ברכת כ"ק אדמו"ר שליט"א להתלמידים שיחיו — ערב יום הכפורים, בבית הכנסת, לפני כל נדרי, ה'תשמ"ז

א. וידבר גו' דבר גו' יברכך גו' יאר גו' ישא גו'. ושמו גו' ואני אברכם^א.

וואָס (די ווערטער פון) ברכת כהנים איז כוללת כל הברכות כולן^ב, סיי הרוחניות, סיי הגשמיות — ווי פאַרשטאַנדיק דערפון וואָס דאָס איז די ברכה^ג וועלכע דער אויבערשטער האָט אָנגעזאָגט די כהנים, און געגעבן זיי דעם כח, צו בענטשן אידן („כה תברכו את בני ישראל") — בכל הענינים.

און אע"פ אַז דאָס איז ברכת כהנים — האָט יעדער איד (אויך לויים וישראלים) דעם כח צו בענטשן אידן מיט דעם נוסח פון ברכת כהנים, וואָרום אויף אַלע (יעדער) אידן ווערט געזאָגט^ד „ואתם תהיו לי ממלכת כהנים וגוי קדוש"^ה.

און נאָכמער: „(ממלכת) כהנים" האָט אויך דעם פירוש „כהנים גדולים"^ו. ד.ה. אַז יעדער איד איז (ברוחניות) אַזוי ווי אַ כהן גדול^ז, און האָט בכח צו בענטשן אידן בדוגמא (כביכול) ווי ברכת כהנים ע"י הכהן גדול^ח, וואָס איז העכער פאַר ברכת כהנים ע"י שאר הכהנים, וואָרום דער כהן גדול איז „ראש לכל הכהנים"^ט, דער שלימות פון ענין הכהונה. במילא איז מובן אַז דער כה"ג טוט אויך אויף שלימות הענין פון ברכת כהנים^י.

22ב. עפ"ז יש לבאר דעם טעם אויף דעם וואָס ברכת הבנים (וכיו"ב) בערב יוהכ"פ^יא איז מיט ברכת כהנים^יב („יברכך וגו'"):

„כל עבודות יום הכפורים" זיינען דוקא בכהן גדול^יג.

און דער טעם לזה איז (כמדובר לעיל בארוכה, אין דער ברכה נאָך תפלת מנחה) ווייל דער ענין פון יוהכ"פ איז — עבודה מצד בחי' יחידה^יד (שבנפש)^טו, און אין אַלע דריי ענינים פון עולם שנה נפש: „אחת בשנה"^טז — יחידה בזמן; און די עבודה דעמולט איז אין „אחת" במקום — קודש הקדשים, יחידה שבעולם; און דערפאַר איז דאָס דוקא דורך דעם „אחת" פון אידן — דער כהן גדול, יחידה שבנפש^יז.

וואָס דער ענין איז דאָ בעבודת כאו"א: באַ יעדער איד איז פאַראַן בחי' כהן גדול („ממלכת כהנים")^יח — די עבודה מצד בחי' יחידה שבנפש.

ובפרט בזמן הגלות^יט ווען אַ איד שטייט בדוגמא ווי אַ כהן גדול בביהמ"ק^כ, דורך תפלתו ביוהכ"פ — „ונשלמה פרים שפתינו"^כא.

און דעריבער — אַלס הכנה צו יוהכ"פ (בערב יוהכ"פ) ווען יעדער איד איז בדוגמת הכה"ג — בענטשט מען (די בנים וכיו"ב) מיט ברכת כהנים, בדוגמא ווי (שלימות ענין) ברכת כהנים שע"י הכה"ג (שלימות ענין הכהונה), וואָרום דאָס גיט דעם כח אויף צו טאָן דערנאָך די עבודת כה"ג ביוהכ"פ (עבודה מצד בחי' יחידה שבנפש).

ג. דער ענין האָט אַ שייכות מיוחדת מיט תלמידי ישיבה:

אין קודש הקדשים (בחי' יחידה) איז געווען דער אבן השתי' (שממנה הושתת העולם)^כב, אויף וועלכן ס'איז געשטאַנען דער ארון הקודש מיט די לוחות האחרו־23נות^כג, שנתנו ביוהכ"פ^כד (ביום חתונתו^כה זה מתן תורה^כו) — דער ענין התורה^כז, ובאופן פון „כפליים לתושי'"^כח.

וואָס תורה איז בחי' יחידה (די עבודה פון כה"ג ביוהכ"פ בקדה"ק)^כט, וואָרום דער אויבערשטער, יחידו של עולם, האָט זיך „אַריינגעגעבן" בתורתו^ל.

און דאָס (תורה) איז די מציאות פון יעדער אידן — כידוע אַז „ישראל" איז ר"ת „יש ששים ריבוא אותיות לתורה"^לא, דער חיות און נשמה פון יעדער אידן איז פון זיין אות בתורה^לב.

און דורך לימוד התורה בפועל — איז אַ איד מגלה זיין התאחדות מיט תורה (בחי' יחידה), כמבואר בתניא^לג, אַז דורך (שכל בכלל, ועאכו"כ) לימוד התורה (תורתו פון יחידו של עולם), ווערט אַ „יחוד נפלא שאין יחוד כמוהו ולא כערכו נמצא כלל כו' להיות לאחדים ומיוחדים ממש מכל צד ופנה" (דער שכל מיטן משכיל מיטן מושכל ווערן איין זאַך^לד), אַז ער ווערט נתאחד מיט תורה באופן של יחידה — „יחוד נפלא כו'".

און צווישן אידן גופא — שטייט דאָס מער בגלוי באַ תלמידי ישיבה, וואָרום ביי אַ ישיבה בחור איז „תורתו אומנתו"^לה בעוה"ז הגשמי, זיין גאַנצע באַשעפטיקונג איז לימוד התורה (ניט ווי ביי אַנדערע אידן, וואָס זיי לערנען תורה, אָבער זייער „אומנות" איז אין אַנדערע ענינים^לו — אין מצוות וכיו"ב), אין אַן אופן אַז ער לערנט תורה און די תורה לערנט אים (ווי כ"ק מו"ח אדמו"ר איז מדגיש^לז), ביז אַז דאָס ווערט זיין גאַנצע מציאות^לח, ובלשון הגמרא^לט — תורה „נקראת על שמו".

איז מובן אַז דער לימוד התורה באופן פון „יחידה" („יחוד נפלא כו'") איז נאָכמער בגלוי און נאָך שטאַרקער באַ תלמידי ישיבה, וויבאַלד אַז זיי ווערן דערמיט נתאחד מיט אַ „יחוד נפלא כו'" באופן פון „אומנתו", אַז דאָס איז כל24מציאות שלהם בכל הזמנים בכמות (ניט נאָר בשעות מסויימות ביום), און אויך „אומנתו" באיכות, אַזוי אַז אין לו בעולמו אלא תורה.

קומט אויס, אַז דער ענין פון יוהכ"פ און די ברכות בערב יוהכ"פ (בדוגמת ברכת כהנים ע"י הכה"ג) — עבודה מצד בחי' יחידה (קודש הקדשים), דער ענין התורה^מ — שטייט בהדגשה מיוחדת בא תלמידי ישיבה.

ובפרט אַז תורה איז אַ „כוס של ברכה"^מא, המחזיק כל הברכות^מב, עאכו"כ ברכות בענין התורה.

ד. וואָס דערפון איז מובן, אַז כל הענינים ו(במיוחד) הברכות האמורות בסמיכות לתפלת מנחה — זיינען חל על כל אחד ואחד מכם, ובהדגשה יתירה (בפרט אַז מ'שטייט איצטער בסמיכות צו תפלת ערבית פון יוהכ"פ) — וואָרום די ענינים פון יוהכ"פ (גילוי בחי' יחידה) זיינען שייך מער במיוחד צו אייך.

און בהוספה על זה — קומט צו די ברכה עיקרית צו תלמידי ישיבה, אַז איר זאָלט מצליח זיין בלימוד התורה, ובאופן פון „כפליים לתושי'".

ובפרטי פרטיות — שטייט עס בהדגשה יתירה באַ די תלמידים פון ישיבת תומכי תמימים, וואָס א) זיי לערנען נגלה דתורה און פנימיות התורה, תורת החסידות (בחי' יחידה שבתורה גופא^מג),

און ב) כ"ק מו"ח אדמו"ר נשיא דורנו^מד — דער ממלא מקום פון מייסד הישיבה — איז געווען און איז בפועל עד היום הזה ועד ביאת המשיח ולאח"ז דער מנהל פועל פון דער ישיבה^מה,

און ער גיט די תלמידי הישיבה תוספות כח — באורך ברוחב ובעומק — אַז זיי זאָלן קענען לערנען תורה (נגלה דתורה און פנימיות התורה) אין אַן אופן פון „כפליים לתושי'" (דער אויפטו פון די לוחות האחרונות שניתנו ביוהכ"פ)^מו. „כפליים" און „תושי'"^מז, און חיבור שניהם יחד — „כפליים לתושי'", בפועל ובגלוי — אַז מ'זעט אויף דעם תלמיד ווי תורתו איז „אומנתו".

ואין ענין יוצא מידי פשוטו: דער לימוד פון תלמידי תומכי תמימים זאָל זיין באופן פון „כפליים לתושי'" לגבי ווי עס לערנט אַן אַנדער איד (אָדער אפילו אַ תלמיד פון אַן אַנדער ישיבה), וואָס זיין „אומנות" איז אין אַנדערע ענינים (אין מצוות וכיו"ב).

און „כפליים לתושי'" מיינט ניט נאָר צוויי מאָל אַזויפיל, נאָר אַ הוספה שלא בערך בלימוד התורה^מח.

ה. אין דעם אַלעם (די שליחות מיו־25חדת פון תלמידי ישיבה) קומט צו אין אַ הדגשה מיוחדת בשנה זו:

היינטיקער יאָר איז אַ שבת'דיקער יאָר בכמה ענינים: א) דער יאָר האָט זיך אָנגעהויבן מיט יו"ט של ר"ה שחל להיות בשבת. און דאָס איז דער „ראש השנה" וואָס איז כולל כל ימי השנה^מט, און פון אים ווערט נמשך אויך ווי די ימי השנה שטייען במקומם. ב) ס'איז אַ שנת השמיטה — „שבת לה'"^נ.

ו. דער ענין התורה שטייט אויך בגלוי אין היינטיקן שיעור חומש^סג — דער שיעור חומש פון ערב יוהכ"פ (וואָס ע"פ דין איז נאָך איצטער ערב יוהכ"פ) — ריש פ' וזאת הברכה:

26„תורה^סד צוה לנו משה מורשה קהלת יעקב. ויהי בישורון מלך": בכדי אַרויסצוברענגען דעם „תורה צוה לנו משה גו'" בגלוי — איז דאָס אָפּהענגיק ספּעציעל אין תלמידי ישיבה, „מאן מלכי רבנן"^סה — אויף וועמען עס שטייט „ויהי בישורון מלך", די וואָס „תורתם אומנתם" („ויהי בישורון מלך"), אָדער זיי זיינען זיך מכין צו „תורתו אומנתו" (רבנן באופן דמלכי), דורך לערנען תורה כדבעי, ל"אסוקי שמעתא אליבא דהילכתא"^סו.

ז. וואָס כל זה [די הדגשה אויף ענין השבת בשבת זו, און היינטיקער שיעור חומש] גיט נאָכמער צו אין דער נתינת כח וברכות ביום זה צו תלמידי ישיבה אַז זיי זאָלן קענען אויספירן זייער שליחות צו לערנען תורה, ובאופן פון „כפליים ל־תושי'",

ומתוך תענוג ופנימיות התענוג (ענין השבת וענין התורה), און צוזאַמען דערמיט — מתוך שמחה וטוב לבב, וואָרום אויף תורה שטייט^סז „פקודי ה' ישרים משמחי לב",

ובפרט די תורה פון תלמידי ישיבה — וואָרום היות אַז מ'האָט זיי במיוחד געגעבן די שליחות צו לערנען תורה, איז „איני מבקש כו' אלא לפי כחן"^סח, האָט מען זיי פון פריער זיכער געגעבן כל המצטרך בגשמיות וברוחניות, בכדי צו

קענען דאָס מקיים זיין בשמחה ובטוב לבב, האָבנדיק אַלע צרכים גשמיים, במילא איז דאָס ניט מבלבל, און דאַרף ניט מבלבל זיין

און קען ניט מבלבל זיין, וואָרום דאָס איז היפך ענין התורה, אַ איד דורך תורה^סט ווערט אַ בעה"ב אויף וועלט^ע.

ובפרט תורה באופן פון „תורתו אומנתו" — כפשטות ענין האומנות, אַז דאָס ברענגט אַריין פרנסה (צו דעם אומן) שממנה יחי' נפשו ונפשות בני ביתו, אָנהויבנדיק פון „בני ביתו" שבהאדם — די אברי הגוף, „עיר קטנה^עא זה הגוף"^עב, דאָס גיט אים זיין פרנסה, סיי בגשמיות כפשוטה, און סיי אַז ער זאָל האָבן בגשמיות די אפשריות המלאה אויף לערנען תורה,

ומתוך שמחה וטוב לבב: סיי „שמחה" („פקודי ה' ישרים משמחי לב", כנ"ל), סיי „וטוב" — „אין טוב אלא תורה"^עג, און סיי „לבב" (ניט נאָר „משמחי לב", מיט איין בי"ת, נאָר „לבב") מיט צוויי בי"ת'ין — אַז דורך תורה איז מען מהפך אויך דעם יצה"ר שנמצא בחלל השמאלי שב־לב^עד, כמאחז"ל^עה „בראתי יצה"ר בראתי לו תורה תבלין", אַזוי אַז עס ווערט „ואהבת גו' בכל לבבך (בשני בי"ת'ין) — בשני27יצריך"^עו, ניט נאָר אתכפיא, און אפילו ניט נאָר „לבי^עז חלל בקרבי"^עח, נאָר נאָכמער — אתהפכא, „בכל לבבך בשני יצריך", אַז אויך דער צווייטער בי"ת פון „לבב" (דער צווייטער יצר שבחלל השמאלי) דינט דעם אויבערשטן.

ח. אין דעם קומט צו נאָך אַ שליחות מיוחדת פאַר תלמידי ישיבת תומכי תמימים:

נוסף לזה וואָס זיי דאַרפן אַליין לערנען תורה (נגלה דתורה ופנימיות התורה) באופן פון „תורתו אומנתו" און „כפליים לתושי'" — דאַרפן זיי זיין „נרות להאיר"^עט (ווי דער מייסד הישיבה און מנהל פועל^* של הישיבה האָבן מד־גיש געווען וכמ"פ), משפיע זיין און מאַכן לייכטן דעם אַרום,

און אין אַן אופן — ווי אַ „נר להאיר": כשם ווי די תכונה פון אַ נר המאיר איז, אַז מ'דאַרף צו אים בלויז צורירן נאָך אַ נר (שאינו מאיר) — ווערט דער צווייטער גלייך אָנגעצונדן אָן קיין השתדלות, אַזוי אויך באַ תלמידי תומכי תמימים, איז „כל הנוגע בהם יקדש"^פ, מ'דאַרף נאָר צורירן צו זיי דער „נר ה' נשמת אדם"^פא פון יעדער איד (וואָס איז אפשר נאָך ניט אַ נר המאיר בשלימות) — איז זייער עצם מציאות (זיי דאַרפן ניט „רעדן" וכיו"ב) צינדט אָן דעם צווייטן'ס „נר ה' נשמת אדם"!

