18 Elul

ב. דער יחס פון אַ זיידן מיט אַן אייניקל איז אַ צווייענדיקער; דער אייניקל איז מקבל פון זיידן, און ער איז משלים דעם זיידן. וכמאמר רז"ל ע"פּ*11)) „לא ימוש גו' זרע זרעך גו' תורה מחזרת על אכסניא שלה". ונאמר עטרת זקנים בני בנים^יב).

וויבאַלד אַז דער אַלטער רבי האָט זיך מייחס געווען אַלס אייניקל פון בעש"ט איז מובן, אַז ביי אים זיינען פאַראַן ביידע ענינים; א)*) ער האָט גענומען די עצמות פון בעש"ט, כנ"ל. ב) ער איז משלים דעם בעש"ט; די כוונה פון תורת הבעש"ט ווערט נשלם דורך תורת חסידות חב"ד. חסידות חב"ד גיט אַ דערהויבונג אויך אין חג"ת און נהי"ם, וכמבואר במקום אחר וואָס חסידות חב"ד האָט אויפגעטאָן, אַז אפילו אנשים פּשוטים, וועלכע זיינען, לכאורה, ניט שייך צו הבנה והשגה, קענען אויך זיי נתעלה ווערן דורך חסידות חב"ד, העכער אפילו ווי דורך תורת החסידות הכללית.

אויסער דעם וואָס דער אַלטער רבי און די נשיאי חב"ד נאָך אים, האָבן אַנטפּלעקט, אַראָפּגעטראָגן און מלביש געווען תורת הבעש"ט אין שכל דקדושה, ביז אַז יעדערער זאָל עס קענען פאַרשטיין אפילו אין שכל אנושי; נוסף לזה, האָבן זיי דורך דעם אויך אויפגעטאָן אַ שלימות אין תורת הבעש"ט, וואָרום בכדי צו קענען אַראָפּטראָגן אין שכל תורת הבעש"ט וואָס איז העכער פון שכל, מוז מען דערצו האָבן אַ גאָר טיפערן כוח, און דורך דעם ווערט נמשך אַ העכערער אור, וואָס ברענגט אַריין שלימות.

ג. על פּי הנ"ל וועט מען אויך פאַרשטיין וואָס דער צמח צדק שרייבט^יג) וועגן דעם אַלטן רבי'ן: „גם מזקיני נ"ע שמענו עתידות קולע אל השערה" (אויך פון מיין זיידן נ"ע האָבן מיר געהערט עתידות — פּינקטלעך ווי אַריינטרעפן אין אַ האָר). ולכאורה איז דאָס ניט מובן; מיינט דען דאָ דער צמח צדק משבח זיין דעם אַלטן רבי'ן מיט ענינים חיצוניים, ענינים פון מופתים ?^יד) צי איז דען1138דאָס דער שבח פון דעם אַלטן רבי'ן ?^יח) נאָר דער פּירוש איז; דאָס קומט בהמשך צו דעם וואָס ער זאָגט דאָרט פריער: „שהוא (הבעש"ט) ותלמידו הרב המגיד נ"ע היו רואים מסוף העולם ועד סופו ממש בעין ראי' . . . והיינו ע"י שהי' גלוי לפניהם אור שנברא ביום ראשון שהשי"ת גנזו בתורה"^י) (אַז ער (דער בעש"ט) און זיין תלמיד הרב המגיד (פון מעזריטש) נ"ע האָבן געזען מסוף העולם ועד סופו ממש מיט אַ זעעוודיק אויג . . . דורך דעם וואָס עס איז פאַר זיי געווען אַנטפּלעקט דער אור וואָס איז באַשאַפן געוואָרן אין ערשטן טאָג (פון דער בריאה) וואָס השי"ת האָט אים באַהאַלטן אין תורה) ; און אויף דעם זאָגט דער צ"צ; „גם מזקיני נ"ע שמענו עתידות כו'". וואָס פון דעם לשון „גם" איז מוכח אַז די „עתידות" פון אַלטן רבי'ן איז דאָס דער זעלבער ענין וואָס ער האָט פריער געזאָגט בנוגע דעם בעש"ט און הרב המגיד: די התגלות פון דעם „אור שנברא ביום ראשון", נאָר ביים אַלטן רבי'ן איז דערביי געווען — „קולע אל השערה".

„אור שנברא ביום ראשון" איז עס דער אור שלמעלה מהשתלשלות^יז), און נאָך העכער — דער אור שקודם הצמצום^י), און דאָרט גופא — דער אור שלגלות עצמותו^יח). הגם אַז פאַר דעם בעש"ט מיטן מגיד, האָט אָט־דער אור געלויכטן אויך בנוגע גשמיות העולם, וואָס דערפאַר האָבן זיי געזען בראי' ממש^כ), איז ביי דעם אַלטן רבי'ן צוגעקומען^יא) ; דער אור האָט מאיר געווען בהתיישבות — „קולע אל השערה". און בכדי אַז אַן אור שלמעלה מהשתלשלות זאָל קענען קומען אין וועלט בהתיישבות, איז עס ניט מצד דעם אור, נאָר מצד עצמות, וואָס ער איז נושא אַלע הפכים^כב).

1139אַזוי וועט אויך זיין לעתיד לבוא, ווען עס וועט זיך אויספירן די כוונה עליונה פון דירה בתחתונים — דירז לעצמותו, וואָס מצד עצמות וועלן נתחבר ווערן די צוויי הפכיים פון גשמיות מיט רוחניות, אַז עס וועט זיין „ונגלה כבוד הוי' וראו כל בשר", אַז דער בשר הגשמי וועט זען אלקות, און דאָס וועט ביי אים זיין בהתיישבות.

ויש לומר, אַז דאָס איז דער פּירוש הפּנימי פון דעם צמח צדק'ס וואָרט „גם מזקיני נ"ע שמענו עתידות": מיטן וואָרט „עתידות" איז ער דאָ מרמז

נצב

א. ס'איז ידוע^א) וואָס דער אַלטער רבי האָט געזאָגט וואָס ער האָט געהערט פון מגיד אין נאָמען פון דעם בעש"ט נ"ע (אַ טעם אויף דעם וואָס מען בענטשט ניט דעם חודש תשרי אין דעם שבת שלפניו, אַזוי ווי אַלע חדשי השנה), וז"ל: „החדש השביעי שהוא החדש הראשון לחדשי השנה^ד), אויך אויף די גילויים דלעתיד.

און דאָס אַלץ האָט דער אַלטער רבי אַריינגעשטעלט אין חסידות חב"ד; דורך לערנען חסידות „נעמט מען" די העכסטע ענינים ביז צום „אור הגנוז" און נאָך העכער, און דאָס קומט אין שכל פון נפש האלקית — אין אַן אופן פון התיישבות אור בכלי — ביז צו הבנת שכל פון נפש הבהמית, ביז עס וועט זיין „ונגלה כבוד הוי' וראו כל בשר" אפילו, בביאת משיח צדקנו, בקרוב ממש.