וישב, א' דחנוכה, מבה"ח טבת, שיחה ד

ד. נאך דעם גאנצן ענין, פונדעסטוועגען בלייבט ער אבער נאך בתוך השדה, די כוונה איז דאך אבער כמבואר בלקו"ת (פ' האזינו) ע"פ והרוח תשוב אל האלקים אשר נתנה, אז דאס איז אמיתית ענין התשובה און מען מיינט ניט ארויסגיין פון גוף ונה"ב נאר מען מיינט אז זיצנדיק אין גוף למטה זאל זיין דער והרוח תשוב, וואס דא קומט צו די מעלה לגבי די נשמה קודם שנתלבשה אז ער איז אין גוף און פונדעסטוועגען איז בבחי' טהורה היא. אויף דעם קומט שפעטער דער צווייטער חלום, דער ערשטער חלום איז ער טאקע עובד עבודתו אבער ער געפינט זיך נאך אלץ בתוך השדה, ענינים גשמיים וחומריים, משא"כ אין צווייטן חלום רעדט זיך בענינים שמימיים, ער גייט ארויס פוון חומריות און אפילו פון כללות ענין הארציות (און ווי גערעדט פריער אז דאס מיינט מען א נשמה אין א גוף איז דא גופא גייט ער ארויס פון ארציות) און די גאנצע עבודה רעדט זיך בענינים שמימיים.

און אויך דארטן באווארענט מען, ואחד עשר כוכבים משתחוים לי, מען זאל ניט מיינען אז וואו פאדערט זיך דער ביטול, דוקא בשעת ער געפינט זיך אין שדה, יעמולט פאדערט זיך דער ביטול, ווארום מען דארף באווארענען אז אויב עס

וועט ניט זיין דער ביטול קען זיין א אחיזה ללעו"ז, משא"כ בעניני השמים דארף מען דאס ניט, דערפאר זאגט ער אויך אין צווייטן חלום - ואחד עשר כוכבים משתחוים לל.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה