Addenda - sichos 4

א. בשבת זו הויבט זיך אָן דער כנס השלוחים. ובקשר עם זה האָט מען אַרויסגעגעבן די שיחה^א וועגן דעם תפקיד פון אַ שליח, (גם) ווי מרומז אין דעם וואָס משיח איז די גימטריא פון „שליח" בצירוף עשר, אַז אַ שליח דאַרף אַרייננעמען און נוצן זיינע עשר כחות, און דורך דעם מגלה זיין בחי' משיח (יחידה) שבו, ועי"ז — מגלה זיין יחידה הכללית, משיח^ב.

ויש לקשר זה (דעם כנס און די שיחה) מיט דעם זוהר פון פרשתנו לויט דער ביאור פון טאַטן אויפן זוהר:

אין זוהר^ג שטייט: „זכאין אינון מאריהון דתשובה דהא בשעתא חדא ביומא חדא ברגע^ד חדא קריבין לגבי קב"ה".

פרעגט דער טאַטע אין זיינע הערות אויפן זוהר^ה: „לכאורה הוא שלא על הסדר, כי הול"ל יומא שעתא רגע, שכ"א יותר רבותא מחבירו, בדרך לא זו אף זו^ו. גם אם די ברגע חדא לאיזה צורך אמר שעתא ויומא"? און ער פאַרענטפערט: „י"ל יש ג' בחי' תשובה המגיעים במל' בז"א בבינה כמ"ש ם השלישי בארצות הברית

בלקו"ת בד"ה מה טובו^ז ע"ש [אַז עס איז דאָ אַ דרגא אין תשובה וואָס ענינה איז „סור מרע"^ח, וואָס זי איז מגיעה במלכות; אַ העכערע דרגא אין תשובה וואָס איר ענין איז „ועשה טוב"^ח — ומגיעה בז"א; און נאָך אַ העכערע תשובה וואָס ענינה איז „בקש שלום"^ח, לימוד התורה — ומגיעה בבינה]. זהו בשעתא במל' הנק' שעה, ביומא בז"א הנק' יום, ברגע בבינה".

ויש לומר (— מ'זוכט דאָך מעלות אין דעם ענין פון „שליח"):

„שליח" איז ר"ת — „שעתא", „לימוד" (תשובה הג' בבינה, „בקש שלום", לימוד התורה), „יומא", „חדא".

ב. ובפרטיות יותר — בנוגע צו די שלוחים פון נשיא דורנו, דעם רבי'ן דעם שווער: זייער שליחות מיוחדת (נוסף צו דער שליחות הכללית פון קיום התומ"צ והפצת היהדות) באַשטייט פון הפצת המעינות חוצה, וואָס דאָס איז כולל, כמובן, „חוצה" שבתורה, נגלה, הגוף^יב דתורה, מ'זאָל מפיץ זיין די מעינות התורה (פנימיות התורה) אין „חוצה" שבתורה (נגלה דתורה).

דאָס הייסט: בחי' תשובה פאַרבונדן מיט לימוד התורה, „בקש שלום" (כנגד דער למ"ד פון תיבת „שליח") טיילט זיך בפרטיות (באַ די שלוחים פון נשיא דורנו) אויף לימוד והפצת ויחוד פנימיות התורה ונגלה דתורה, והפצת המצות בחוצה דעולם.

וואָס דער ענין איז מרומז בתיבת מ"ם: עס שטייט אין גמרא^יג אַז, „מ"ם פתוחה מ"ם סתומה" באַווייזן אויף „מאמר פתוח מאמר סתום". טייטשן מפרשים^יד, אַז „מאמר פתוח" גייט אויף נגלה דתורה און „מאמר סתום" גייט אויף סתים דתורה.

ויש לומר אַז דאָס איז דער ענין וואָס פון „שליח" ר"ת „שעתא, לימוד, יומא, חדא" ווערט „משיח", ד.ה. אַז פון דעם למ"ד פון „שליח" (בצירוף עשר כחות שלו) ווערט דעם מ"ם פון „משיח": פון דעם למ"ד ר"ת „לימוד" ווערט (דורך עבודת האדם בלימוד התורה) אַ מ"ם, לימוד התורה אין אַן אופן פון יחוד^טו נגלה דתורה (מאמר פתוח) ופנימיות התורה (מאמר סתום).

און דער קשר מיט משיח: דורך יפוצו מעינותיך חוצה (כולל — הפצת פנימיות התורה בנגלה דתורה) איז „אתי מר" דאָ מלכא משיחא^טז, וואָס ר"ת של שמו — משיח איז מיט אַ מ"ם (וואָס ווייזט אויף הפצת פנימיות התורה בנגלה דתורה), און פון דעם מ"ם פתוחה (בסוף התיבה)^יז פון גלות ווערט אַ מ"ם סתומה (באמצע התיבה) „לםרבה המשרה"^יח בגאולה העתידה^יט.

328ויומתק ע"פ המדובר לעיל^כ פון פס"ד הרמב"ם^כא אַז ביאת המשיח („מיד הן נגאלין") איז תלוי אין „ישראל עושין תשובה" בכל ג' דרגות הנ"ל בתשובה (וואָס זיינען מרומז אין דעם וואָרט „שליח"), כולל תשובה פון „בקש שלום", לימוד התורה, ובפרט באופן פון מ"ם (יפוצו מעינותיך חוצה). וכידוע אויך אַז ענינו פון משיח איז פאַרבונדן במיוחד מיט תשובה^כב — משיח אתא לאתבא צדיקיא בתיובתא^כג.

והנה, די כוונה פון כל האמור לעיל איז מעשה בפּועל — אַז דאָס זאָל צוגעבן עידוד ובהנתינת כח וכו' בקיום השליחות פון אַלע וכאו"א מהשלוחים. וואָס דערפאַר איז מובן, אַז אע"פ וואָס האמור לעיל איז ע"ד הרמז ובדרך אפשר — אָבער וויבאַלד אַז דערפון קומט אַרויס אַ עידוד ונתינת כח אין קיום השליחות פון די שלוחים, איז דאָס כדאי און אויסגעהאַלטן און אַ ר"ת קיים וכו' וטוב.