הוספות - שיחות כה

609פי נחס

את בריתי שלום, ער זאָל זיין אויף אַלע אידישע ברית'ן, ואשה כמאן דמהילא דמיא8)), און זען אַז אידן זיינען גאָרניט אַזוי ווי ער מיינט.

דאָס הייסט, אַז פון דעם קנא קנאתי להוי' איז ביי אים אַרויסגעקומען אַ תנועה פון אַהבת ישראל, אַז ער קוקט זיך צו צו די אידישע מעלות און דערפאַר וועט ער אויך מבשר זיין די גאולה.

אלי' איז דאָך געווען אַ תלמיד פון אחי' השלוני^ז), רבו של הבעל שם טוב, וואָס דער בעש"ט האָט זיך דאָך געפירט אין דער תנועה פון אַהבת ישראל, און אַזוי אויך שפּעטער דער אַלטער רבי, וואָס ער איז געווען אַ נשמה חדשה, און אַזוי אויך די רביים הבאים אַחריו, וואָס דורך זייער אַהבת ישראל וואָס זיי אַליין האָבן זיך געפירט, און אויך געמאָנט די זעלבע זאַך ביי זייערע

610ארה דיד ר ארר מבשר מא ר בך מיט דאר אך אדהז אר

ישראל, מקרב זיין אַלע אידן, אַפילו

הפּשוטים ביותר, וואָרום לבד זאת הויבן מזמן פון דעם זאָגן הנני נותן

וואָס אויך די פּשוטים זיינען טייער לו את בריתי שלום. על דרך המבו־

ביי דעם אויבערשטן, אַזוי ווי אַ *) אר במקום אחר אַז באַלד נאָך מתן

קינד ביים פאָטער, לבד זאת איז תורה האָט געקענט זיין די כניסה

דאָ די מעלה עצמית פון פּשיטות. לארץ (על ידי משה ולתמיד) ווען

ובנוגע צו די תלמידים וועלכע ניט די ענינים שבינתיים, ועל דרך

פאָרן בשליחות מרכז לעניני חינוך^א) זה איז בשעת דער אויבערשטער האָט

— זיי דאַרפן וויסן, אַז די תנועה געגעבן פּנחס'ן כהונת עולם, נותן

פון קנא קנאתי דאַרף זיין בנוגע לו את בריתי שלום, האָט שוין גע־

צו זיך, אָבער בנוגע צו יענעם דאַרף קענט זיין *) די כניסה לארץ על ידי

זיין אַהבת ישראל, וואָס דורך דעם יהושע ולתמיד, גאולה שלימה*1)) —

וועט מען זוכה זיין צו דעם הנה וואָס פאַר דעם איז דער ענין פון אָנכי שולח לכם את אלי' הנביא)) פנחס זה אלי' מבשר הגאולה. נאָר אויף מבשר זיין די גאולה שלימה לא זכו — איז געווען וואָס ס'איז

געווען ביז אַז כלו כל הקצין, ובמה־

(משיחת ש"פ בלק, י"ד תמוז, תשט"ז) רה בימינו יבוא אלי' הנביא מבשר מ אא מר מר זמ א מא מ אלי' הנביא צו בשורת הגאולה איז

מובן אויך על פּי מה שנתבאר לעיל)) שטייט אַז פּנחס האָט געזען ווי אַ דעם חילוק פון משה ואלי', אַז משה מ"ם פּתוח שט באויר, האָט ער מורא רבינו איז אַף על פּי וואָס כשנולך געהאַט אַז דער מ"ם פּתוח זאָל נתח־

נתמלא הבית כולו אור, האָט עס בר ווערן מיט אותיות וא"ו און תי"ו,

אָבער ניט דורכגענומען דעם גשמי ותקח, ותאכל, ותתן, ותפקחנה, וואָס

אַליין, וואָס דערפאַר גופו טעון קבו־ פון דערפון איז אַרויסגעקומען דער

רה, מה שאין כן אלי' בחינת (ובגימט — ענין פון היפּך החיים מכל הצדדין.

ריא) ב"ן, האָט ער גע'פּועל'ט דעם דערפאַר האָט פּנחס באַלד צו זיך

זיכוך בגופו הגשמי, ביז אַז עלה גענומען דעם מ"ם, איז עס רמ"ח, און

דאָס איז ווי ס'שטייט, יצחק איז בגי־

מטריא ר"ח, און בצירוף מיטן מ"ם

8) מלאכי ג, כג.

