביאת משיח צדקנו, וואס ער איז דאך דער מלך וואס לייענט הקהל, און איז פורץ גדר ואין מוחין בידו - אפילו די גדרים של עולם האט ער אויך רשות אויף פורץ זיין,

און דעמולט איז ניט נאר עס ווערט ווי ס'איז געווען קודם החטא, אז "עולם על מילואו נברא", נאר עס ווערט נאך נאך "מרוצה יותר", ווארוס א בעל תשובה איז דאך נאך גרעסער פון א צדיק,

וואס דאס איז דער ענין וואס עס שטייט אין קבלה, אז לאחרי התיקון וועט דעמולט זיין דער "קו" "נוגע בסופו" אויך, פונקט ווי ער איז נוגע בתחילתו, כאטש אפילו בשעת ס'איז געווען "עולם על מילואו נברא" איז א געווען א חילוק פון סוף הקו ביז תחילה, און ס'איז געווען גדרים - .

ווערן די ענינים בטל, און ס'איז נוגע סיי בעלינותו און סיי בתחתונו,

דורך ביאת "יעלה הפורץ לפניהם", און וועט אראפברענגען די גאולה השלימה למטה מעשרה טפחים, בעגלא דידן, וואס דעמולט וועט זיין "תתפשט בכל הארצות", אז "פרזות תשב ירושלים", אן מדידות והגבלות, און וואו וועט דאס זיין - אין עולם הזה הגשמי, פון וועלכן מ'וועט מאכן א דירה לו ית'.

כ"ק אדמו"ר שליט"א צוה לנגן ניגון "שאמיל". "צמאה לך נפשי גו'". "אבינו מלכנו".

א. מ'האט דאך שוין עטלעכע מאל גערעדט אז דער ענין פון "ופרצת" איז שייך זאגן, דער גדר פון "פרץ" איז - בשעת ס'איז דא א בנין מיט גדרים, איז דעמולט איז שייך זאגן אויף איס "ופרצת",

וע"ד ווי מ'האט גערעדט, אז דער לשון הרמב"ס פון "להרבות בשמחה". איז שייך זאגן בשעת ס'איז דא א מציאות פון שמחה, און זי איז ניטשמוה בריבוי, דאס הייסט זי איז מיט מדידה והגבלה - איז דעמולט אויף דערויף שייך זאגן "להרבות".

און וויבאלד אז דאס רעדט זיך אין ענינים פון קדושה - איז דארף דדאך דאס זיין א בנין און גדרים פון קדושה, ע"ד ווי עס רעדט זיך דא. "להרבות בשמחה" - איז דאך דאס אויך א שמחה של קדושה, א שמחה ע"פ תורה, און מ'דארף אין איר מרבה זיין, ווארום ס'איז ניט מספיק ווי ס'איז גע- ווען ביז איצטער, אע"פ וואס אויך ביז איצטער איז זי אויך געווען א . שמחה של קדושה, א שמחה של מצוה.

וואס לכאורה: ווי איז דאס שייך זאגן אין א בנין של קדושה, אז אין איס זאל זיין א מעלה אז מ'זאל "פורץ" זיין?ן קדו, אז

איז דאס איז דאך ווי דער כללות הענין פון "פרזות תשב ירושלים", און עד"ז איז דאך דאס אויך מרומז אין דעס ענין פון סוכה, אז דער ענין פון סוכה איז, אז אע"פ וואס כל השנה געפינט ער זיך אין א דירת לבע ע"פ תורה, איז אין וואס באשטייט די מצוה - אז ער זאל ווערן אויס קבע, ס'זאל ווערן אן ענין של ארעי.

וואס אין ענין הקביעות איז דאך דאס אן ענין של פירצה. און אין דערויף באשטייט די מצוה.

און ווי גערעדט אז דאס איז "בכסא ליום חגינו": דאס איז ניט א מצוה של כל השנה, דאס איז א מצוה כללית,

וואס דאס איז דאך כל הענינים פון חודש תשרי זיינען דאך ענינים כלליים, עאכו"כ - די מצוות שבחודש זה,

וואס אזוי איז אויך די מצות סוכה איז אן ענין כללי, א הנהגה והוראה כללית על כל השנה, אז מ'דארף ארויסגיין פון לבע פון קדושה - ווארוס דאס רעדט זיך דאך, "אטו ברשיעי עסקינן" - מ'רעדט דאך א "דירת לבע" ע"ם תורה - נעמט ער זיך ארויס פון דירת קבע און שטעלט זיך אריין דוקא אין א "דירת ארעי",

זאון וואס טוט ער אויף אין דער "דירת ארעי" - דארף זיין דוקא "למען ידעו דורותיכם", אז דאס איז דאך אן ענין אין דער מצוה, אז עס דארף זיין די ידיעה און כוונת המצוה, אז "בסוכות הושבתי את בני ישראל", ווי עס שטייט אין ב"ח, און דער אלטער רבי פסק'נט דאס אפ אין שו"ע, אז דאס איז דער ענין פון מצות סוכה - נוסף על שאר המצוות - אז עס דארף זיין די ידיעה פון דעם רמז פון כוונת המצוה,

און וואו איז דאס - ניט אין אן ענין של קביעות, און ניט סתם אין אן ענין של ארעי, נאר וואס דען - יוצא מביתו און דוקא "ונכנס לסוכתו".

וואס אט דאס איז די כללות ההוראה, אז אע"פ וואס ער פירט זיך אין א סדר קבוע, און עס דארף זיין "בכל לבבך ובכל נפשך" מידי יום ביומו, אזוי אז ביי אים איז דא דער "תמידים כסדרם" -

איז מוז קומען אין תחילת השנה א "טרייסל", אז ער זאל זיך ארויס- נעמען פון "תמידים כסדרם", אפילו די "תמידים כסדרם" אין קדושה, און אוועקשטעלן זיך למעלה ממדידה והגבלה,

ע"ד ווי התחלת היום איז דאך ניט אין אן ענין פון הבנה והשגה, נאר דוקא אין אן ענין פון הודאה בלי טעם, וואס דערפאר איז דאך די התחלה פון "מודה אני" און פון "הודו להוי' קראו בשמו", און ערשט דערנאך קומט די התבוננות אין פסוקי דזמרה, וואס דאס איז אן ענין פון הבנה והשגה אין עניני עולם, ביז הבנה והשגה פון "שמע ישראל", וואס דאס איז דער תכלית העילוי וואס עס קען זיין אין הבנה והשגה, אז מ'קומט צו "תכלית הידיעה שלא נדעך", וואס דאס איז דער ענין פון "הוי' אחד", אז כאטש אפילו דאס איז חי"ת, ז' רקיעים וארץ, און ד' רוחות העולם - איז דאס איז די אחדות הפשוטה, וואס דאס איז דאך שני הפכים, וואס דאס איז דאך דער "לא נדעך", און דאס איז דער "תכלית הידיעה" פון דעם "שמע ישראל", און קודם לזה - פון פסוקי דזמרה.

והקדמה בכל זה אין תחילת היום, און עד"ז אויך אין תחילת השנה, איז דעמולט איז די עבודה אז ער נעמט זיך ארויס פון "דירת קבע" און שטעלט זיך אריין אין אן עבודה פון "דירת ארעי",

און אין דעם "ארעי" איז ער סוכ"ס ממשיך דעם ענין פון "למען ידעו", אז דורך דער קבלת-עול קומט ער צו צו א דרגא נעלית יותר אין ענינים פון הבנה והשגה, וואס לולי דעם ענין פון "שפתותיו נוטפות מר" וואלט ער דעמולט ניט געקענט צוקומען צו קבלת השפע מן הרב און ער זאל דאס אין זיך קולט זיין, ביז וואנענט אז שכלו וועט ווערן כשכל הרב, כמבואר הענינים במקום אחר בארוכה.

