ליל ד' דחה"ס, ב' דחוה"מ, שמב"ה, שיחה ג

ג. וועגען דעם ענין פון שמחה יתירה שבחג הסוכות אויף אלע יו"ט, בריינגט ער אין ילקוט, וויילע בכל יו"ט שטייט ושמחת בחגך איין מאל, און בסוכות שטייט ושמחת דריי מאל. און ער איז מבאר דעם טעם אויף דעם, וויילע בחג המצות איז מער ניט ווי התחלת הקצירה, און מען ווייס נאך ניט וויפל מען וועט אריינבריינגען לגרנו וליקבו, דערפאר איז דאס נאך קיין שמחה ניט, אפילו בחג השבועות וואס ס איז שוין די קצירה, קציר חטים וקציר שעורים, וואס מצד דעם איז שוין דא שמחה, ס'איז אבער נאך ניט נשלם געווארן די אסיפת הפירות לגרנו וליקבו, איז דאס נאך ניט קיין שמחה שלימה. נאר בשעת עס קומט דער חג האסיף, ווען ער איז מאסף את פירותיו, יעמולט דערזעט ער דעם אויבערשטענס ברכה וואס ער האט אים

געגעבן פרי טוב בעמלו, יעמולט איז די שמחה א שמחה שלימה.

אלע ענינים הגשמיים זיינען א אפשפיגלונג פון ענינים ברוחניות. דערפאר שטייט אם בחוקותי תלכו גו' ונתתי גשמיכם בעתם גו', ומבואר בראשונים בענין שכל המצות אז דאס איז ניט נאר קיין ענין של סגולה נאר דאס איז א ענין מבעי, אויב נאר דער עולם איז כתיקונו איז מוכרח עפ"י טבע אז. בשעת בחוקותי תלכו מוז זיין דער ונתתי גשמיכם גו' ביז ווי ער זאגט אין ספרי חטים ככליות און אויך אילני סרק עושין פירות, ווארום בשעת ס איז דא די שלימות ברוחניות מוז עפ"י טבע זיין די שלימות אויך בגשמיות, ווארום דער גאנצער מציאות הגשמי קומט און איז א אפשפיגלונג פון דעם מציאות הרוחני.

פון דעם איז מובן, אז וואס ער רעדט אין ילקוט וועגען חג המצות, חג הקציר וחג האסיף בגשמיות, איז די זעלבע. זאך אויך אין רוחניות.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה