משיחת ש"פ חיי שרה, מבה"ח כסלו ה'תש"נ — — בקשר עם כינוס השלוחים העולמי

א. דער כינוס השלוחים העולמי, די שלוחים שי' פון כ"ק מו"ח אדמו"ר נשיא דורנו, בכל מרחבי תבל — הויבט זיך אָן דעם שבת, פ' חיי שרה, און ווערט פאָרגעזעצט אין די קומענדיקע טעג פון פ' תולדות (וועלכע מ'הויבט אָן לייענען בתפלת מנחה פון דעם שבת).

וויבאַלד אַז יעדער זאַך איז בהשגחה פרטית^א, און אַ איד דאַרף (דערפאַר) אַרויסנעמען אַ הוראה פון יעדער זאַך וואָס ער זעט אָדער הערט^ב, ועל אחת כמה וכמה פון פרשת השבוע וואָס מ'לייענט און מ'לערנט אין דער צייט, וכידוע די תורה (פון דעם אַלטן רבי'ן^ג) אַז מ'דאַרף דערמיט לעבן — איז פאַרשטאַנדיק, אַז פון די פרשיות בתורה דאַרף מען אַרויסנעמען הוראות בקשר מיט דעם כינוס השלוחים, און דעם תפקיד פון אַ שליח בכלל:

אַ גרויסער טייל פון היינטיקער פרשה (חיי שרה)^ד רעדט זיך וועגן דער שליחות (די ערשטע שליחות וועגן וועלכע עס רעדט זיך אין תורה ובאריכות הפרטים^ה) וואָס אברהם האָט געשיקט אליעזר'ן צו געפינען אַ שידוך פאַר יצחק בנו, און ווי ער האָט דערנאָך אויסגעפירט שליחותו בפועל — בנישואי יצחק ורבקה. און דער המשך ותכלית דערפון בפ' תולדות — „ואלה תולדות יצחק וגו'".

און הגם אַז דאָס רעדט זיך וועגן אַן איין מאָליקע שליחות וואָס האָט פּאַסירט גאָר אַמאָל — איז וויבאַלד דער סיפור שטייט אין תורה, און נאָך מיט אַן אריכות הפרטים, ביז אַז „פרשה של אליעזר כפולה בתורה"^ו, תורה מלשון הוראה^ז, און התורה היא נצחית^ח — איז פאַרשטאַנדיק אַז אין דעם איז דאָ אַ הוראה כללית ונצחית פאַר יעדן אידן.

ב. וועט מען עס פאַרשטיין בהקדים השאלה בהאמור: פאַרוואָס דערציילט די תורה, און מיט אַזאַ אריכות, וועגן שליחות אליעזר — סיי בנוגע צו די פרטים ווי אברהם האָט אים משביע געווען און געשיקט (וואו צו גיין, די תנאים פון וואַנעט ער זאָל נעמען אַן אשה וכו'), און סיי די אריכות בנוגע דעם אופן ווי אליעזר האָט אויסגעפירט די שליחות בפועל, ביז אַז „פרשה של אליעזר כפולה בתורה" (כנ"ל), ובפרט אַז לכאורה איז שליחות אליעזר נאָר אַ הכנה (וטפל) צו דעם עיקר — נישואי יצחק ורבקה^ט?

31נאָר דערפון גופא איז מובן, ובמיוחד וויבאַלד אַז אַלע ענינים אין תורה זיינען בתכלית הדיוק, אַז די אריכות הפרטים וועגן שליחות אליעזר איז (ניט קיין פרט צדדי וואָס איז נאָר אַ הכנה (מוכרחת) צו תכלית ומטרת השליחות, נאָר) אַן ענין עיקרי וועלכע איז נוגע צו דעם עצם הענין פון נישואי יצחק ורבקה.

ג. ויש לומר הביאור בזה:

ס'איז מבואר בכ"מ^י, אַז די שליחות פון אליעזר צו מאַכן דעם שידוך פון יצחק ורבקה איז אַן ענין הכי כללי בתורה וועלכער שפּיגלט אָפּ כללות עבודת האדם — די שליחות וואָס יעדער איד האָט צו מאַכן אַ דירה לו יתברך בתחתונים^יא.

רבקה האָט זיך געפונען אין פדן ארם באַ בתואל און לבן (כשושנה בין החוחים^יב), און שליחות אליעזר איז באַשטאַנען אין איר פון דאָרט אַרויסנעמען און איר ברענגען צו זיין אַן אשה ליצחק. וואָס דאָס איז מרמז און ווערט אַ תורהוראה וואָס איז די עבודה פון בירור וזיכוך גשמיות העולם און איר מעלה זיין און פאַרוואַנדלען אין קדושה — לעשות לו ית' דירה בתחתונים.

וכפשטות הענין: די נישואין פון יצחק ורבקה — די ערשטע הכנה לנישואין און נישואין וואָס שטייט אין תורה — איז די כללות העבודה פון מאַכן פאַר דעם אויבערשטן אַ דירה בתחתונים — אויפבויען אַ בית בישראל אין עולם הזה הגשמי, מיט דער תכלית — „פרו ורבו ומלאו את הארץ וכבשוה"^יג, דער ענין פון „תולדות" („ואלה תולדות יצחק"), תולדות כפשוטן און אויך „תולדותיהן של צדיקים מעשים טובים"^יד.

עפ"ז וועט מען אויך פאַרשטיין פאַרוואָס די תורה איז אַזוי מאריך וועגן שליחות אליעזר — ווייל זי איז אַ קלאָרע לערנונג (תורה אור) אין דער כללותדיקער שליחות וואָס יעדער איד האָט צו מאַכן אַ דירה בתחתונים; און דורך וויסן די פרטים פון שליחות אליעזר, קען מען בעסער פאַרשטיין אין וואָס באַשטייט די עבודת השליחות פון יעדער איד.

און נאָכמער: די שליחות וואָס יעדער איד האָט צו מאַכן אַ דירה בתחתונים (דוגמת שליחות אליעזר) איז ניט (נאָר) אַ הכנה (און — טפלה) צו תכלית השליחות (די דירה בתחתונים בפועל, דוגמת נישואי יצחק ורבקה), נאָר די שליחות גופא איז אַ חלק פון דעם עצם ענין פון מאַכן די דירה בתחתונים, כדלקמן.

ד. אין דער עבודה פון מאַכן אַ „דירה בתחתונים" זיינען פאַראַן צוויי ענינים (כלליים), די הדגשה פון „דירה" און די הדגשה פון „תחתונים"^טו:

„דירה (בתחתונים)" איז מדגיש אַז דער גילוי אלקות דאָ למטה (בתחתונים) זאָל זיין אין אַזאַ אופן ווי אַ מענטש (להבדיל) געפינט זיך באַ זיך אין זיין אייגענער32דירה — וואו ער שטייט בגילוי ובהרחבה. אַזוי ווערט עולם הזה התחתון אַ דירה כביכול פאַר דעם אויבערשטן ביז באופן פון „לא יכנף עוד מוריך"^טז. „(דירה) בתחתונים" איז מדגיש, אַז דער גילוי אלקות דאָ למטה, זאָל זיין ניט נאָר מצד דעם וואָס אלקות איז בגלוי, נאָר עס זאָל זיין „בתחתונים" — אין די תחתונים, אין זייער גדר ומהות. און אין דעם באַשטייט דער אויפטו פון דירה בתחתונים, אַז כאָטש די וועלט מצד בריאתו איז אין אַ דרגא פון „תחתונים", עולם מלשון העלם והסתר, טוט מען אין איר אויף אַז די „תחתונים", פאַרבלייבנדיק אין זייער גדר ומהות (גדרי התחתונים), „אַנערקענען" אלקות, ביז אַז די וועלט ווערט אַ דירה לו יתברך.

דערפון איז מובן, אַז אין דעם אופן ווי מ'מאָכט אויף די דירה בתחתונים דאַרפן אויך זיין די ביידע ענינים:

וויבאַלד אַז די דירה דאַרף זיין בתחתונים (מצד גדרי התחתונים), איז פאַרשטאַנדיק אַז דאָס דאַרף אויפגעמאַכט ווערן (ניט דורך דעם אויבערשטן אַליין כביכול, נאָר אויך) דורך שלוחו של הקב"ה („מעשינו ועבודתינו" פון אַ איד), וואָס דער אויבערשטער האָט געמאַכט יעדער איד פאַר זיין שליח דורך אַראָפּשיקן זיין נשמה דאָ למטה אין אַ גוף גשמי, וואו דער שליח איז כביכול אַ צווייטער, אַ באַזונדער מציאות פון דעם משלח, און דער (באַזונדערער —) שליח זאָל אויפמאַכן די דירה בתחתונים^יז.

צוזאַמען דערמיט איז נוגע, אַז דער שליח זאָל האָבן די הכרה אַז ער איז שלוחו של הקב"ה, און ער גייט מקיים זיין שליחותו בכח זה וואָס דער משלח האָט אים ממנה געווען אַלס שליח ו"שלוחו^יח של אדם (העליון^יט) כמותו" — וואָס דורך דעם קען ער אויפטאָן אַז עס זאָל זיין אַ „דירה (בתחתונים)", אַ דירה לו יתברך, כדלקמן.

עפ"ז וועט מען פאַרשטיין די אריכות הפרשה וועגן שליחות אליעזר, וואָס אין דעם זיינען דאָ (בכללות) צוויי ענינים: (א) די אריכות ווי אליעזר האָט מקיים געווען שליחותו בפועל, ולפני זה — (ב) ווי אברהם האָט אים ממנה געווען אַלס שליח און אים משביע געווען און אָנגעזאָגט אַלע פרטים וואו ער זאָל גיין וכו' — וואָס די צוויי ענינים זיינען ביידע ענינים עיקריים אין דער שליחות פון מאַכן אַ דירה בתחתונים (נישואי יצחק ורבקה):

די עצם שליחות (ואופן קיום השליחות) פון אַ אידן, איז (ניט נאָר אַ הכנה טפלה צו מילוי השליחות, נאָר דאָס גופא איז) נוגע אין דעם עצם ענין פון דירה בתחתונים, בגדרי התחתונים^כ.

און בכדי אַז עס זאָל זיין אַ „דירה לו יתברך (בתחתונים)" איז נוגע דער מינוי השליחות ע"י אברהם — אַז דער שליח גייט מיט דעם כח (השבעת) המשלח, און איז אינגאַנצן בטל אליו (אַזוי ווי אַן עבד לאדונו^כא), ושלוחו של אדם כמותו.

ה. קלערער פאַרשטיין דער צווייטען33ענין הנ"ל אין שליחות (מינוי השליח ע"י המשלח) איז פון דעם ענין השליחות ווי זי ווערט נשתלשל למטה (באַ בני אדם):

ס'איז ידוע וואָס עס שטייט אין אחרונים^כב אַז אין שליחות זיינען פאַראַן כמה אופנים ומדריגות, ומלמטה למעלה: א) אויך בשעת עשיית השליחות איז דער שליח אַ מציאות בפני עצמו, און די מעשה השליחות איז זיך מתייחס צו אים (דעם שליח), נאָר וואָס מיט זיין עשי' איז ער מוציא דעם משלח^כג. ב) אַ העכערע מדריגה: די מעשה ועשי' גופא (פון דעם שליח) איז זיך מתייחס צום משלח. דאָס הייסט, אַז (ניט דער שליח טוט עס, נאָר) דער משלח טוט עס דורך אים (אָבער דער שליח אַליין — אין אַלע זיינע אַנדערע ענינים — איז אַ מציאות בפ"ע). ג) נאָך אַ העכערע מדריגה: ניט נאָר די עשיית השליח און זיין כח המעשה, נאָר אויך דער שליח גופא — זיין גאַנצע מציאות — איז דער מציאות המשלח, ובלשון הידוע — שלוחו של אדם כמותו ממש^כד, כמותו דהמשלח ממש.

ביי אַ שליחות פון אַ בשר ודם זיינען שייך און דאָ אַלע די דריי אופנים; אָבער בנוגע דער שליחות פון יעדער איד, אַלס שלוחו של הקב"ה, יש לומר אַז דאָס איז אין דעם דריטן (העכסטן) אופן, אַז ער איז שלוחו של אדם (העליון) כמותו, „כמותו דהמשלח ממש" (כמבואר בלקו"ת ויקרא^כה). נאָר בכדי דאָס אַרויסברענגען בגלוי — איז דאָס תלוי אין דער עבודה פון אַ אידן: ער זאָל פילן אַז ער איז ניט אַ מציאות פאַר זיך, וועלכע איז זיך כופה צו מקיים זיין רצונו של הקב"ה (אַזוי ווי^* איינער וואָס איז מוציא אַ צווייטן בברכה — כביכול), און אפילו ניט באופן אַז זיין מעשה ווערט מעשה של הקב"ה (אָבער ער בלייבט אַ מציאות פאַר זיך), נאָר בכל מציאותו (ביז וכולל — יעדער זאַך וואָס ער טוט) איז ער שלוחו של הקב"ה, לשמש את קונו^כו, כמותו דהמשלח ממש [ממש אויך מלשון מישוש^כז, אַז אויך ווי ער איז שייך און געפינט זיך אין עולם המישוש (ובפרט — מצד זיין גוף הגשמי) איז ער שלוחו של הקב"ה, אַז „מ'טאַפּט" דאָס אָן מיטן (חוש ה)מישוש].

ועפ"ז איז מובן פאַרוואָס ס'איז אַזוי נוגע אַז דער משלח זאָל ממנה זיין און געבן כחות דעם שליח — ווייל לולא זה איז ער ניט זיינער אַ שליח: דער עצם תואר שליח באַדייט אַז ער איז אַ באַזונדער מציאות, אַ בר דעת בפני עצמו פון דעם משלח^כח. און דעריבער דאַרף מען אָנקומען צו אַ כח מיוחד — כח התורה — אַז איינער זאָל קענען ממנה זיין אַז אַ צווייטער זאָל פאַר אים טאָן אַ זאַך בשלי־34חותו (ושלוחו של אדם כמותו), אפילו אויף דעם ערשטן אופן (אַז ער איז (נאָר) מוציא דעם משלח), עאכו"כ אויף דעם צווייטן אופן (אַז מעשה השליח איז מעשה המשלח), און זיכער אויף דעם דריטן אופן (כמותו ממש).

ועד"ז איז אויך בנוגע צו אַ איד אַלס שלוחו של הקב"ה, אַז דער אויבערשטער האָט אים אַראָפּגעשיקט אַלס אַ נשמה בגוף באופן אַז בגלוי שטייט ער אַלס אַ מציאות (שליח) בפ"ע, און דאַרף טאָן זיין עבודה בכח עצמו (מיט זיינע אייגענע כחות), בקב שלו; און ניט קוקנדיק אויף דעם, איז דער שליח זיך אינגאַנצן מבטל צום משלח, ביז אַז ער ווערט כמותו דהמשלח ממש^כט.

קומט אויס, אַז ביי אַ אידן דאַרף זיין אַ חיבור פון צוויי פאַרקערטע קצוות בקיום שליחותו צו מאַכן אַ דירה בתחתונים: דער שליח דאַרף זיין אַ בר דעת, ער דאַרף נוצן זיין שכל בכדי אויספירן די שליחות. צוזאַמען דערמיט דאַרף ער זיין אינגאַנצן בטל צום משלח, וויסנדיק אַז ער גייט בכחו ובשליחותו מקיים זיין די שליחות, ושלוחו של אדם כמותו.

ו. ע"פ הנ"ל וועט מען אויך פאַרשטיין דעם קשר פון תחלת הסדרה (ושם כל הפרשה) — „ויהיו חיי שרה גו'" — מיט המשך הסדרה, וועגן שליחות אליעזר צו אויפטאָן נישואי יצחק ורבקה, וואָס תחלת הסדרה איז פאַרבונדן מיט המשכה.

נאָכמער: שם כל הסדרה איז „חיי שרה", וידוע אַז דער שם (הסדרה) גיט אַרויס דעם תוכן פון דער גאַנצער סדרה. ועפ"ז איז לכאורה ניט פאַרשטאַנדיק^ל: שליחות אליעזר (אַזוי ווי אַלע מאורעות וועלכע רעדן זיך אין דער סדרה) האָט פּאַסירט ניט אין דער צייט פון „חיי שרה", נאָר לאחרי פטירתה — איז ווי קען מען אנרופן די גאַנצע סדרה מיט דעם נאָמען „חיי שרה"?!

האָט מען גערעדט כמ"פ^ל דער ביאור אין דעם, ע"פ דברי חז"ל^לא „מה זרעו בחיים אף הוא בחיים": ווען איז ניכר בגלוי און באַשטעטיקט די שלימות פון „חיי שרה" — ווען די השפעה פון (חיי) שרה איז קענטיק (אויך) נאָכן זמן פון איר לעבן בעלמא דין, ווען אירע עניני טוב וקדושה ווערן נמשך (אויך) שפּעטער, כולל ווי עס האָט זיך אויסגעדריקט אין נישואי יצחק ורבקה (ע"י שליחות אליעזר) — וואָס אין דעם האָט מען געזען די פעולה פון שרה'ן אין יצחק בנה (לידת יצחק און זיין חינוך), אַז זיין הנהגה איז געווען בהתאם מיט (סדר) חיי שרה, ביז אַז „ויביאה יצחק האהלה שרה אמו — והרי היא דוגמת שרה אמו"^לב — דוקא אין דעם האָט זיך אויסגעדריקט די אמיתית און נצחיות פון „חיי שרה".

דאָס איז אַ ביאור אויף דער שייכות כללית צווישן „חיי שרה" און המשך הסדרה; מ'דאַרף נאָך אויך פאַרשטיין די שייכות מיט דעם גאַנצן פסוק „ויהיו חיי שרה מאה שנה ועשרים שנה ושבע שנים שני חיי שרה".

ויש לומר דעם ביאור אין דעם ע"פ המבואר אין חסידות^לג, אַז די דריי ענינים35פון „מאה שנה ועשרים שנה ושבע שנים" (וואָס „נכתב שנה בכל כלל וכלל לומר לך שכל אחד נדרש לעצמו"^לד) זיינען מרמז און גייען אויף אַלע כחות הנפש, וועלכע טיילן זיך אין דריי סוגים: רצון ותענוג (מאה שנה), מוחין (עשרים שנה) און מדות (שבע שנים); און דער סיום הכתוב „שני חיי שרה", „כולן שוין לטובה"^לד, מרמז און באַדייט ווי די אַלע כחות ווערן דורכגענומען און פאַראיינציקט מיט איין נקודה (כולן שוין לטובה) — דער ביטול פון יחידה שבנפש, ביז עצם הנפש, שלמעלה מהתחלקות (פון מדות, מוחין, רצון ותענוג)^לה, און צוזאַמען דערמיט ווערט עס נמשך און נעמט דורך אַלע כחות הנפש וכל פרטי מציאות האדם, „מאה שנה ועשרים שנה ושבע שנים".

ז. עפ"ז וועט מען פאַרשטיין די שייכות פון דעם אַלעם מיט המשך הסדרה (וועגן שליחות אליעזר בקשר מיט נישואי יצחק ורבקה):

בכדי אַ שליח (אַ איד) זאָל אויספירן שליחותו בעולם צו מאַכן אַ דירה לו ית' בתחתונים (ווי אָפּגעשפּיגלט אין שליחות אליעזר), אַז אין מציאות התחתונים (לשון רבים) זאָל ווערן אַ דירה לו (לשון יחיד) צום אויבערשטן, פאָדערט זיך אַז די צוויי קצוות הנ"ל זאָלן זיין באַ דעם שליח עצמו: (א) מציאות השליח, מיט אַלע זיינע עשר כחות הנפש (רצון ותענוג^לו, מוחין ומדות), (ב) דער ביטול פון דעם שליח (מיט אַלע זיינע כחות) צו דעם משלח, וואָס דאָס פאַראיינציקט אַלע זיינע כחות צוליב איין מטרה — מקיים זיין רצון המשלח.

וואָס דער כח לזה — קיום השליחות צו „חתונה מאַכן יצחק'ן" (די עבודה פון עשיית דירה בתחתונים) — קומט פון שרה, וואָס ביי איר איז געווען די שלימות פון די ביידע ענינים: „מאה שנה ועשרים שנה ושבע שנים", די שלימות פון יעדערן פון די אַלע עשר כחות, און צוזאַמען דערמיט „שני חיי שרה", „כולן שוין לטובה" — דער ביטול פון עצם הנפש, וואָס נעמט דורך איר גאַנצע מציאות וכל הכחות.

און פון שרה אמנו ווערט נמשך דער כח אויף דעם צו יעדער איד^לז בעבודת שליחותו צו מאַכן אַ דירה בתחתונים (הנרמזת בשליחות אליעזר בנישואי יצחק ורבקה וועלכע קומט בהמשך צו „ויהיו חיי שרה וגו'"), דורך דעם וואָס ער (דער שליח) נוצט אַלע זיינע כחות (אין מקיים זיין שליחותו), און שטייט בתכלית הביטול^לח צום רצון המשלח, ביז אַז ער איז כמותו דהמשלח ממש; און דורך דעם האָט ער דעם כח צו אַזוי אויך אויפטאָן אין וועלט — אַז אין תחתונים לשון רבים, דער ריבוי הפרטים שבעולם (וועלכע טיילט זיך בכללות אויף עשר, עשרה מאמרות שנשתלשלו מעשר ספירות, „מאה שנה ועשרים שנה ושבע שנים"), זאָל ווערן אַ דירה (לשון יחיד) לו יתברך, ביז לו לעצמותו, באופן אַז בכל הפרטים דערהערט זיך די איין נקודה פון „אמיתת המצאו", וואָס מצד דעם איז „כולן שוין לטובה".

ח. ויש לומר אַז דאָס איז אויך מרומז36אין דעם וואָרט „שליח" — כמדובר במ"א^לט, אַז „שליח" בצירוף עשר (יו"ד) איז בגימטריא (און אותיות) „משיח":

דורך דעם וואָס אַ שליח נוצט אויס זיינע עשר כחות במילוי שליחותו („מאה שנה ועשרים שנה ושבע שנים"), איז ער מגלה דעם ניצוץ משיח שבו^מ, וואָס „משיח" באַדייט די שלימות ופנימיות פון יעדער זאַך, ובלשון הקבלה — בחי' יחידה הכללית^מא, וועלכע איז למעלה מהתחלקות כו', און דערפאַר ווערט עס נמשך און נעמט דורך כל פרטי הדרגות (אַז „כולן שוין לטובה"), כידוע אַז יחידה איז בחי' שמן, שמפעפע בכל דבר^מב.

און דורך דעם איז ער אויך מגלה משיח צדקנו בכל העולם — די אמיתית ופנימיות פון כל העולם, כפס"ד הרמב"ם^מג אַז דורך אַ מצוה אחת האָט מען בכח צו מכריע זיין און ברענגען תשועה והצלה בכל העולם כולו.

ט. ע"פ הנ"ל וועט מען אויך פאַרשטיין דעם המשך פון פ' תולדות צו פ' חיי שרה:

תכלית ענין הנישואין, כולל נישואי יצחק ורבקה, איז — „פרו ורבו ומלאו את הארץ וכבשוה" — תולדות, „ואלה תולדות יצחק גו'", כנ"ל (ס"ג).

ועד"ז אויך אין עבודת האדם: לאחרי וואָס די תורה רעדט בפ' חיי שרה וועגן דעם עצם שליחות (אליעזר), וואָס דאָס ברענגט צו נישואי יצחק ורבקה (די עבודה פון מאַכן אַ דירה בתחתונים), קומט דערנאָך פ' תולדות וואו עס רעדט זיך וועגן דעם תכלית פון שליחות האדם צו מאַכן אַ דירה בתחתונים — אַז דערפון זאָל אַרויסקומען „תולדות" (גילוי כח הא"ס למטה), תולדותיהן של צדיקים מעשים טובים, און כולל אויך דעם פירוש הפנימי (פון כ"ק מו"ח אדמו"ר^מד) אין „פרו ורבו" (די ערשטע מצוה בתורה), אַז יעדער איד דאַרף „מאַכן" נאָך אַ איד, דורך אים נאָכמער מקרב זיין צו תורה ומצוות, כמאחז"ל^מה „כל המלמד בן חבירו תורה מעלה עליו הכתוב כאילו ילדו, שנאמר^מו ואלה תולדות כו'".

ובפשטות, אַז אין דער שליחות פון מאַכן די דירה בתחתונים איז מען זיך ניט מסתפק מיט נאָר מפרסם זיין אלקות אין וועלט, נאָר טאָן כדרוש אַז דערפון זאָל אַרויסקומען תולדות און פירות — ביז אַ פעולה נמשכת, אַזוי אַז אויך די מקבלים (אַלע צו וועמען דער שליח דערגרייכט) ווערן משפיעים און נושאי פירות, טופח על מנת להטפיח, עד אין סוף.

און אויך אין די פרטים פון דעם פסוק — „ואלה תודלות יצחק בן אברהם אברהם הוליד את יצחק" — זיינען מרומז פרטי הענינים בקיום שליחות זו:

די „תולדות" דאַרפן שטיין אין אַן אופן גלוי — „ואלה" — מראה באצבעו ואומר אלה (זה); און אַז זיי זיינען תולדות — אַ נייע זאַך, און ניכר ווי זיי זיינען „(תולדות) יצחק", כל השומע יצחק לי^מז — מיט אַ37צחוק ושמחה, וואָס דאָס באַווייזט אַז דאָס האָט זיי אינגאַנצן „דורכגענומען";

„בן אברהם" — מ'זעט אין אים ווי ער איז בנו של אברהם (ביז אַז „ואברהם הוליד את יצחק", מ'זעט בגלוי ווי „קלסתר פניו של יצחק דומה לאברהם"^מח, אַזוי אַז „העידו הכל (אפילו ליצני הדור) אברהם הוליד את יצחק"), על שם „כי אב המון גוים נתתיך"^מט, אַז ער איז משפיע אויף „המון גוים", אַז ניט קוקנדיק אויף דעם וואָס ער איז פריער געווען „אברם" (אב רם, אָפּגעטיילט פון שאר כל העולם^נ, ביז באופן פון אברם העברי, אַז ער איז געשטאַנען מעבר אחד וכל העולם מעבר שני — מאַכט ער אויף אַ דירה בתחתונים, אַז אויך באַ „המון גוים" בכל העולם זאָל זיך אָנהערן ווי אברהם — אַ איד (דער ערשטער איד) — איז זייער „אב".

„תולדות" לשון רבים: זיך ניט באַנוגענען מיט איין תולדה, נאָר עס דאַרף זיין אַ ריבוי „תולדות". ובכללות טיילן זיך די תולדות אויף צוויי סוגים — „יעקב ועשו (האמורים בפרשה)"^מח, די עבודה פון עשה טוב און סור מרע, די צוויי ענינים אויף וועלכע עס טיילט זיך כללות העבודה פון מאַכן אַ דירה בתחתונים.

און נאָכמער: כשם ווי עשו איז געווען בנו של יצחק ורבקה — אַזוי דאַרף אויך די עבודה פון „תולדות" זיין אין אַן אופן חיובי — צו מברר זיין אויך „עשו", וואָס דאָס גייט אויף די דברי רשות וענינים גשמיים ותחתונים שבעולם (נוסף אויף דער עבודה פון „יעקב" — „איש תם יושב אהלים"^נא — די עבודה אין עניני קדושה, תורה ומצוות), ווי יעקב האָט דערנאָך געטאָן דורכדעם וואָס ער האָט זיך אָנגעטאָן בלבושי המתברר (לבושי עשו), ביז אַז מ'איז מגלה אין „עשו" למטה בעולם ווי „עשו" איז „אמור בפרשה" — די מעלה פון עשו (הבכור) ווי ער שטייט בשרשו (אורות מרובים דתהו)^נב, ווי יעקב האָט דערנאָך געזאָגט^נג „אבוא אל אדוני שעירה", טראַכטנדיק אַז עשו איז שוין אינגאַנצן מבורר און גרייט צו דער גאולה^נד, כפירוש האמיתי אין „עשו" על שם „שהי' נעשה ונגמר כו' כבן שנים הרבה"^נה, אַז אַלע ענינים זיינען ביי אים שוין אָפּגעטאָן בשלימות ווי ער איז (בפרשה) בשרשו^נו, און ווי ס'וועט נתגלה ווערן בגאולה העתידה.

ע"פ הנ"ל וועט מען אויך פאַרשטיין המשך הפרשיות — לך לך, וירא, חיי שרה און דערנאָך תולדות: לכל לראש דאַרף זיין די עבודה פון ביטול מדרגתו הקודמת — „לך לך מארצך וממולדתך ומבית אביך", פון זיין פריערדיקן רצון, שכל און מדות^נז; און דאָס ווערט דער כלי אויף דעם גילוי פון „וירא אליו ה'", ביז אַז דאָס קומט אַראָפּ אין פרטים, אין מציאות וגדרי האדם — „מאה שנה ועשרים שנה ושבע שנים"^נח; און דערפון האָט דער אדם38דעם כח צו אַרויסגיין בשליחותו בעולם אויף מאַכן אַ דירה בתחתונים, ביז באופן פון „תולדות", „יעקב ועשו", מיט די אַלע פרטים הנ"ל אין דעם ענין פון „תולדות".

י. ע"פ הנ"ל איז אויך פאַרשטאַנדיק די שייכות און דער לימוד פון די פרשיות (חיי שרה און תולדות) בנוגע צו דעם כינוס השלוחים העולמי וואָס קומט פאַר אין די טעג:

בשעת עס קלייבן זיך צוזאַמען מערערע אידן, וואָס יעדערער פון זיי איז אַ שליח פון דעם אויבערשטן, כמותו דהמשלח ממש, ועאכו"כ די שלוחים פון כ"ק מו"ח אדמו"ר וועלכע האָבן זיך איצטער צוזאַמענגעקליבן, וואָס באַ זיי שטייט נאָכמער בגלוי עבודת השליחות צו מאַכן אַ דירה בתחתונים דורך הפצת התורה והיהדות און הפצת המעינות חוצה — איז פאַרשטאַנדיק, אַז דעמולט קומט צו נאָכמער תוקף אין דעם ענין השליחות באַ יעדערן פון זיי, און אין ביידע ענינים הנ"ל: (א) דער תוקף המציאות פון יעדער שליח צו אויסנוצן זיינע עשר כחות פרטיים במילוי שליחותו הוא אין זיין מקום, און (ב) דער ביטול זיינער צו זיך אינגאַנצן איבערגעבן צום משלח כ"ק מו"ח אדמו"ר, און ווערן כמותו דהמשלח ממש.

וואָס דאָס איז דער תוכן פון „כינוס השלוחים העולמי" — אַ דבר והיפוכו: כינוס (לשון יחיד) איז דער טייטש, אַז עס זיינען פאַראַן מערערע מענטשן („שלוחים" לשון רבים) וועלכע קלייבן זיך צוזאַמען.

ועאכו"כ ווען דאָס איז אַ „כינוס השלוחים העולמי", שלוחים וועלכע קומען פון דער גאַנצער וועלט, עולם מלשון העלם והסתר, וועלכע טיילט זיך אויף אַ ריבוי מקומות ופרטים, ביז מן הקצה אל הקצה, פון איין עק וועלט צון צווייטן; וביחד עם זה קלייבן זיי זיך צוזאַמען אין איין „כינוס" [ובפרט אין אַ בית הכנסת ובית המדרש, מקום שמגדלין בו תורה תפלה^נט ומעשים טובים], מיט איין מטרה — צו זיך צוזאַמענרעדן, „איש את רעהו יעזרו ולאחיו יאמר חזק"^ס, און פאַרשטאַרקן עבודתו בשליחותו פון איינציקן משלח — כ"ק מו"ח אדמו"ר, בשליחותו פון דעם ערשטן משלח — דער אויבערשטער — צו פאַרשפּרייטן אידישקייט, תורה ומצוות און טוב ויושר בכל העולם כולו, און צוזאַמען דערמיט — אַראָפּברענגען די נקודה ומטרה אחת באַ יעדערן לפי שליחותו הפרטית, אין זיין פרטיות'דיקן מקום, זמן און מצב, און אויפטאָן אַז אין די אַלע פרטי המקומות שבעולם („עולמי") זאָל זיך אָנהערן און אָנזען בגלוי ווי דאָס איז עולמו (ל' יחיד) של הקב"ה, ה' אחד.

און דעם כח לזה באַקומט מען דורך דעם וואָס די שלוחים מכל מקום שבעולם (יעדערער אַלס אַ באַ כח פון זיין אָרט) קלייבן זיך אַלע צוזאַמען און פאַראיינציקן זיך אין איין כינוס [און נאָכמער בפרטיות — אַז יעדערער קלייבט צוזאַמען און פאַראיינציקט אַלע זיינע עשר כחות] לשם מטרה אחת — מקיים זיין דעם רצון39המשלח, און דערפון נעמט מען די כחות צו דערנאָך גיין מקיים זיין די שליחות יעדערער במקומו, און דאָרט פאַראיינציקן אַלע מענטשן און אַלע פרטי עניני העולם, און דורך דעם — אַלע מענטשן בכל המקומות כולם בכל העולם כולו, אין אַ נקודה אחת — אַ דירה לו יתברך בתחתונים^סא.

יא. אין דעם אַלעם קומט צו נאָכמער הדגשה בשנה זו, שנת הארבעים פון דער הסתלקות־הילולא (ת"י־תש"נ) פון דעם משלח, כ"ק מו"ח אדמו"ר נשיא דורנו:

יצחק איז געווען ארבעים שנה בשעת ער האָט חתונה געהאַט — „ויהי יצחק בן ארבעים שנה בקחתו את רבקה גו' לו לאשה"^סב.

ויש לומר אַז אין דעם איז מרומז אַז לאחרי ארבעים שנה קומט צו אַ שלימות אין דער עבודה בקיום השליחות צו מאַכן אַ דירה בתחתונים (רמז וענין נישואי יצחק ורבקה), און דער טעם לזה איז מובן ע"פ מאחז"ל^סג אַז „לא קאי איניש אדעתי' דרבי' עד ארבעין שנין", ווי עס שטייט^סד אַז משה רבינו האָט געזאָגט אידן אַז בשנת הארבעים אין מדבר „נתן ה' לכם לב לדעת ועינים לראות ואזנים לשמוע".

ועד"ז איז פאַרשטאַנדיק בנוגע צו דעם שנת הארבעים פון שנת תש"י, אַז דעמולט קומט צו אַ שלימות אין די שלוחים און אין עבודת השליחות שלהם, וואָרום דעמולט ווערט באַ זיי „קאי איניש אדעתי' דרבי'", אין דעת המשלח כ"ק מו"ח אדמו"ר, און שלימות אין ביידע קצוות הנ"ל: שלימות

יב. דער לימוד דערפון בנוגע לפועל, ובמיוחד — בקשר מיט דעם כינוס השלוחים העולמי:

לויט דאָס אויבנערקלערטע איז פאַרשטאַנדיק, אַז דער עיקר מטרה פון דעם כינוס השלוחים דאַרף זיין — צו פאַרשטאַרקן און נאָך מער פאַרשפּרייטן אהבת ואחדות ישראל, אָנהויבנדיק דורך דעם וואָס דער כינוס ברענגט אַריין נאָכמער אהבה און אחדות צווישן די אַלע משתתפי הכינוס, אַז צוזאַמען דערמיט וואָס זיי זיינען באַזונדערע שלוחים, אין באַזונדערע ערטער, מיט באַזונדערע פרטים אין זייער עבודת השליחות (ל' יחיד) — פאַראיינציקן זיי זיך אין איין740כינוס, לשם אַ מטרה אחת, צו דורכרעדן זיך, ואיש את אחיו יעזורו גו', ווי מ'קען נאָכמער מוסיף זיין אין דער עבודה, ובפרט בהתאם לשנת הארבעים, און באופן כזה אַז יעדערער זאָל דאָס קענען אַראָפּברענגען אין שליחותו הפרטית, כנ"ל.

און די אחדות באַם „כינוס השלוחים העולמי" ווערט דערנאָך נמשך אויך בשעת יעדער שליח קערט זיך צוריק למקומו, דורך דעם וואָס ער געדענקט און האָט געגועים צו דעם זמן ווען מ'איז אַלע געווען צוזאַמען, געלערנט תורה, געדאַוונט און אָנגענומען החלטות טובות צוזאַמען, אַזוי אַז יעדער שליח פילט (אויך זייענדיק במקומו) אַז ער שטייט צוזאַמען — במחשבה דיבור ומעשה — מיט אַלע שלוחים און מיט דעם משלח (און דער הפסק ביניהם איז נאָר אין מקום הגשמי).

און דאָס גיט דעם שליח אויך נאָכמער כח צו מחזק און מפיץ זיין אהבה ואחדות צווישן די אידן במקום שליחותו, ביז — אַריינברענגען (הנאה לעולם^סח) אחדות אין אַלע תושבי המקום, אַזוי אַז כל העולם כולו ווערט פאַראיינציקט (באופן של „כינוס") אין מקיים זיין דעם רצון פון דעם אויבערשטן, אידן — דורך די תרי"ג מצוות, און ניט־אידן — דורך די שבע מצוות בני נח^סט.

ובכללות — אַז דער „כינוס השלוחים העולמי" גיט יעדן שליח און אַלע שלוחים נאָכמער כח צו מקיים זיין שליחותם בעולם, צו מגלה זיין ווי ער איז עולמו של הקב"ה; מיט דעם תכלית אַז דאָס ברענגט אַרויס „תולדות" — באופן פון „פרו ורבו ומלאו את הארץ וכבשוה", כולל ומתחיל — צו „אויפמאַכן" נאָך אַ איד, דורך המלמד תורה לבן חבירו כאילו ילדו, ביז אַז ער דערגרייכט און איז מברר אויך די וואָס זיינען נאָך בדרגת „עשו", „איש יודע ציד איש שדה"^נא, און מאַכט אויך פון זיי „תולדות יצחק" [שמו של המשלח, כ"ק מו"ח אדמו"ר, „יוסף יצחק", „יוסף לי ה' בן אחר"^ע, אַז פון בחי' אחר מאַכט מען אַ „בן"]^עא.

יג. בכדי נאָכמער פאַרשטאַרקן די אחדות גלוי' וממשית ותמידית צווישן די שלוחים — וואָלט געווען כדאי צו אָפּדרוקן אַ קובץ אַלס אַ מזכרת נצח צו דעם „כינוס השלוחים העולמי", און דער קובץ זאָל כולל זיין: בילדער פון אַלע משתתפי הכינוס, כולל — פון משפחתם ובני ביתם; אַ מדור מיוחד פון חידושי תורה פון (עכ"פ) עטלעכע ממשתתפי הכינוס; נקודות פון די ענינים וועלכע מ'האָט אַרומגערעדט בעת דעם כינוס, ובמיוחד — די החלטות טובות וואָס מ'האָט דערביי אָנגענומען; ובקשר מיט שנת הארבעים — איז כדאי דאָרט אויך כולל זיין ענינים (דברי תורה און החלטות) פאַרבונדן מיט דעם שנת הארבעים, ווען „קאי איניש אדעתא דרבי'".

דורך דעם וואָס יעדער שליח, און אויך זיין פרוי און קינדער^עב, וועלן האָבן דעם קובץ למזכרת נצח, און דאָרט אַריינקוקן מזמן לזמן — וועט דאָס נאָכמער צוגעבן אין דער אחדות צווישן אַלע משתתפים, און אויך צוגעבן אַ תוספת חיזוק אין יעדער שליח'ס עבודה במקומו הוא, זעענדיק די בילדער און ליינענדיק די באַשרייבונגען און דערמאָנענדיק זיך41אויף דעם כינוס ווען מ'איז אַלע געווען צוזאַמען, כאיש אחד בלב אחד, אַלע שלוחים — מיט איין מטרה: צו אויספירן שליחותם בתכלית השלימות.

יד. ומענין לענין — איז כאן המקום נאָכאַמאָל^עג דערמאָנען וועגן די השתדלות (כולל ובמיוחד — ע"י השלוחים) צו מחזק זיין בכל מקום ומקום תקנת משה „להקהיל קהילות בכל שבת כו' ללמוד בהם תורה לרבים"^עד, ומה טוב — אויך לערנען בכל מקום (נוסף צו די שיעורים הקבועים בכל מקום לפי ענינו) איין זעלבן ענין (עכ"פ בקיצור בכמות) אין פרשת השבוע, בכדי נאָכמער פאַרשטאַרקן די אחדות כולם.

נאָך אַן ענין וואָס גיט צו אין אחדות ישראל — איז דער סיום הרמב"ם וואָס קומט פאַר די טעג (סיום מחזור הששי ללומדי ג' פרקים ליום, און סיום מחזור שני ללומדי פרק א' ליום) — וואָס דורך דעם לימוד פאַראיינציקן זיך אַלע אידן (וואָס לערנען דעם זעלבן שיעור בכל יום), און אַן אחדות וואָס קומט דורך לערנען דעם זעלבן ענין אין תורה, ובפרט אין ספר הרמב"ם, וואָס איז געשריבן פאַר אַלע אידן — „לקטן ולגדול"^עה; און בשעת מ'איז מסיים כל הספר כולו, וועלכער איז „מקבץ לתורה שבעל פה כולה"^עה, איז דעמולט די אחדות נאָך שטאַרקער.

ובפרט דורך דעם וואָס מ'מאַכט אַ „סיום הרמב"ם" ברבים, און „ברוב עם הדרת מלך"^עו. וואָס דערפאַר וועט יעדערער זיכער זיך משתדל זיין צו משתתף זיין אין דעם סיום הרמב"ם וואָס קומט פאַר דאָ, ביום ראשון בשבוע, ועד"ז בכל מקום לפי ענינו, און זיך אויך משתדל זיין משפיע זיין אַז אַנדערע זאָלן זיך אין דעם משתתף זיין, ווייסנדיק אַז אפילו ווען עס קומט צו איין מענטש צו אַ „רוב עם" (כולל רבנים וחכמים ועסקנים, חסידים ואנשי מעשה וכו'), קומט צו אין דעם „הדרת מלך" פון מלך מלכי המלכים הקב"ה כביכול, און — אין כבוד הרמב"ם און כבוד התורה וכבוד הרבנים, און דורך דעם — אין כבוד פון דעם אויבערשטן (וואָס די פסקי דינים בתורת ה' — דבר ה' זו הלכה — קומען אָן צו אַלע אידן דורך רבני ישראל).

ויהי רצון, אַז דאָס אַלץ זאָל נאָכמער צואיילן דעם זמן ווען עס וועט זיין „מלאהי^ז הארץ דיעה את ה' כמים לים מכסים" (כסיום הרמב"ם), און (כהתחלת הרמב"ם) דער גילוי פון „אמיתת המצאו" בכל העולם כולו (אין אַלע נמצאים),

גאולה האמיתית והשלימה — וואָס דעמולט וועט זיין די שלימות פון „ואלה תולדות יצחק", וואָס לע"ל יקרא ליצחק „כי אתה אבינו"^עח, שלימות גילוי הצחוק והשמחה פון דעם אויבערשטן אין דער דירה בתחתונים, ותיכף ומיד ממש.