א"ב במאמרים הר"ם *) ו

611*) איז עס רמ"ח, און דאָס איז וואָס

ס'שטייט ויקח רמח בידו. און מיט

דעם רמח האָט פּנחס אָפּגעהאַלטן די

מגפה, און די כ"ד אלף וואָס זיינען

געשטאָרבן אין דער מגפה זיינען זיי

געווען מילדי ערב רב.

רז"ל 18)).

און דאָס מיינט אַז מען האָט מורא

אַז דער מ"ם פּתוח וואָס ס'איז שט

באויר זאָל ניט נתחבר ווערן מיטן

וא"ו און תי"ו. בשעת אַז דער מ"ם

איז שט באויר, ער איז נאָך ניט

פאַרבונדן מיט קיין המשכה, תורה

ווי זי איז פאַר זיך מאַכט ניט אויס,

דברי תורה אינם מקבלים טומאה.

בשעת אָבער עס פאַרבינהט זיך מיט

אַ וא"ו וואָס דאָס מיינט המשכה

מלמעלה למטה, — תמונת אות וא"ו *) איז אַ פּאַסיקל וואָס גייט פון אויבן אַראָפּ. און ווי ס'איז מבואר בספרי הקבלה און אין חסידות אַז דאָס מיינט כתמונתו המשכה מלמעלה למטה — ביז ס'קומט אַראָפּ אין אות תי"ו, וואָס אין תי"ו ווי די גמרא108)) זאָגט זיינען פאַראַן צוויי ענינים: א) תחי', ב) דער היפּך פון דעם. איז בשעת אַז די תורה ווערט מחובר מיטן תי"ו איז דאָס אילנא דטוב ורע ווי *) ער זאָגט בזוהר נשא ומבואר באגרת הקדש סימן כו.

קלערער גערעדט; מצד דעם ענין פון ירידת הנשמה בגוף ונפש הבהמית, ווי דער רשב"ץ האָט געזאָגט, חכמה עילאה אין אַ טאָפּ מיט זודיקע פלייש און ביינער, איז מצד מצבו החומרי וואָס דער נפש הבהמית ויצר הרע איז אקדימא טענתי'

און דרך ארץ (פון וועלט) קדמה

לתורה, איז בשעת מען גייט צו צום

לימוד התורה אין דעם מצב אין612וועלכן ער געפינט זיך, און ער איידלט היטן בלויז פון דעם ותתן, אָדער זיך ניט אויס — לא זכה, ער איז פון דעם ותאכל, נאָר מען טאָר ניט זיך ניט מזכך צום לימוד התורה, צולאָזן דעם ותרא, ווייל דער ותרא דעמאָלט איז נעשה לו היפּך פון איז דער ערשטער טראָט אויף גיין

חס ושלום אַלץ נידעריקער.

אַי, טענה'ט ער, איך בין דאָך אַ פריער פאַר אַלין איז ותרא, מען למדן, איך האָב דאָך געלערנט אַ נר אן ר זר"ט אאעזק אר ידי עשה י את חיל ז מג. דאָך גאָרנישט, ובפרט אים — וועט איך קוקן וואוהין איך וויל און מיר אממר ממ אר מאא אז א זא ממ אז מ ז אר. דעם צווייטן, ביז אַז ותפּקחנה, מען ווען מצלעותיו של אָדם הראשון, און כאַפּט זיך אַז די איינציקע מצוה פונדעסטוועגן בשעת ס'איז געווען דער וואָס מען האָט געהאַט האָט מען די ותרא *) איז דאָס געגאַנגען ווייטער און אז עבריבן ער מרם אן מאוז מר די וער איף אויסהטז יד פוד.

פיל פון די תרי"ג מצוות זיינען דעם רשע וואָס ער איז צופה לצדיק פאַרבונדן מיט ענינים פון בית המק־ ומבקש להמיתו; די וועג אויף אויסדש, די מצוות וואָס מיר קענען זיי היטן זיך פון דעם יצר הרע וואָס אַ מרעטר ארף מן דאָך (ל עערת אל דיז דער פקמה בו' עררים. אין די מצוות זיין זהיר טפי, ניט הם, איז צו אַרומנעמען דעם מ"ם

פּתוחה", נגלה דתורה, מיט יצחק'ן

ווי ער זאָגט אין זוהר — אַז מדריג־

איז אויב מען וויל ס'זאָל ניט תו איז מ"ם סתומה10)) מאמר סתום זיין דער כי ערומים הם בלי מצוות, — פּנימיות התורה.

איז ווייניק מען זאָל זיך אָנהויבן