וישב, א' דחנוכה, מבה"ח טבת, שיחה ג

ג. אע"פ אז חלומות פרעה זיינען געקומען מחלומות יוסף, מ"מ יש הפרש גדול ביניהם, ווארום דאס איז דאך אין קדושה און דאס איז אין לעו"ז.

חלומות יוסף הייבט זיך אן מיט אנחנו מאלמים אלומים, א ענין פון ארבעט, ווארום אין קדושה איז ניטא

קיין אומזיסט, אשר נאכל במצרים חנם, אין קדושה קומט יעדער השפעה דורך עבודה דוקא, ניט קיין נהמא דכיסופא, דערפאר הייבט זיך אן דער חלום מיט א ענין של עבודה, דאם איז די ערשטע זאך, די התחלה איז עבודה.

אין וואס באשטייט די עבודה - מאלמים אלומים, שבלים וואס יעדע איינע וואקסט אין א באזונדער גומא און זיינען נפרדים זה מזה, און עבודת האדם איז צו מייחד זיין דיי און א וואו - בתוך השדה, אין א ארט פון שדה, א ארט פון נפרדים, דארטן קומט די נשמה אויף מאכן פון פירוד אחדות.

וויבאלד אז אלע אידן זיינען א קומה שלימה ציז כשם ווי בגוף האדם זיינען פראן די תלת שליטין וואס אלע אברים דארפן זיך צוהערן צו ליי, יעדער אבר דארף טאן ליין עבודה כפי הוראת השליטין, און אויב עס וועט ניט ציין דער ביטול האברים לתשלומין וועט זיין דער גוף דבהיפך פון א גוף בריא, אזוי אויך אין דער קומה שלימה פון אידן, איז לבד וואס יעדער איינער טוט זיין לבודה "מאלמים אלומים", דארף אויך זיין דער "ותשתחוין לאלומתי" דער ביטול צו דעם וועלכער פירט אן מיט זיי און גיט זיי ארויס הוראות בעבודתם, דערפאר וואס ער איז העכער פון זיי און האט בכח צו ארויסגעבן די הוראות.

באמיתית הענין, ווי דער ענין איז מצד הנשמה, איז צו ערשט קומט דער ביטול פון ותשתחוין לאלומתי, ומצד דעם ביטול פנימי צו יוסף'ן, מצד דעם טוט ער זיין עבודה פון מאלמים אלומים, דאם איז מצד הנשמה וו' דער ענין איז אבער מלמסלמ"ע, איז כריער איז דער מהלמים

אלומים, וואס ער איז מבטל זיין ציור פון עניני ישותו שאינם בעבודה, און דער נאך דארף אויך זיין דער ביטול פון זיין ציור פנימי של עבודתו, אז כאטש ער האט ניט קיין אנדערע ענינים מער ניט ווי דער מאלמים אלומים, פונדעסטוועגען איז ער מבטל אויך דאס - ותשתחוין לאלומתי.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה