Kedoshim

א. אין פּ' קדושים רעדט זיך וועגן דעם איסור פון ערלה (ניט צו עסן די פּירות פון אַ בוים וואָס וואַקסן אויס אין די ערשטע דריי יאָר). זאָגט די משנה^א): „נטיעה של ערלה כו', שנתערבו בנטיעות, הרי זה לא ילקוט, ואם לקט יעלה באחד ומאתים". דער דין ביי ערלה איז, אַז ווען עס מישן זיך אויס פּירות ערלה און פּירות היתר, ווערן זיי בטל ווען אין די פּירות היתר איז פאַראַן צוויי הונדערט מאָל אַזוי פיל ווי די ערלהפּירות. (די מערסטע איסורים פון תורה ווערן בטל ברוב (אָדער בששים) און ערלה — באחד ומאתים). דער דין איז נאָר בדיעבד, אויב עס האָט זיך שוין אויסגעמישט. לכתחילה אָבער טאָר מען ניט אויסמישן פּירות ערלה אין אַנדערע פּירות כדי זיי מבטל זיין, — „אין מבטלין איסור

26) ראה חרא"נ מהרש"א (שבת קית, ב).

ב. אַלע ענינים פון נגלה דתורה, זיינען אַ הוראה אויך אין עבודה הרוחנית פון אַ אידן;

ס'איז אַ כלל אין תורה, אַז מיעוט ווערט בטל אין רוב. קען דאָך אַ איד טראַכטן; וויבאַלד אַז „אַתם המעט מכל העמים", אידן זיינען אַ מינדערהייט צווישן אַלע פעלקער — ווי איז מעגלעך אַז אידן זאָלן האָבן דעם כוח ניט צו ווערן אויסגעמישט און ניט ווערן בטל צו די אומות העולם, צווישן וועלכע זיי געפינען זיך שוין אַזויפיל הונדערטער יאָרן?

אויף דעם איז די הוראה; וויבאַלד אַז אידן אומעטום, וואו נאָר זיי געפינען זיך, זיינען זיי מחובר מיט זייער מקור, מיטן אויבערשטן, קענען זיי ניט ווערן אויסגעמישט, זיי זיינען אַלע מאָל אַן „עם לבדד ישכון ובגוים לא יתחשב") — אַ פאָלק פאַר זיך.

פּונקט כביכול ווי דער אויבערשטער איז „אני הוי' לא שניתי")), אין אים איז קיין מאָל קיין שום ענדערונג ניטאָ, ער איז הי' הוה ויהי' בשוה)), אַזוי זיינען אויך אידן — דורך ואתם הדבקים, זייער חיבור מיטן אויבערשטן — אייביק גאַנץ, ווי דער פּסוק פירט אויס „ואתם בני יעקב לא כליתם", אַז אין זיי איז ניט שייך קיין כליון ח"ו.

נאָך אַ פּירוש^א, אַז דער פּסוק „אני הוי' גו' ואתם בני יעקב וגו'" איז מיט אַ תמי'; וויבאַלד אַז „אַני הוי' לא שניתי", איז פאַרוואָס „ואתם בני יעקב לא כליתם", פאַרוואָס פּועל'ט ניט די ידיעה אַ כלות הנפש ביי אידן?

אַזוי ווי אַלע פּירושים פון אַ פּסוק זיינען פאַרבונדן צווישן זיך), איז דאָ אויך מרומז, אַז אפילו דער איד וואָס געפינט זיך אין אַ מצב אַז די ידיעה פון אני הוי' לא שניתי פועל'ט ניט אויף אים קיין כלות הנפש (פּירוש השני), איז ער אויך דאַן מחובר במקורו, און במילא איז ניט שייך ביי אים קיין ביטול און כליון, צווישן די אומות העולם, ח"ו (פּירוש הראשון).

מען דאַרף אָבער אַרויסטראָגן דעם חיבור בגלוי. און אַז „וראו כל עמי הארץ כי שם הוי' נקרא עליך"*), עס וועט זיך אנזען די ג־טעכקייט וואָס אין אידן, איז ניט נאָר וואָס די „עמי הארץ" — וואָס דאָס איז כולל אַלע עניני עולם — וועלן ניט מנגד זיין, נאָר אַדרבה, „ויראו ממך", און זיי וועלן אַרויסהעלפן די אידן בעבודתם לקונם. וואָרום דאָס איז דאָך תכלית כל הבריאה, ווי די משנה זאָגט^י): „לא נבראו אלא לשמשני, ואני נבראתי לשמש את קוני" — אַלץ איז באַשאַפן געוואָרן צו באַדינען דעם אידן, און דער איד איז באַשאַפן געוואָרן צו דינען דעם באַשעפער.

ג. די אויבנדערמאָנטע הוראה, אַז מחובר ווערט ניט בטל, שטייט אין996דער משנה ביי ערלה, וואָס דער ענין פון ערלה איז אַ תיקון אויפן חטא עץ הדעת^יא).

עס שטייט אין קבלה וחסידות^יא), אַז דער חטא עץ הדעת האָט גורם געווען אַז קליפּה זאָל ווערן אַ מנגד צו קדושה. אויך פאַרן חטא איז געווען די מציאות פון קליפּות, אָבער דעמאָלט איז קליפּה ניט געווען קיין מנגד צו קדושה, אדרבה18)), זי איז געווען ווי אַ קליפּה (אַ שאָלעכץ) וואָס פאַרהיט און באַשיצט די פרוכט. נאָר דורך דעם חטא איז זי געוואָרן אַ מנגד.

אַז מען וועט דורכפירן די אויבנ־

אמ

א. מ'האָט שוין גערעדט פיל מאָל^א), אַז ספירת העומר איז אַ הכנה צו מתן תורה. וואָס דערפאַר איז גלייך ווי עס ווערן פאַרענדיקט די ניין און פערציק טעג פון ספירת העומר קומט דער יום־טוב שבועות — מתן תורה.

די שייכות פון ספירה מיט מתן תורה דריקט זיך אויס אויך אין דעם, וואָס ביידע, ספירה און מתן תורה, זיינען פאַרבונדן מיט יעדן אידן אַלס אַ פּרט: אויף ספירת העומר זאָגט די גמרא) שתהא ספידערמאָנטע הוראה פון דעם דין בערלה — מען וועט אָפן אַרויסברענגען דעם חיבור פון אידן מיטן אויבערשטן — דורך דעם ווערט נתתקן וואָס דער חטא עץ הדעת האָט גורם געווען — אידן וועלן ניט בלויז ניט פאַרלאָרן ווערן ח"ו צווישן די אומות העולם, נאָר אַדרבה, די אומות העולם וועלן דערהערן אַז זייער גאַנצע מציאות איז בכדי צו משמש זיין אידן — ווי ס'איז געווען פאַרן חטא, *) אַז „קליפּה" האָט מגין געווען אויף דער „פּרי" — וכמ"ש 14)) „ועמדו זרים ורעו צאנכם", בגאולה האמיתית והשלימה ע"י משיח צדקנו, בקרוב ממש.