וואס אט אזוי איז אויך די הוראה על כל השנה כולה, און נעמען נעמט מען מיט אויף דערויף דעם כח פון חודש תשרי, ובפרטיות - פון דעם ענין פון סוכה, וואס דאס איז דוקא א "דירת ארעי", און ער דארף זיין דוקא זיצן "בצל", און "צילתה מרובה מחמתה" - אלץ ענינים וואס זיי זיינען ניט הבנה והשגה: "אור" איז דאך "דא רזא דחכמתא", דאס איז דאך אן ענין פון חכמה, פון הבנה והשגה, און דא דארף זיין דוקא "צילתה מרובה מחמתה", און דארף זיין דוקא א "דירת ארעי",

נאר אין די ענינים דארף מען ממשיך זיין "למען ידעו", די הוספה על כל המצוות כולם, אז מ'זאל וויסן, אן ענין פון הבנה והשגה, וואס מ'וויל פון אט דעם "ארעי".

ועד"ז אויך אין דעם ענין פון "ופרצת", וואס דאס איז דאך פורץ אז דער ענין פון קביעות, וואס דאס איז א סדר פון "תמידים כסדרם" - עט דארו יד זזין דער 'למען דעו', מ'זאל וויפן וואוהין דאם גייט, אז ד'אתי רזיין דער "ופרצת" מיט 'יפוצו', כדי אויף ממשיר זיין יטט קאתי מר' - די דמשכה פון ידעו אותי למקטנם ועד גדולר",

ון אז דאס וועט זיין דורר דערויף וואס ילמד תורה את כל תלט", זאל זיין דערופן פון דאי', ווי ער זאגט אין דער מצוה פון דקלל עט עט זאל זיין דער "ישמעו" ו"ילמדו" "ויראו",

דצואס דאם איז די הכנה וואס דורך דערויף קומט מען אז עס זאל לען זיין אטליו לעילוי, וואט דאס איז דער אופן פון ראי', ועטט דלמולא וולט זיין ז מכולם ידעו אותי למלשנם ועד גדולם", ביז וזאנענטט דעט וועט זיין "כמים לים מכסים".

אט אזוי איז אויך, מ'האט דאך גערעדט דעם ענין פון "ופראת" ואשב רושלז דט זניז פון 'ופרצא' איז ארז ישאל, אז פיט אר פרוי דארץ יששללם", נאר עתידה ירושלים שחתכשט בכל ארץ ישראל נאר פרדו "ארץ ישראל תתפשט בכל הארצות",

זאט איז דאדלה דארו דאך זיין פון דער עבודה נאר בזמן הגלות, בימות המשאיז דאך טוט זיך די אלע נינים וואס וועלן נתגלה ווערן בימות המשיח,

זאל אויר זיין דער ענין פרזות תשב" אין דעם כפר חב"ד ואט ולדמה ו ארז לדושה, אז דארט זאל זיין די ענינים פון ר פרד ווא רוחני צפונה ונגבה" אין אלע ענינים גשמיים און אין אלע רנת יט רוחניים,

בב מתוך הרחבת הדעת אמיתית, און מתוך שמחה ומתוך מנוחה ושמה שלימה למים א זאלן זיי ממלא זיין מקודם מיט א גוב שלט דון א ה אש ומשם לחובה לה, שלימה - אויו ממשיר זיין די לנינים בכל ארז דלדושה ומשם - לחוצה לה, ינים בכל ארץ הל

ווז עס זאל זיין דער "יפוצו מעינותיר חוצה", און מ'זאל זוכה דין צו זען בעיני בשר דלם "לאתי מר" למטה מלשרה טפחים, בעגלא דידן.

כ"ק אדמו"ר שליט"א צוה לנגן "אני מאמין". רמב"ם מ נאט דאך פריער גערעדט, אז ששוה כית רשואבה ברענגט אראפ דער דשאבר, און דערמאענדיז דעם באנצז ענין ביז ניטיר מי און שם דער ע אער דארטן, אן דע מאנט דאט אנטקעגן דיט ענין פון בגדי כיו ה,ד שזה ב שז א ט ז ז יו דערפון וואס עטיט בא דעם ענין דשמחה. און דעם ענין השמחה לערטיער אי ראט ער לזיר אא ט ליט שבת מיט' אז דזר אז בשבת, אר גואטך אראפ, אז מ פלעגט דאט אנהויבן ניט ביו"ט און דא בשבת, נאר וואס דען - בחול המועד.

ומים לאמוררד איז דאך דאס במתירה צו דעם כלל הידוע, אז אין כז ט איז מפורש לור דבר' וואט "ר איז פפורש להיפר פז החוע, ווי איז מז ד ז שז מזז דדי חכמים ניט אסר'ן, אז עם זאל קיינמאל ניט זיין שבע""ן

ווען עס וואלט געווען מערניט ווי שבת - קען אויך ניט זיין קיין שבעת ימים בלא שבה, בפרט נאך אז תחילת השמחה הויבט זיך אן "ולקחתם לכם ביום הראשון", וואס דאס איז יו"ט, און מ'זאגט אויף דערויף ושמחתם - איז דאך דאס א היתר מפורש, און דערנאך איז מען נאך מפרש אז עס דארף זיין "שבעת ימים" - איז דאך דאס דער כלל וואס דער ט"ז ברענגט אראפ אז "אין כח ביד חכמים לאסור" א דבר וואס ער איז מפורש להיתר מן התורה.

און דערנאך איז דאך אויך, אומעטום, אין משנה אין ברייתא און אין גמרא, איז מען בפירוש מקשר אט די שמחה מיט די שמחת בית השואבה.

איז דערפון איז משמע, אז ס'איז דא נאך אן ענין,

וואס דאס איז ע"פ הירושלמי וואס ער זאגט, אז די שמחת - "ושמחתם לפני ה' אלקיכם שבעת ימים", איז דאך שני דיעות, אז דאס איז "שמחת שלמים" און "שמחת לולב",

וואס דאס איז דאך אויך ווי אין בבלי איז דאס "שבעת ימים", וואס דערפאר איז דאך "במקדש ניטל שבעת ימים" -

איז אט דאס איז דער יסוד פון דעת הרמב"ם, אז עס קען זיין אפילו אז מ'זאל מאלן א מציאות אז עס זאל ניט זיין דער ענין פון שאיבת מים פון (צו?) ניסוך המים,

וואס דאס איז דאך אויך דער דין וואס דער רמב"ם ברענגט אראפ, אז אויב מ'האט ניט געקענט שואב זיין פון "שילוה", איז "מי כיור" זיינען כשר לניסוך המים - איז דאך אין דערויף ניט שייך זאגן קיין שאיבה ממעיין, ווארום דער כיור איז דאך געווען בבית המקדש, און ער איז געווען ניט א "מעין"; אין מקוות האט ער גאר א דין פון מקוה,

און אעפ"כ איז אויך דעמולט דא דער ציווי פון "ושמחתם לפני ה' אלקיכם שבעת ימים", ווארום אין פסוק שטייט דאך ניט אויף דערויף קיינע תנאים - צי מ'קען אויספירן "ושאבתם" פון שואבה פון מעין, צי מ'קען ניט אויספירן, ס'איז מערניט אז בשעת ס'איז דא די שאיבה ממי המעין - אט דעמולט קומט-צו נאך אן ענין אין דער שמחה און נאך א ציווי, אז די סאיבה דארף אויך זיין "בששון" ובשמחה, ניט נאר די שמחה בשאר כל שעות היום, נאר א ציווי מיוחד אויף דער שאיבה אז דאס זאל אויך זיין "בששון" די עצם השאיבה, ניט יוצא זיין מיט דער שמחה וואס ער האט במשך כל היום כולו.

בהנוגע אלינו איז דאס, אז דער ענין פון שאיבה ממי המעין איז דאך דאס, אז מ'איז זוכה און מ'קען שואב זיין פון דעם "מעין" אליין - איז אויף דערויף זאגט מען, אז אויב מאיזו סיבה שתהי' איז אין דערויף געווען א מניעה צדדית און א סיבה חיצונית וכו' וכו' וואס ער קען ניט צוקומען צו דעם "מעין" אליין -

איז אעפ"כ פאדערט זיך פון אים אז עס זאל זיין א שמחה, און ניט סתם א שמחה, נאר - "להרבות בשמחה", פונקט אזוי ווי עס וואלט געווען ווי ער וואלט מקיים געווען דעם ענין בשלימותו, אז עס וואלט אויך גע- ווען דער "ושאבתם מים בששון", אע"פ וואס מצד א סיבה צדדית קען ער נעמען מערניט ווי "מי כיור", און ניט ממי מעין.

וואס אט דאס איז אויך, אט די וואס מאיזו סיבה שתהי' לא זכו לטעום ממי ה"מעין" - איז ניט דער סדר אז זיי קענען זיין ח"ו בעצבות, און ווארטן ביז וואנענט מ'וועט דערגרייכן צום "מעין" -

ס איז ווי דער רבי נ"ע שרייבט אין בריוו, אז איצטער איז ניטא קיין סדר אין בירורים, נאר כל הבא לידו דארף מען מברר זיין, ובמילא דון ער אנרויבן פון שמחה, און דאס וועט אים העלפן, אז ער וועט קענען דורך דער שמחה פון "מי כיור" - אויך צוקווען צו דער שמחה פון "מי מעין", און ער זאל קענען משתתף זיין זיך אין דעם "ושאבתם מים בששון ממעייני הישועה" - פון דעם "מעין" אליין.

וואס אט דאס איז אויך, ס'איז דאך דער חיוב, א חובת גברא און פות הזמן, הכרח הזמן - דער ענין פון "ושאבתם" פון "מעייני הישועה", פון די "מעיינות",

אבער דער סדר אין דערויף איז ניט אויסגעשטעלט אז מ'דארף ווארטן, און ביז דעמולט דארף מען זיצן און שלאפן, נאר ביז דעמולט דארף אויך געוו להרבות בשמחה" של מצוה, ע"י די הגרנות וואס זיינען ארויסגעגעבן געווארן פון די נשיאים, און די תלנות און די הנהגות, ביז הנהגות בעבן היום-יום בימות החול,

וואס דאס העלפט אז מ'זאל קענען בהקדם צוקומען צו דעם "ושאבת" און עמנו וישועה", וואס דעמולט וועט זיין איז דערויר דער 'ששון", און עס זאל זיין אין אן אופן וואס "מי שלא ראה שמחת בית השואבה לא ראה שמחה מימיו".

און דער אויבערשטער זאל העלפן יעדערן, אז דעם חלק וואס ער האט שוין אין שאיבת המים זאל דאס זיין "בששון", און דאס צו וואס ער איזא נאך ניע צוגעקומען - זאל זיין דער "להרבות בשמחה", און דאס זאל איס צוברענגען צו דעם טיפערן ענין אין דעם "מעין", ביז צו "עמוק עמוק מי ימצאנו", ביז נאך העכער, ווי גערעדט אין מאמר", אין "היולי העצמי",

און מ'זאל דאס דערנאך ממשיך זיין, ווי ער זאגט אין לקוטי תורה אז דורך דערויף וואס עס ווערט דער "עד הוי' אלקיר", וואס אין עלי. קען מען עולה זיין בלא ערך - זאל מען דאס דערנאך קענען אויך ממשיך זיין למטה מטה, ביז אין מטה מטה ביותר,

און דאס זאל זיין מתוך מנוחה וטוב לבב, ומתוך ניט שמחה סתם, נאר מתוך "להרבות בשמחה".

און דערוויילע, ביז מ'וועט קומען צום "קרעטשים" איז (והתחיל כ"ק אדמו"ר שליט"א לנגן): "ניע זשוריצי חלאפצי שטאיס נא מי בודיעט".

דאח"כ אמר: זאל מען מכריז זיין, אז די וואס זיינען מחוייב אין וא ברכה אחרונה - זאלן מאכן א ברכה אחרונה.

הכריזו ע"ד ברכה אחרונה. *) ד"ה העושה סוכתו תחת האילן, דיום ב' דחג הסוכות.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה