נשא, ט' סיון, שיחה ו

ז. מען האט גערעדט (במאמרי חגה"ש) אין דעם פירוש פון שויתי הוי', אז עס דארף זיין השתוות אין הוי', - דעם פירוש האב איך דערוויילע ערגעץ ניט געזעהן, נאר אזוי איז מובן, אז וויבאלד אין מקרא יוצא מפשוטו ולפירוש הפשוט אין טייטש שויתי גייט דאך דער שויתי אויפן הוי', אזוי אויך לפירוס הבעש"ט אז שויתי איז מלשון השתוות, דלפי"ז גייט דאס ניט אויפן הוי' נאר אויף עניני האדם אז אלע זיינע ענינים זאלן זיין בהשתוות, אמנם, מצד דעם וואס לפירוש הפשוט גייט דער שויתי אויפן הוי' איז אויך לפירוש הבעס"ט גייט דאס אויפן הוי', אז עס דארף זיין השתוות אין הוי'.

דהנה יס הוי' דלתתא והוי' דלעילא. וואס אין הוי' דלתתא איז דאך דא א ודאי התחלקות. ואפילו אין הוי' דלעילא איז אויך דא התחלקות, ואדרבה, די התחלקות שבשם הוי' דלעילא איז נאך מערער ווי אין הוי' דלתתא. ווארום וויבאלד אז אין הוי' דלעילא איז דאך דער מציאות א העכערער, היינט וויבאלד דארטען איז דער מציאות מערער, איז דאך דארטען אויך א גרעסערע התחלקות.

אמנם בבחי' הוי' שלפני הצמצום, ובכללות איז דאס אויך לאחה"צ בבחי' הכתר, איז דארטען זיינען אלע אותיות בהסזאה, וכמבואר בענין הרצון שהרצון הוא בכ"מ בסוה. ובחי' הוי' זה אין בו נקודות, היינו שהוא בנקוד העצמי.

דהנה יש בחי' הוי' ווי ער שטייט אין נקודות - וואס אין סידור (דער סידור וואס ס'איז געווען געדרוקט נאך פאר דעם סער הכולל) איז געווען געדרוקט אין יעדער ברכה אנדערע נקודות בשם הוי' - וואס דארטען איז דא התחלקות, דהגם שאי"ז התחלקות אמיתית כמו בענין השילובים, דבענין השלובים כמו הוי' אלקים וכו' איז דאך אין יעדער שילוב נעמט מען דעם הוי' דורך דעם שם המשולב בו, וואס יענער איז דער עיקר וגילוי שם הוי' הוא על ידו, משא"כ בענין הנקודות הערט זיך דאך אן אומעטום דער שם הוי', אך אעפ"כ איז דאך דאס חילוקים, משא"כ שם הוי' בנקוד העצמי, היינט בניקוד קמץ שהוא בכתר, אין בו התחלקות.

אמנם, אמיתית ענין ההשוואה הוא בבחי' הוי' שאין בו אותיות כלל. וושט דאס וואס מען האט גערעדט פריער איז דאס בחי' הוי' שאין בו נקודות, שגם בחי' זו היא בהשואה, אמנם בפרטיות יותר הוא בחי' הוי' שאין בו אותיות.

והענין כדאיתא בזוהר לאו אינון רעותין לאו אינון נהורין לאו אינון בוצינין, דרעותין הוא רצון, נהורין הו"ע האורות - חיוהי - ובוצינין הו"ע הכלים -. גרמוהי. שהספירות כמו שהם בבחי' בוצינין, היינו אורות המתלבשים בכלים, דארטען אין התחלקות, וגם טרם שמתלבסים בכלים שהו"ע נהורין איז אויך התחלקות, וגם ענין רעותין היינו הספירות כמו שהם בכתר, הנה הגם שבכללות הו"ע הסוטה אך מ"ם אי"ז אמיתית ענין הפשיטות, ועז"א לאו אינון רעותין. און אזוי ווי מען רעדט דאס בענין הספירות אזוי איז אויך בענין שם הוי', דשם הוי' במילוי הוא יו"ד אותיות, הם הע"ם, איז פראן אין אים די דריי מדרי' פון בוצינין נהורין ורעותין, און פראן ווי לאו רעותין, והוא בחי' הוי' שאין בו אותיות.

והו"ע היכולת, דביכולת איז דאך השואה. ווארום אין יכולח איז דאך פראן די יכולת על כח זה ויכולת על כח

זה ויכולת על העדר הכחות והכל בהשואה. ולפעמים מבואר אז - ל? ס' איז פראן נאך א העכערער ענין, והו"ע הי' הוא ושמו בלבד, וואס אמאל רעדט מען דאס נאך העכער פון יכולת דשם הוי' המבואר בגנת אגוז שהו"ע היכולת להוות כו'.

אמנם, בכללות הנה גם בבחי' הרצון, איז דער ענין ההשתוות. ווארום אין רצון, איז מיטן זעלבן רצון וואס ער וויל א ענין נעלה קען ער וועלן אויך א נידעריקן ענין, ובכולם הוא תוקף הרצון, לפי שהוא בהשואה. וכן בענין התענוג, סמצד עצם ענין התענוג הוא בשוה בכל מקום.

וזהו"ע מ"ת וואס תורה איז מושרש אין די שעשועים העצמיים, ומסם נמשכה דורך די פינף מדריגות פון ואהי' אצלו אמון כו' ביז ושעשועי את בני אדם. וואס דאס איז דאך די המסכה מלמעלמ"ט. און אזוי דארף זיין אויך די עבודה מלמטלמ"ע, אויף מעלה זיין די תורה כמו שניתנה למטה בהשגה ובהתחלקות כו', זאל מען דאס מעלה זיין בבחי' שעשועים העצמיים. דכסם שבענין ההמשכה הייבט זיך דאך דאס אן פון ואהי' אצלו אמון שהו"ע אמון מופלה אמון ז מוצנע כו', און דאס איז פארבונדן אויך מיטן ענין פון כלי אומנתו של הקב"ה שהו"ע הכלים, שזהו הדיוק כלי אומנתו, איז מצד דעם ניתן הכח אז מען זאל נעמען גם בחי' בוצינין ששם הוא עיקר ההתחלקות און מען זאל דאס מעלה זיין בחי' הפסיטות כו'.

וואס דאס טוט זיך אויף ע"י עבודת האדם כענין ההסתוות בכל עניניו. וואס דאס איז התחלת השו"ע, נאך פאר מודה אני, וואס דאס איז גאר א נידעריקע מדריגה, אבער די השתוות פארבינדט זיך מיט בחי' השתוות היותר נעלית, ביז

צו די ביז צו די השתוות דסם הוי' היינו בבחי' שאין בו אותיות כלל, און נאך העכער, ביז צו פשיטות העצמות.

וזהו שויתי הוי' לנגדי תמיד אז בשעת מען פועל'ט דעם שויתי אין הוי', היינו אז מען דערלאנגט אין הי' הוא ושמו בלבד, פועל'ט מען אז אויך "לנגדי" ענינים המנגדים, זאלן אויך זיי זיין "תמיד", שהו"ע הנצחיות שאין בו שום שינוי כלל, שהוא העשמות. דכל אור, גם בבחי' היותר נעלית, שייך בו קינוי, ואמיתית ענין הנצחיות הוא רק בהעצמות.

וואס די התחלה לכל זה הייבט זיך אן פון גאר א נידעריקע מדריגה, פון דעם שויתי סבתחילת השו"ע וואס נאך פאר מודה אני (כמקנ"ת בארוכה בסיחת חגה"ס), און פון דעם קומט מען צו צו די העכסטע מדריגות בשויתי, ביז אין תכלית הפשיטות, און פון דארטען איז מען ממשיך די המשכות והשפעות למטה אויך בלי גבול, דזהו סיום השו"ע - וטוב לב משתה תמיד.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה