קיג
ביאור פון בעש"ט1, אויף דער משנה: "ונפרעין מן האדם מדעתו ושלא מדעתו", אז מלמעלה איז מען מעניש נאָר "מדעתו", דוקא ווען ער אַליין פּסק'נט אָפּ דעם עונש אויף זיך; דער מענטש אָבער גיט ארויס זיין פּסק אין אַן אופן פון "שלא מדעתו": מען איז אים מזמין אַ צווייטן וואָס האָט געטאָן אַזאַ חטא ווי זיינער און אַרויסזאָגנדיק זיין מיינונג וואָס פאַר אַן עונש עס קומט דעם צווייטן פאַר אָט דער עבירה, גיט ער דערמיט אַרויס אַ פּסק אויף זיך אַליין, און מען איז דעמאָלט נפרע פון אים מיט דעם עונש. און דאָס מיינט "מדעתו ושלא מדעתו"רמח: "מדעתו" – זיין אייגענער פּסק, נאָר דאָס קומט אין אַן אופן פון "שלא מדעתו", ער האָט ניט געוואוסט אַז ער פּסק'נט דערמיט אויף זיךרמט.
The Lubavitch Library · chabadlibrary.org