ליל ד' דחה"ס, ב' דחוה"מ, שמב"ה, שיחה טז

כג. בענין צפור הגמ"ו זו צדקה, איז אויך פראן די צוויי ענינים. כלל ופרט. צדקה איז א מ"ע, וכמו שהיא נמנית במנין תרי"ג מצות, איז דאס דער ענין פרטי פון צדקה שבהגבלה. צי מעשה, צי חומש מצד תקנת אושא, צי דער ענין פון צדקה שבעני שצריך לתת שליש השקל ומחצית השקל, אבער אלץ בהגבלה. און דאס איז דער ענין הצדקה כמו שהיא במנין המצות, למטה מכסה"ב, וואס דאס פועל'ט בידור בעולם, כנ"ל.

אמנם ענין הכללי דצדקה איז גל"ב, וואס דאס ווערט נתגלה ע"י התשובה, וכמשנת"ל אז מצד התשובה ווערט א בנין חרש בתומ"צ, באופן בלתי מוגבל, והו"ע וחטאך בצדקה פרוק, אז בשעת ער דארף אויסלייזן את נפשו פון לעו"ז, דאן איז קיין הגבלות ניטא, ווארום הנבלות איז נאר בכחותיו הפרטים אבער ניט בנפשו, דערפאר איל כל אשה לאיס יתן בע: נפשו, ווארים דאס גיז עצם נפשו וכללות חיותו וואט ס' איל העכער פלן פרשים, וכנ"ל שהנשמה אינה נחלקת ברמ"ה הלקים.

אוץ דאס איז זיי עבודה ובנין חדש וואס עס פאדערט זיך אחרי השמחה יתירה דהב הם כרת שבא בהמשך העשובה דיו"ב, אז אין אלע לנינים דאוף מען צרקומען צו דעפ גל"ג סבהם. אין תפלה - צום יתפלל כל היום, אין אין צדקה - צום כל אשד לאיש יתן בעד נפסו, וואס דאס איז נתינה בלתי מוגבלת, ומדתו של הקב"ה מדה כנגד מרה, א: בשעת ער גיט צדקה בל"ג איז אויך "שתתעשר" וואס קומט בזכות דצם "עסר" אי? אויך גל"ג, אז דער אויבערשטער ני. אים מיט זיין "מאי", מאד סלמעלה, אז כל עניניר לייילי רויחי, במטך כל השנה.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה