Sefer HaSichos (the Rebbe)
ברכת כ"ק אדמו"ר שליט"א להתלמידים שיחיו — — ערב יום הכפורים, לפני כל נדרי, ה'תש"נ
35ברכת כ"ק אדמו"ר שליט"א להתלמידים שיחיו
— ערב יום הכפורים, לפני כל נדרי, ה'תש"נ
וידבר גו' דבר גו' יברכך גו' יאר גו' ישא גו'. ושמו גו' ואני אברכםא.
א. ס'איז איצטער דער סיום וחותם פון ערב יום הכפורים, און די התחלה פון יום הכפורים — „יוםב הסליחה וכפרה כמ"שג כי ביום הזה יכפר וגו', לפני הוי' תטהרו", וואָס די התחלה דערפון הויבט זיך אָן בערב יוהכ"פ, כמובן פון דעם וואָס מ'זאָגט דעמולט וידוי — בתפלת מנחה און דערנאָך „עם חשיכה" („קודם התחלת זמן הכפרה") „כדי שיכנס ליום בתשובה כו'"ד.
נוסף אויף דעם — איז ערב יוהכ"פ און יוהכ"פ דער סיום פון די עשרת ימי תשובה, וועלכע הויבן זיך אָן בראש השנה און ענדיקן זיך ביוהכ"פ, כמאחז"לה עה"פו „דרשו ה' בהמצאו קראוהו בהיותו קרוב — אלו עשרה ימים שבין ראש השנה ליום הכפורים".
ובפרט בראש השנה שנה זו — ר"ה שחל להיות בשבת, וואָס שבת איז ענינה — תשובהז. און דערצו — האָט מען בשנה זו אַ צווייטן שבת בעשרת ימי תשובה, ענין „שתי שבתות כהלכתן"ח, ולמחרתו קומט ערב יוהכ"פ, און דערנאָך יוהכ"פ.
ב. די מעלה פון דעם זמן — אַ זמן של תשובה מחילה סליחה וכפרה — איז נאָכמער מצד דעם וואָס דאָס איז נוגע לכל ימי השנה הבאה, כידוע אַז די עשרה ימים פון ראש השנהט עד יוהכ"פי זיינען די התחלה וראש פון כל ימי השנהיא, וכמבואר בקבלה ובחסידותיב, אַז אין די עשרה ימים טוט מען אויף בנין המלכות (אויף כל השנה הבאה), אָנהויבנדיק פון ראש השנה (וואָס עבודתו איז — „תמליכוני עליכם"), און סיומם — בערב יוהכ"פ און יוהכ"פ, ווען מ'פאַרענדיקט דעם בנין המלכות, ונעוץ סופן בתחלתן ותחלתן בסופןיג.
ובפרט ע"פ המבואר אין כתבי האריז"ליד, אַז די שבעת ימים רצופים פון36די עשי"ת (בין ר"ה ובין יוהכ"פטו) זיינען כנגד די שבעה ימים (פון יום הראשון ביז יום השביעי) פון אַלע וואָכן פון דעם יאָרטז, וואָס שנה (מלשון שינוי ומלשון שנייז) איז כולל אַלע שינויים האפשריים,
[כולל בשנה זו — שנת תש"נ, ר"ת (כמנהג ישראל ההולך ומתפשט) תהא שנת (נס, און נאָכמער — תהא שנת) נסים (לשון רבים), ביז נסי נסיםיח].
ג. ע"פ הנ"ל — אַז דער זמן (סוף ערב יוהכ"פ והתחלת יוהכ"פ) איז אַ מקור אויף אַלע ענינים במשך שנה הבאה (כולל אַלע שינויים האפשריים) — איז פאַרשטאַנדיק, אַז בזמן זה ווערן נמשך אַלע ברכות והמשכות, וועלכע זיינען כולל כל הענינים כולם פון שנה הבאה — וואָס זיי אַלע זיינען אויסגעדריקט און נכלל אין די אותיות פון דעם אל"ף בי"ת (וואָרום אַלע ענינים און אַלע ברכות הויבן זיך אָן מיט אַן אות פון אל"ף בי"ת ומתפרטים בהאותיות), און בשעת מ'דערמאָנט איין ברכה וואָס איר ר"ת איז איינער פון די אותיות, איז דאָס כולל אַלע ברכות וואָס הויבן זיך אָן מיט דעם אות (אַ ברכה וועלכע הויבט זיך אָן מיט דעם אות אל"ף — איז כולל אַלע ברכות וואָס הויבן זיך אָן מיט אַן אל"ף, ועד"ז באות בי"ת א.א.וו.) —
וי"ל על הסדריט:
עס זאָל זיין אַ שנת אורה, שנת ברכה, שנת גילה, שנת דיצה, שנת הוד והדר, שנת ועד טוב, שנת זכיות גדולות, שנת חיים טובים וארוכים, שנת טובה — בטוב הנראה והנגלה, שנת יעוד טוב, שנת כלכלה בהרחבה, שנת לימוד התורה בהצלחה רבה ומופלגה, שנת מרומים, שנת נסים און נסי נסים, שנת סימן טוב, שנת סייעתא דשמיא, שנת עוז, שנת פדות, שנת צדקה, שנת קדושה, שנת רוממות, שנת ששון ושמחה, שנת תהלה, שנת תורה, שנת תפלה און שנת תשובה,
כולל — שנת נס הכי גדול — דער קיום פון דער תהלה ותפלה הכי גדולה פון אַלע אידן, אחכה (ל' יחיד) לו בכל יום שיבואכ, אַז עס קומט די גאולה האמיתית והשלימה בתחלת שנה זו ממש, ומה טוב ומה נעים — היום ממש, וויבאַלד אַז אחכה לו בכל יום, ועאכו"כ ביום תשיעי בתשרי, וואָס גייט גלייך אַריין אין עשירי בתשרי — העשירי יהי' קודשכא, מיט אַלע ענינים פון עשירי — וואָס שלימותם וועט זיין בגאולה העתידהכב, וועלכע קומט תיכף ומיד ממש.
37ד. האמור לעיל קומט אַלס הוספה צו דעם וואָס מ'האָט פריער גערעדט צו כללות בני ישראל, וואָס זיכער זיינען תלמידי הישיבה בכלל זה,
ואדרבה — תלמידי הישיבה זיינען „ראשיכם שבטיכם"כג (פון בני ישראל), ווייל זיי זיינען זיך מתעסק אין דעם „ראש" פון כל ישראל — דער ענין פון לימוד התורה, וואָס עיקרו איז — לימוד בהבנה והשגה מיטן מוח שבראש, להבין ולהשכיל, בחכמה בינה ודעת.
וואָס דערפון איז מובן, אַז די אַלע ברכות הנ"ל — וועלכע הויבן זיך אָן מיט די אַלע אותיות פון אַל"ף בי"ת — זיינען לכל לראש צו תורתם אומנתם — תלמידי הישיבה, ביז די ברכה הכי עיקרית, און נס הכי גדול — די גאולה האמיתית והשלימה, וואָס דעמולט וועט זיין תורה חדשה מאתי תצאכד, די שלימות הכי נעלית אין לימוד התורה, דער לימוד הכי נעלה בחב"ד שבשכל, מיוסד און פאַרבונדן און דורכגענומען מיט יראה עילאה און תשובה עילאה, וואָס תשובה עילאה איז (עיקר) ענינה — עסק התורה (כמבואר אין תניאכה), וואָס דאָס איז אויך בשמחה רבהכו.
ה. די מעלה מיוחדת פון תלמידי הישיבה — אַז זיי זיינען בבחי' ראשיכם שבטיכם (צווישן אידן גופא) וויבאַלד אַז ענינם איז לימוד התורה — איז בהדגשה יתירה בעשרת ימי תשובה בכלל (וועלכע זיינען דער ראש פון כל השנה כנ"ל ס"ב), און אין ערב יוהכ"פ ויוהכ"פ בפרט — וואָרום עשרת ימי תשובה און בפרט ערב יוהכ"פ און יוהכ"פ איז פאַרבונדן מיט דער עבודה פון תשובה עילאה (ווי גערעדט פריער בארוכה), וואָס ענינה איז לימוד התורה (כנ"ל סוס"ד), און דעמולט איז געווען מתן תורה פון נתינת לוחות האחרונותכז — דער תפקיד מיוחד פון תלמידי הישיבה.
ובפרטיות יותר:
יום הכפורים איז „אחת בשנה"כח, דעמולט איז די עבודה מצד יחידהכט שבנפשל — די התאחדות פון אידן מיטן אויבערשטן, „יחידה לייחדך"לא, און אין אַלע דריי ענינים פון עולם שנה נפש: יחידה בזמן (אחת בשנה), יחידה במקום — די עבודה אין קדש הקדשים, און יחידה בנפש — בחי' כהן גדוללב [ובדוגמת זה — באַ יעדער איד, כפס"ד הרמב"םלג „לא שבט לוי בלבד אלא כל איש ואיש אשר נדבה רוחו כו' הרי זה נתקדש קדש קדשים", דער תואר וואָס שטייט אויפן כהן גדוללד].
ביז „ישראל וקוב"ה כולא חד"לה — די התאחדות פון אידן מיטן אויבערשטן ווי דאָס איז העכער פאַר די מדידות והגבלות פון זמן ומקום ונפש, העכער38פאַר אַלע תוארים וגדרים, ביז העכער פאַר דעם גדר פון תחתון ועליון (ווי גערעדט לאחרונה בארוכהלו).
ביז אַז אפילו ווי אידן זיינען דאָ למטה נשמות בגופים ווערן זיי אָנגערופן „אדם" (אתם קרויים אדםלז) על שם אדמה לעליוןלח, וואָס דאָס איז כולל דעם פירוש — „אדמה" (אַ דמיון) למעליותא, אַז זייענדיק העכער פאַר אַלע מדידות והגבלות און תוארים, אפילו פון די העכסטע תוארים כו' פון קדושה, כולל — דעם תואר וגדר פון עליון ותחתון — דערפאַר איז אַ איד (נאָר) אדמה לעליון, מ'פאַרגלייכט אים צו דעם עליון, אַז אַלע מעלות וואָס זיינען דאָ אין עליון, זיינען פאַראַן, באופן של דמיון (פי' השוואה), ביי אַ אידן,
און זיי (די מעלות שבעליון) זיינען מוסיף כח אין אים, אַז אויך זייענדיק אַ נשמה בגוף למטה, זאָל ער עולה זיין מחיל אל חיללט, פון איין עליון צו אַ העכערן עליון, ביז צו דעם עליון שאין למעלה ממנו, שלמעלה מכל גדר עליון ותחתון — ישראל וקוב"ה כולא חד (ווי דאָס שטייט בגלוי אין דעם אידן ווי ער איז אַ נשמה בגוף למטה).
וואָס דאָס שטייט בגלוי יותר באַ יעדער איד, אנשים נשים וטף, ביום הכפורים, „אחת בשנה" — וואָס דעמולט זיינען אידן, אַלס נשמות בגופים — „דוגמתמ מלאכי השרת"מא, דערפאַר זיינען זיי העכער און דאַרפן ניט אָנקומען צו אכילה ושתי', ביז אַז „לפני הוי' תטהרו"ג, העכער (לפני) אפילו פאַר הוי' (וואָס הוי' איז אויך אַ שם)מב.
וואָס וויבאַלד אַז אַ איד אַלס אַ נשמה בגוף איז „דוגמת מלאכי השרת" (למעלה מאכילה ושתי') — באַווייזט עס אַז ער איז העכער סיי פאַר גשמיות און סיי פאַר רוחניות, כאמור לעיל — ישראל וקוב"ה כולא חד. און די מעלה פון אידן זיינען זיי ממשיך אין עולמות, אין די עולמות רוחניים, ביז אין עולם הזה הגשמי.
עפ"ז איז מובן, אַז ביוהכ"פ, און אַלס הכנה לזה בערב יוהכ"פ — ווערן נמשך צו יעדער אידן אַלע ברכות והמשכות, וועלכע זיינען אַלע נכלל אין די אותיות פון אל"ף בי"ת — אַלע ענינים רוחניים און אַלע ענינים גשמיים, ואדרבה — דער עיקר הדין בראש השנה (ויש לומר — אויך ביוהכ"פמג, גמר הדין דר"המד) איז אויף ענינים גשמייםמה.
39און די כוונה אין דעם איז — כפתגם פון דעם אַלטן רבי'ןמו, אַז דער אויבערשטער גיט אידן גשמיות, און אידן מאַכן פון גשמיות רוחניות, וואָס דער כח לזה האָבן אידן דערפון וואָס זיי זיינען העכער פאַר גשמיות און רוחניות (וואָס דאָס שטייט בגלוי ביוהכ"פ), דערפאַר ווערן נמשך אַלע ענינים בגשמיות וברוחניות, וברוחניות ובגשמיות גם יחד.
ו. צווישן אידן גופא שטייט דער ענין (אַז אידן זיינען העכער פאַר אַלע ענינים) נאָכמער בגלוי באַ תלמידי הישיבה, וואָס זייער ענין איז — לימוד התורהמז, ביז באופן אַז „תורתו אומנתו"מח בהנהגתו (אומנתו) הגשמית: זייענדיק אַ נשמה בגוף (וועלכע האָט צרכים גשמיים) נעמט מען פון אים אַראָפּ די דאגות בעניני עוה"ז (בדוגמא דער מצב ביוהכ"פ, אַז אַלס נשמה בגוף איז מען בדוגמת מלאכי השרת), בכדי ער זאָל קענען לערנען תורה מתוך מנוחת הנפש ומנוחת הגוף, באופן אַז „אומנתו" איז „תורתו",
בדוגמא ווי רשב"י וחביריו (וואָס זיינען די דוגמא אין תושבע"פמח אויף „תורתו אומנתו"), וואָס זייענדיק דאָ למטה אין עוה"ז הגשמי און בזמן גזירת המלכות — שטייט אין חסידותמט אַז באַ רשב"י איז ניט געווען דער חורבן וגלות („לא נחרב הבית כלל"), ועאכו"כ ניט די דאגות פון עניני עוה"ז וואָס קענען שטערן צו לימוד התורה הנ"ל (באופן פון „תורתו אומנתו").
ובפרט — די תלמידי ישיבת תומכי תמימים, וועלכע לערנען נגלה דתורה צוזאַמען מיט פנימיות התורה — וואָס דאָס דערגרייכט אין „לפנינ הוי' תטהרו", און דורך הפצת המעינות (דפנימיות התורה) חוצה ברענגט מען די גאולהנא, וואָס מזה מובן, אַז דורך לערנען פנימיות התורה במיוחד — שטייט מען אין אַ מצב פון גאולה (העכער פאַר גלות).
וביחד עם זה — זיינען די תלמידי הישיבה (זייענדיק נשמות בגופים) ממשיך אין עולם הזה הגשמי זייער העכערקייט פון עולם און פון גלות.
ז. דערפון איז פאַרשטאַנדיק, אַז די אַלע ברכות וועלכע זיינען נכלל אין די אותיות פון אל"ף בי"ת פון לשון הקודש, וואָס זיי זיינען כולל אַלע עניני קדושה — ווערן נמשך במיוחד צו תלמידי הישיבה, וועלכע שטייען העכער פאַר כל עניני העולם, אַזוי אַז די תלמידי הישיבה זיינען עולה מחיל אל חיל אין די אַלע ענינים פון קדושה (ווי זיי שטעלן זיך אויס אין אל"ף בי"ת), אָנהויבנדיק פון אל"ף וואָס איז כולל דער ענין האור (תורה אור) — שנת אורה, ביז תי"ו — שנת תורה ותפלה ותשובה, ובפרט תשובה עילאה (ענין התורה), כנ"ל.
40און נאָכמער: אפילו די ענינים (לשונות) בלתי רצויים וועלכע הויבן זיך אָן מיט אותיות פון אל"ף בי"ת — זיינען נאָר בלתי רצוי בחיצוניות ובקס"ד בעלמא, ואדרבה — בפנימיות אַנטהאַלטן די ווערטער און אותיות אַזאַ אור גדול וואָס קען ניט אַרויסקומען בגלוי אין דיבורים גלויים, ביז אַז מ'דאַרף אָנקומען — ווי דער סיפור אין גמראנב — אַז רשב"י זאָל מגלה זיין אַז „הנך כולהו ברכתא נינהו", ואדרבה — ברכות הכי נעלות, חסדים סתומיםנג.
ועד"ז איז אויך דער ענין פון תלמידי הישיבה, מאן מלכי רבנןנד, ובפרט — אַז זיי זיינען בדוגמת רשב"י (תורתו אומנתו), באַ וועמען ס'איז ניט געווען דער ענין הגלות (כנ"ל), ומעין זה הוא בתלמידי ישיבה — אַז זיי זיינען העכער פאַר ענין הגלות,
ובפרט (אין גלות עצמה —) דער מצב של „גלות" וואָס איז ביי אים געווען איידער ער איז אַריין אין ישיבה (בערך צו לאחרי וואָס ער איז אַריין אין ישיבה), מיט אַלע פירושים שבזה (כולל — גלות בענינים בלתי רצויים, וואָרום ער איז נאָך ניט אין אַ סביבה פון אַ ישיבה וואו מ'לערנט תורה בהתיישבות כו'), און דערנאָך אַריינגייענדיק אין ישיבה, ובפרט ישיבת תומכי תמימים, איז די ישיבה „תומך" יעדער איד'ן וועלכער ווערט אָנגערופן „תמים" (תמים במעשיו כו'), עאכו"כ אויב די תמימות איז ניט געשטאַנען אַזוי בגלוי.
תלמידי הישיבה זיינען העכער פאַר ענין הגלות (בערך צו דעם גלות מחוץ להישיבה), מעין ובדוגמת רשב"י, און זיי האָבן אויך דעם כח (ע"ד ווי רשב"י) צו מגלה זיין די ברכות נעלות ביותר וואָס ליגן אין די ענינים וואָס זיינען דערוויילע בגלוי באופן אחר.
ועאכו"כ בשעת מ'שטייט שוין אין אַ דרגא פון תמימות — גיט מען זיי דעם כח צו עולה זיין אין תמימות עצמה מחיל אל חיל.
ח. ויהי רצון, אַז באַ יעדערן זאָל זיין ילכו מחיל אל חיל — אָנהויבנדיק אין די לעצטע רגעים פון תשיעי בתשרי, און דערנאָך גלייך ובהוספה אין עשירי בתשרי — אין אַלע עניני קדושה וואָס זיינען נכלל אין די אותיות פון אל"ף בי"ת, און אויך מגלה זיין טוב וברכה אין אַלע עניני העולם, אויך די ענינים וואָס זיינען בעבר נאָך ניט געווען טוב בגלוי.
ובפרט באַ תלמידי תומכי תמימים — אַז יעדערער באַווייזט אַ דוגמא חי' פון זיך אַליין — אַז ער שטייט אין אַ מצב פון תמימות, און אויך בשעת מ'איז שוין פון פריער אַ תמים, איז מען אין דעם עולה מחיל אל חיל.
און דורך דעם איז מען ממשיך און תומך די תמימות פון אידן אַרום, ביז די תמימות אין זמן ומקום פון דער גאַנצער וועלט,
ובפשטות — אַז עס קומט די גאולה האמיתית והשלימה, וואָס דעמולט וועט זיין תמימות ושלימות אין זמן (זמן הגאולה), און תמימות ושלימות אין מקום — ארץ ישראל, ארץ אשר לא תחסר כל בהנה, ארץ תמימה, ארץ אשר41גו' תמיד עיני ה' אלקיך בה מרשית „בנערינו ובזקנינו גו' בבנינו ובבנו־
תינו"נז, ובפרט די עוסקי בתורה וב־
און וואָס מער מ'איז מוסיף אין ילכו מצוותי', ובפרט אין פנימיות התורה און מחיל אל חיל אין תמימות — אַלץ מער הפצת המעינות חוצה (וואָס איז נאָכ־
מער מזרז וממהר די גאולה) — אין ארץ
הקודש, בירושלים עיר הקודש, בהר יראה אל אלים שןמ, במאו לה דקדדשם בבית המקדש השליש, בקדש האמיתית והשלימה, נאָך אין אָנהויבס
וואָס אין דעם באַשטייט דער חידוש
פון יוהכ"פ, אחת בשנה, ווען דער אחת
און נאָך פאַר דעם — נאָך אין זמן בנפש (כהן גדול) גייט אַריין אין אחת תממות ופל אזעך אין גל, במקום — קדש הקדשים, כנ"ל,
Suggest a fixSent for review
Report a problemNo account needed
Embed on another site
About this page
Details
- Volume
- ה'תש"נ, חלק א
- Id
- rh-bq5yagtg