שמיני, מבה"ח אייר, שיחה ט

יב. טבע בני אדם איז אז בסעת מען ווערט עלטער טראכט . מען בא זיך, אז ס' איז א ששאר די צייט וועלכע ס'איז א דורך אוואס אין דער צייט האט מען געקענט טאן די זאך און ניט די זאך. משא"כ בשעת מען איז אינגער מאכט מען בא זיך א חשבון, אז ס' איז נאך דא גענוג צייט און מען לייגט אפ פון טאג צו טאג. דערפאר איז די התבוננות הנ"ל נוגע ביותר צו יונגע זיי זאלן ניט האבן דעם טעות הנ"ל.

באמת דאףף מען דאס באווארענען אלעמען, אויך די אלטע. ווארום יערער איינער איז לגבי די טעג און יארן וועלכע זיינען סוין א דורך איז ער א אלטער אבער לגבי די טעג וועלכע זיינען נאך ניט געקומען איז ער א יונגער. ובמילא איז אויך א איד וואס איז שוין אלט הונדערט מיט ניינצן יאר מיט סנ"ג טעג, דארף האבן די התבוננות הנ"ל בענין יוקר הזמן, אויף מייקר זיין דעם לעצטן טאג וועלכן ער האט נאך צו לעבן ולעבוד את עבודתו..

אבער בעיקר דארף מען באווארענען דאס די יונגע, מצד מעלת המרץ שבהם דארף מען זעהן אריינכאפן די צייט אין וועלכע ס' איז נאך דא מערער מרץ, און אויך וויילע בא זיי איז די פיתויי היצר הנ"ל.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה