משיחות ש"פ עקב, כ"ף מנחם־אב ה'תשמ"ז — — ע"ד הוראה בעבודה מטיול על הים
Made by a machine and not yet checked by a person - the segments nobody has checked are marked.
543משיחות ש"פ עקב, כ"ף מנחם־אב ה'תשמ"ז
— ע"ד הוראה בעבודה מטיול על הים —
א.לאחרונה איז צוגעקומען אַן אופן
חדש אין הפצת היהדות והפצת המעינות ניט בלויז אַ הכנה צו אַ צווייטע זאַךד,
נאָר די קדושה נעמט דורך יעדער פרט
מ'לאַדט איין אידן צו אַרויספאָרן אויף ופרט. וע"ד ווי דאָס איז בנוגע צו „ועשו אַ שיפל למשך כמה שעות וואו מ'פאַר־ לי מקדש ושכנתי בתוכם"ה — אַז די ברענגט מיט זיי צוזאַמען, און מ'רעדט כוונה אין ועשו איז נוסף אויף דעם אַז מיט זיי וועגן אידישקייט, תורה און דאָס זאָל זיין אַ הכנה צו ושכנתי בתוכם, מצוות, כולל אָבער מיט אַ חיות און צו בית מוכן צו מקריב זיין דאָרט בהנוגע ללימוד בפועל וועגן די מעינות קרבנותו צו אַ דבר שבקדושה, זאָל
יעדער פרט גופא ווערן קדושה.
עד"ז דאַרף אויך אין דעם עצם ענין בעש"טא, אַז פון יעדער זאַך אין וועלט פון אַרויספאַרן אויף אַ שיפל אַריינגע(וואָס מ'זעט, אָדער מ'הערט) דאַרף מען שטעלט „ווערן", האָבן אין זיך אַ דבר אַרויסנעמען אַ הוראה אין עבודת השם של קדושה (פון עבודת ה') — נוסף על — איז פאַרשטאַנדיק, אַז בהוספה על זה זה וואָס דאָס וועט זיין אַ הכנה צו קיום וואָס מ'וועט זיכער אויסנוצן דעם טיול שאר התומ"צ (וועלכע האָבן ניט קיין על הים (אָדער נהר) „לשם שמים" אָפענע שייכות מיט דעם אַרויספאַרן (בהתאם להוראת התורה „כל מעשיך אויפן שיפל).
דאַרף מען אויך אַרויסנעמען אַ אַזוי איז דער מקום פון בני אדםז — הוראה מיוחדת אין עבודת ה' — פון דוקא ביבשה. וואָס דערפאַר דאַרפן דעם עצם ענין פון אַרויספאָרן אויף אַ „יורדי הים באניות"ח מאַכן ברכת שיפל בים.544הגומלט („יודו לה' חסדו"י) — מצד דעם וואָס גיין אין ים איז אַ סכנה פאַר אַ בן אדם.
וכדמוכח פון דעם גופא וואָס בשעת מ'גייט אין ים דאַרף מען אַרויספאָרן אויף אַ שיפל — אַ דבר המגין פון די מי הים, ווייל דער ים איז ניט מקומו פון אַ מענטשן, דעריבער דאַרף ער האָבן אַ זאַך וואָס באַשיצט אים פון ים.
דער ענין אין עבודה:
„מים רבים"יא גייען אויף טרדות הפרנסה בפרט און בלבולי עוה"ז בכלליב. און בכדי זיין באַשיצט פון די „מים רבים", אַז די „מים רבים לא יוכלו לכבות את האהבה"יא צום אויבערשטן און תומ"צ — דאַרף מען אָנקומען צו אַ „שיפל"יג (אַן „אני'"), וואָס דאָס גייט אויף תומ"ציד — וואָס היט אָפּ אַ אידן פון די „מים רבים" מבחוץ אַז זיי זאָלן אים ניט שאַטן, ח"וטו.
[וע"ד תורת הבעש"טטז עה"פח „יורדי הים באניות עושי מלאכה במים רבים", אַז „יורדי הים קאי על הנשמה היורדת בגוף שהיא בדוגמת הים (כמו מי הים מכסים על מה שבתוכם כך הגוף מכסה על הנשמה האלקית שבתוכו)", און די „ספינה" (המגינה) „הוא חינוך וסביבה של בני תורה ושומרי מצוה"].
ג. ועפ"ז איז מובן — דער לימוד חדש והתעוררות חדשה וואָס דאַרף קומען און (המעשה הוא העיקריז —) קומט אַרויס בנוגע למעשה דורך און — בשעת מ'פאָרט אַרויס אויף אַ שיפל בפשטות:
יעדערער קען פאַרשטיין בשכל הפשוט דעם צורך והכרח פון אהבת ה' און עבודת ה' בכלל, בפרט דערפון וואָס בכל יום ובתחילתו (בבוקר) מיד כשניעור משנתויח זאָגט מען „מודה אני לפניך כו' שהחזרת בי נשמתי", און דערנאָך — „אלקי נשמה שנתת בי . . אתה בראתה כו'" — דאַרף דאָך דאָס זיכער מעורר זיין אַ אהבה צו דעם אויבערשטן, וועלכער האָט אומגעקערט עם זיין נשמה.
בשעת מ'טוט אָבער אַ דבר חדש וענין בלתי רגיל — ע"ד הנ"ל מ'פאָרט אַרויס בפשטות אויף אַ שיפל בים, אַ דבר הרשות לגמרי* , און דער מענטש זעט אַז ער מוז אָנקומען צו אַ שיפל בכדי באַשיצט ווערן פון די „מים רבים" (און דערפאַר איז „יודו לה' חסדו") — איז545דער דבר חדש אים מעורר אַז ער זאָל זיך מתבונן זיין אַז בכללות החיים שלו (— על היבשה) דאַרף ער אָנקומען צו דער „שיפל" פון תומ"צ וואָס באַשיצט אים פון „מים רבים" פון טרדות הפרנסה ובלבולי עוה"ז און טוט אויף אַז „מים רבים לא יוכלו לכבות את האהבה".
און כשם ווי ער גייט אויפן שיפל ברצון הטוב (קיינער איז אים ניט מכריח), וויסנדיק אַז ער מוז אָנקומען צו אַ שיפל בכדי זיין באַשיצט פון מי הים, ואדרבה — ער האָט דערפון שמחה (ווי מ'זעט בפשטות אַז דאָס פאָרן אויפן שיפל איז (באַ די פאַרער) אַ דבר המשמח) — אַזוי דאַרף אויך זיין ואדרבא — ביתר שאת ויתר עוז בנוגע צו די „שיפל", להבדיל, פון תומ"צ וואָס באַשיצט פון „מים רבים" שבעוה"ז — אַז ער דאַרף מרגיש זיין ווי דאָס איז אַ טובה פאַר אים אַליין — ווייל דאָס באַשיצט אים פון „מים רבים". ביז אַז דאָס דאַרף ביי אים אַרויסברענגען שמחה און אַ שמחה גדולהכ. און דעמולט איז ניט נאָר וואָס „מים רבים לא יוכלו לכבות את האהבה", נאָר אדרבה (כמבואר בחסידותכא) — דורך דעם קומט צו אַ הוספה אין זיין אהבה (וויבאַלד אַז ער איז בייגעשטאַנען די „מים רבים").
און די התעוררות בלייבט ניט נאָר זייענדיק אויפן שיפל, נאָר דערפון ווערט אַ פעולה נמשכת, אַז אויך ובעיקר — ווען ער קומט צוריק על היבשה (לאחרי דעם טיול אויפן שיפל למשך זמן) און גייט צוריק צו חיי יום יום הרגילים — געדענקט ער אַז ער דאַרף אָנקומען צו תורה ומצוות בכלל וואָס זאָלן באַוואָרענען אַז „מים רבים לא יוכלו לכבות את האהבה", „ואהבת את ה' אלקיך"כב (און אהבת ישראל — „אוהב מה שהאהוב אוהב"כג), און סיי בנוגע צו זיך, און סיי בנוגע אויף איינווירקן אַנדערע — „שיהא שם שמים מתאהב על ידך"כד, כולל אויך אויף בני נח — דורך משפיע זיין אויף זיי בנוגע לקיום שבע מצוות בני נח. ובפרט אז אידן נצטוו מפי הגבורה דורך משה רבינו צו טאָן אַז או"ה זאָלן מקבל זיין די מצות שנצטוו בני נחכה.
ד. דאָס אַלעם שטייט נאָכמער בהדגשה — בשעת מ'נוצט אויס דעם ענין פון אַרויספאָרן אויף אַ שיפל אַלס אַ נייער מיטל אויף הפצת היהדות והפצת המעינות חוצה.
ווי פאַרשטאַנדיק פון המשך תורת הבעש"ט הנ"ל — אַז „עושי מלאכה במים רבים" גייט אויף „אלו הנשמות שצריכות לרדת לים, לעשות מלאכה גם. במים רבים להציל הנשמות אשר ירדו („באניות" מלשון) בתאני' ואני'", אַ נשמה בגוף „שאינו בסביבה של בני תורה ושומרי מצוה".
וואָס בזמן הזה איז דאָס די עבודה פון יעדער אידכו — צו זיין „עושי מלאכה במים רבים", און פאַרהיטן אָדער ראַטעווען אַנדערע אידן פון די „מים רבים"546— דורך מפיץ זיין תומ"צ ומעינות חוצה, די „שיפל" וואָס באַשיצט פון די „מים רבים".
און דער ענין שטייט נאָכמער בהדגשה בשעת מ'איז מוסיף אין הפצת היהדות והמעינות חוצה דורך איינלאַדן אידן און אַרויספאָרן מיט זיי אויף אַ שיפל על הים בפשטות אע"פ וואָס פאַר זיך איז דאָס אַ דבר הרשות — וואָס אונטערשטרייכט בגילוי דעם לימוד הנ"ל פון „יורדי הים באניות עושי מלאכה במים רבים", דורך דעם וואָס דער טיול על הים גופא איז מוסיף אַ לימוד והסברה בחיזוק התורה ומצוות, די „שיפל", להבדיל, וועלכע באַשיצט פון „מים רבים" פון עוה"ז.
ה. ויה"ר אַז פון „יורדי הים באניות" — וואָס דאַרף ארויסרופן און רופט אַרויס בפועל „יודו לה' חסדו", ווי עס שטייט אין דעם קאַפיטל תהלים פון כ"ק מו"ח אדמו"ר נשיא דורנוכז (וואָס הנשיא הוא הכלכח) ביז י"ב תמוז האחרוןכט, יום
27) כידוע המנהג לומר הקאפיטל תהלים המתאים למספר שנותיו — מכתב כ"ק מו"ח אדמו"ר (נדפס באגרות קודש שלו ח"א ע' לא. ח"י ע' נג. ועוד). וענין זה שייך גם לאחר ההסתלקות — כמפורש ברשימה שבהערה 29. וראה לקו"ש ח"ה ע' 103 ואילך. ח"כ ע' 400 ואילך. ועוד.
28) פרש"י חוקת כא, כא.
29) להעיר מרשימת כ"ק מו"ח אדמו"ר מכ' מ"ח הולדת וחג הגאולה שלו — זאָל מען קומען צו „יודו לה' חסדו", חסדו בגאולה האמיתית והשלימה ע"י משיח צדקנו, ולא עכבם, ח"ו, כלל,
ובפרט אַז מ'וועט זיכער רעדן אויפן שיפל וועגן דברים המביאים את הגאולה, כולל — צדקה המקרבת את הגאולהל, און בדברי תורה בכלל, און הפצת המעינות חוצה — וואָס ברענגט „אתי מר" דאָ מלכא משיחאלא.
וועט דאָס נאָכמער צואיילן די גאולה וקיום היעוד „ומלאה הארץ דעה את ה' כמים לים מכסים"לב, און הקב"ה עושה להם (לצדיקים) כנפים כו' ושטין על פני המיםלג, במהרה בימינו ממש, תיכף ומיד ממש.
תש"ה (נדפסה בהוספות לסה"מ פר"ת ע' שנז), ש"כל אחד מכ"ק רבותינו . . יאמר דרוש ע"פ דקאפיטל פ"ד" — דמזה מוכח, שגם הקאפיטל דשנה העברה שייך ליום ההולדת.