לקוטי שיחות
הוספות - שיחות כח
616מסעי
מען האָט שוין אַמאָל גערעדט ענין המסעות, ער זאָל האַלטן אין בארוכה וועגן דעם ענין פון די איין גיין און גיין שלא לפי ערך, מסעות, וואָס ער רעכנט אויס אין פון מצרים אין ארץ טובה ורחבה דער סדרה, פון יציאת מצרים ביז לויט זיין איצטיקן מצב על כל ירדן ירחו, אַז דאָס גייט אויף אַלע פּנים, וואָס דאָס איז אַן עלי' שלא ענינים וואָס אידן דאַרפן דורכגיין בהדרגה.
וואָרום מלאכים ווערן אָנגערופן
כדאיתא בספרי קבלה וכמאמר הבעל עומדים, ווייל זייער עלי' איז בהדרשם טובא), אַז דער וואָס ווייס דעם גה. מה שאין כן נשמות ווי זיי ענין המסעות, ווייס ער ביי וועלכן קומען אַראָפּ למטה זיינען זיי מהלמסע ער האַלט, און וואָס מען כים)), זיי קענען גיין שלא בהדרגה דאַרף נאָך דורכגיין, וויפל און וועל־ כלל, אַז מיט איין מסע קען מען
באַלד אַרויסגיין פון מצרים, מצרים
בכלל זיינען די מסעות אַלץ אַ וגבולים, אין ארץ טובה ורחבה, אַן סדר פון עליות. אלה מסעי בני עלי' פון גבול אין בלי גבול.
זאָגט ער מסעי לשון רבים — דלכאו־
ן מאר רא ער ר ארעז מס דארר יז ומער וסגדיק אז באמר. שבאתר ער אז דבר ררר שבאר כבח אוז מבר ארר ערר אריס
גיין אל ארץ טובה ורחבה אין אַ מדרגרתם דאת וזר גכר דרר אוז ר"ט ביז מנר ועט אהמור אור אז ובי עער ארז דאס ורשט ודאי במרה במבר אמן. ור מצרים. און אין דעם באַשטייט דער
ואתחנן
א. אין דער התועדות פון י"ג הנהגה למעלה ביי דעם אָדם העלתמוז תרצ"ב האָט דער רבי בעל יון, און ניט אַז ער האָט דאָס געההילולא גערעדט וועגן דעם אַלטן דאַרפט נאָכטאָן, נאָר דאָס איז ביי רבי'ן, כ"ק אדמו"ר הזקן, אַז זיין —
1) ראה דגל מחנה אפרים פ' מסעי.617אים געווען בפּשיטות ובדרך ממילא.
און דער רבי האָט דעמאָלט דערציילט אַ מעשה;
בשעת דער אַלטער רבי האָט געדאַרפט האָבן אַ מלמד פאַר זיין זון, דער מיטעלער רבי, האָט ער אַריינגערופן אַ יונגערמאַן און האָט אים געזאָגט:
— (כידוע פלעגט דער אַלטער רבי אַלץ זאָגן מיט אַ ניגון, און דער רבי, דערציילנדיק די מעשה, האָט דאָס אויך געזאָגט בניגון הידוע) —
דו האָסט אַ מצוה פון זן ומפרנס בני ביתו, איך האָב אַ מצוה פון ושננתם לבניך, לאָמיר זיך בייטן.
דער יונגערמאַן איז ווייזט אויס געווען אַ קלוגער, האָט ער פאַרשטאַנען אַז ער דאַרף פאַר דעם האָבן נאָך עפּעס, אויסער דעם זן ומפרנס, —
האָט ער געזאָגט צום אַלטן רבי'ןז מילא אַז איר דאַרפט מיר געבן איך זאָל זיין אַ זן ומפרנס, ווייסט איר וואָס צו געבן, אָבער אַז איך דאַרף געבן דעם ושננתם, דאַרף איך וויסן ווי צו לערנען מיט אייער זון.
האָט אים דער אַלטער רבי געענטפערט;
אָנהויבן הויבט מען אָן לערנען מיט אַ קינד אַלף בית. וואָס איז אַן אַלף? אַ פּינטעלע אויבן, אַ פּינטעלע אונטן, דאָס איז אַן אַלף. אַ יו"ד פון אויבן אַ יו"ד פון אונטן, אַ קו של יראת שמים באמצע, דאָס איז אַן אַלף.
און האָט מבאר געווען, אַז דער יוד שלמעלה, דאָס איז די נשמה, דער יוד שלמטה דאָס איז דער גוף און דורך דעם קו פון יראת שמים באמצע ווערן זיי נתחבר אַז זיי ווערן איין זאַך.
ב. דער ענין פון אַלף איז מבואר בכמה מקומות אין חסידות בארוכה.
איינער פון די רמזים אין דעם איז, אַז דער יוד שלמעלה גייט דאָס אויף הקב"ה, וואָס ער איז למעלה מכל מדידה והגבלה, במילא איז יעדע השגה וואָס מען קען האָבן אין אים, איז דאָס ניט מער ווי אַ יוד, אַ נקודה בעלמא.
בכדי אַז דער איד דאָ למטה, וואָס איז מרומז אין דעם יוד שלמטה, זאָל קענען נתחבר ווערן מיט דעם יוד שלמעלה, איז דאָס דורך דעם העדר תפיסת מקום וביטול, וואָס אויף דעם איז אויך מורה דער יוד שלמטה.
און דאָס ווערט דורך דעם קו המחבר פון יראת שמים, דער קיום התורה ומצוות, וואָס דאָס איז מחבר אידן מיט הקב"ה, כמאמר, ישראל וקוב"ה כולא חד דורך אורייתא.
דאָס איז אויך דער אַלף פון מתן תורה, וואָס דער ערשטער אות איז אַן אַלף. און דאָס איז אויך די התחלת הלימוד מיט אַ אידישן קינד,
וואָס ער דאַרף דערנאָך אַרויסגיין אין וועלט און מאַכן אין וועלט אַ דירה לו יתברך, איז די התחלת הלימוד מיט אים אַן אַלף,
וואָס דעמאָלט איז ניט נאָר וואָס ער אַליין וועט זיין גאַנץ, נאָר ער וועט מאַכן אויך די וועלט פאַר אַ כלי צו אלקות.
אַזוי ווי בשעת מתן תורה, שניתנה באלף, שטייט אַז היו שומעין את617הדיבור אָנכי הוי' אלקיך, מכל הרו־זיין אויך די בריותא), וואָס האָבן אין
זיך ניט קיין מעלה, מקרב זיין זיי
אַזוי אויך בשעת דער יסוד והתח־צו דער תורה אַזוי ווי זי איז, אָן לת הלימוד איז אַלף האָט מען דעם קיינע פּשרות, תורה מיט דברי סופכוח, אַז אומעטום, מיט אַלץ וואָס רים און מיט חסידות לפנים משורת ער האָט צו טאָן, זאָל זיך דאָרט הדין.
און ווי דער רבי האָט געוואָלט, תורה תמימה, די תורה אָן פּשרות, אַז מען זאָל באַלייכטן אַלע אידן, איז דורך דעם בחוקתי תלכו, האָט דורך דעם וועג פון אוהב את הבריות ער אויך דעם ונתתי גשמיכם בעתם
ניט ווי די שיטה אַז מען דאַרף רים ניט נאָר אין עולם הבא נאָר צופּאַסן די תורה לפי רוח הזמן, אויך אין עולם הזה.
ראה
א. אין היינטיקער פּרשה שטייט, ירושלים, לצד המקדש, לצד קדשי והי' המקום אשר יבחר ה' אלקיכם קדשים ולצד הארוןא). ווייל אומעבו לשכן שמו שם שמה תביאו וגו', טום אַפילו אין חוץ לארץ בגשמיות זאָגט רש"י אַז דאָס גייט אויף איז אויך פאַראַן דער ענין פון ירוירושלים.
און דאָס וואָס עס שטייט, כל אַ ברודער פון מהר"ל מפּראָג — אין הדר בחוץ לארץ כאלו אין לו כו') חלק גאולה וישועה, פאַרוואָס שטייט — דאָס אַלץ פון ספר החיים — אין ערגעץ ניט בתורה בפירוש ירו־ מיינט מען דאָס הדר דווקא, וואָס שלים, נאָר סתם: המקום אשר יבחר דר מיינט מיט אַ קביעות, ד. ה.
אַז ער זיצט אין חוץ לארץ בקבי־
און ער ענטפערט, אַז — בכל עות און טראַכט גאָר אינגאַנצן ניט מקום מוקטר ומוגש לשמי, אַז לאַו וועגן דער גאולה, אָבער בשעת אַז דווקא אין ירושלים, נאָר אומעטום אויך זיצנדיק אין חוץ לארץ טראַכט וואו אַ איד דאַוונט צום אויבערשטן, מען וועגן משיח'ן און ארץ ישראל, אמר אא מר ממר מאז ז מא אד א אא א מ.
הצעת תיקוןנשלח לבדיקה
דיווח על בעיהבלי חשבון
הטמעה באתר אחר
על הדף
פרטים
- חיבור
- לקוטי שיחות
- כרך
- חלק ב׳
- מזהה
- rh-xf93engr