י"ב סיון, שיחה ו

ז. ס'איז דאך דא דער מאמר פון מלכא משיחא צום בעש"ט לכשיפוצו מעינותיך חוצה. ד.ה. אז מען דארף מפיץ זיין די מעינות תורת החסידות וואס מערער און וואס ווייטער, ביז צו חוצה, וואס דאס מיינט בהפצה הכי גדולה, ווארום אויב ס'איז נאך דא א ארט וואס אהין זיינען די מעינות ניט צוגעקומען, הייסט דאס נאך ניט יפוצו מעינותיך חוצה, וויילע ס'איז דאך דא א ווייטערער חוצה.

אין הפצה זיינען דאך פאראן כמה אופנים. פאראן א אופן פון כתב ודפוס. דאס דדוד בער ניט דער תכלית, וויילע דאס געפינט זיך מערניט ווי אין א מלום מסוים, דארטן וואו דער דבר הנכתב והנדפס געפינט זיך. פאראן נאך א אופן - דורך דיבור. וואס דער לול האדם גייט דאך ווייטער פון זיך, ביז ער גייט גאר ווייט און זיך מופשט בכל העולם כולו. דער רבי האט אמאל געזאגט (בכלל האט דער רבי ניט געראלטן אפון חקירות וואס זיינען לשם חקירה בעלמא און ניט נוגע לפועל) אז חולרים זאגן, אז בשעת מען גיט א גענעץ אין ריגא (דער רבי איז דאן געווען אין ריגא) פועלט זאט אויפון אויר שבציר הצפוני, מצד דעם וואס אלע אוירים זיינען פארבונדן צווישן זיך - אוו נאכער אעפ"כ איז דאך וואס דער דיבור גייט ווייטער נעמט דאס אלץ מערער זמן, און נאך א זאך אין דעם, אז וואס ער גייט ווייטער ווערט דער קול שוואכער, ביז אז גאר ווייט קען אים קיין אוזן ניט אויפכאפן.

ס איז דא אבער נאך א אופ של דיבור ווי דאס איז דורר רדיו. וואס מעלתו איז, אז ער ווערט קיין מאל ניט שוואכער, מיטן זעלבן תוקף ווי ער גייט ארויס פון פה אדם. גייט ער מיטן זעלבן תולף עד סוף העולם, און עס נעמט אויך ניט ליין אעך זמן, כאטש אז זמן נעמט דאס וויילע כל הדברים שבעוה"ז זיינען בגדר הזמן, אבער דאס גייט מיט א גרויסע מהירות אזוי ווי די מהירות פון אור.

מעלת האור וועט מען פארשטיין ממ"ש במ"א ע"פ ראה חיים עם אשה אשר אהבת, אז פון דעם זעהט מען מעלת האשה. ווארום אויב דער פסוק מיינט כפשוטו איז דאך א ודאי אזוי. און אויב דאס איז א משל איז פון דעם אליין וואס א משל אויף תורה גיט מען פון א אשה, זעהט מען דאך אן די מעלה פון דעם.

אור איז א משל צו אלע ענינים נעלים, תורה הייסט אור - מצות זיינען אויך דא דבר נעלה ביותר, פונדעסטוועגען הייסט עס נר, נר מצוה ותורה אור - דער אוירערשטער טייטט אור כמ"ש הוי' אורי, אויך אין חסידות בשעת מען וויל מבאר זיין די מעלה פון סובב גיט מען א משל פון אור, אויך בשעת דער אלטער רבי וויל מבאר זיין אז דער צמצום איז ניט כפשוטו גיט ער אויך צו פארשטיין פון אור דשמשא אכולי עלמא געליא, און במקום האשפה איז אויך דער אור זך וטהור. איז פון דעם וואס אלע ענינים נעלים איז מען מבאר מיטן משל פון אור, זעהט מען דערפון מעלת דאור, אז דל עיז דבר היותר נעלה, וואס דערפאר גיט מען א משל פון אור, וויילע אין דברים הגשמיים קען מען ניט געפינען א העכערע זאך.

וואס די מעלות פון רדיו איז, אז דער קול קומט אומעטום מיטן זעלבן תוקף, ווי. אז אויב נאר ס איז דברים היוצאים מן הלב, איז וואו דאס זאל נאר ניט לומען ווועט זיין נכנסים אל הלב, ווארום אומעטום איז עס מיטן זעלבן תוקף, עס גייט מיט א גרויסע מהירות רגע כמימרא - רגע האט א שיעור עפ"י תורה, ווי די גמרא רעכנט אויס אז ס איז דא כ"ד שעות ביום און וויפל רגעים ס'איז דא אין א שעה, ס' איז דאך

- שיחת ל"ב סיון תש"כ - ה

אבער א גרויסע מהירות - און דאס האט אויף זיך ניט אויך קיינע מונעים ומעכבים, ניט קיין האלץ ניט קיין ברזל, מערניט בשעת מען רעדט א דיבור הפכי, דאס איז א מונע ומעכב - וע"ד מ"ש שאין שום דבר חוצץ לפניו ית' נאר עונותיכם מבדילים גו' -.

איז עפ"י כל הנ"ל ובהקדים אויך וואס שוין אמאל דערציילט אז דער זיידע איז געווען א זיצער בא דעם רבי'ן מהר"ש. בשעת ער איז געקומען פון ליובאוויטש האט מען אים געפרעגט - אזוינע וואס האבן ניט געוואוסט מתורת החסידות - אויף די הנהגה פון רבי מהר"ש אז ער האט זיך משתמש געווען מיט כלי זהב, ביז אז אפילו די פושקע פון סיגרות'ן איז אויך געווען פון גאלד. האט ער גענטפערט: פאטאך. צוליב וועמען איז באשאפן געווארן גאלד אויב ניט צוליב צדיקים. צוליב דעם איז גאלד באשאפן געווארן, וומצד דעם קענען שוין אנדערע אויך נוצן זיך דערמיט.

הנחה בלתי מוגה, קריאת מכונה