ובמיוחד — אין דער שליחות וואָס די מייסדי הישיבה ומנהלי הישיבה האָבן געגעבן די תלמידים — דעם ענין פון „יפוצו מעינותיך חוצה"^פב, און דערמיט מלחמה האָבן און מנצח זיין די וואָס „חרפו^פג עקבות משיחך"^פד,

און ברענגען דעם „אתי מר" דאָ מלכא משיחא^פב, בחי' יחידה הכללית^פה.

ביז אין אַן אופן — אַז די עבודה פון „יפוצו מעינותיך חוצה" ווערט זייער „אומנות" (ע"ד וביחד מיט „תורתם אומנתם"), מער נאָך ווי ביי אַן אַנדער אידן וואָס קען האָבן אַ שליחות בתורה ומצוות והפצת המעינות חוצה, אָבער הפצת כו' ווערט ניט זיין „אומנות", די זאַך וואָס גיט אים „פרנסה" שממנה יחי' נפשו ונפשות בני ביתו (כנ"ל).

ט. וכל הנ"ל (בנוגע די שליחות מיוחדת פון תלמידי ישיבה) האָט אַ שייכות מיוחדת, און איז נאָכמער ממהר — די גאולה האמיתית והשלימה ע"י משיח צדקנו, וואָס דעמולט וועט זיין די שלימות הגילוי פון יחידה בעוה"ז הגשמי (כמדובר פריער נאָך תפלת מנחה)^פו — כמבואר אויך אין די תורות פון אַלע רבותינו נשיאינו:

28ווי דער בעש"ט האָט מגלה געווען באגרת הקודש שלו^פז, וואָס ער האָט געהערט אין היכל דמשיחא, על שאלתו (למשיח) „אימת אתי מר" — „בעת שיתפרסם לימודך ויתגלה בעולם ויפוצו מעינותיך חוצה".

ובפרט ע"פ מאמר הרב המגיד הידוע^פח, במחז"ל^פט „דע מה למעלה ממך" — „דע" אַז „מה שלמעלה" איז דאָס אַלץ „ממך" (וואָרום יעדער איד האָט אין זיך בחי' יחידה וואָס פועל'ט אויף זיין עשי' בפועל, כנ"ל נאָך תפלת מנחה) — איז פאַרשטאַנדיק אַז בשעת מלמעלה האָט מען שוין פון לאַנג אָפּגע'פּסק'נט^צ אַז „כלו כל הקיצין" און עס קומט משיח צדקנו, און „אין הדבר תלוי אלא בתשובה"^צא, ד.ה. אַז דאָס איז תלוי „ממך", אין עבודת התשובה פון אידן, וואָס תשובה עילאה איז דער ענין התורה^צב, במילא איז פאַרשטאַנדיק אַז ביאת המשיח איז תלוי אין לימוד התורה, ובמיוחד — פון די וואָס תורה איז זייער „אומנות".

ובפרט אַז דורך לימוד התורה שלהם (באופן פון „אומנתו") ווערן זיי נתאחד מיט תורתו של יחידו של עולם מיט אַ „יחוד נפלא כו'", דער ענין פון „תורתו אומנתו" באיכות (כנ"ל) — ווי דער אַלטער רבי איז מבאר אין ספר התניא.

און אין כחות הנפש — איז דאָס דער ענין התענוג, לימוד התורה מתוך עונג ושמחה וטוב לבב — וואָס המשכת פנימיות התענוג הויבט זיך אָן פון ר"ה, ווי דער מיטעלער רבי איז מבאר אין סידור^צג, און דאָס שטייט בהדגשה מיוחדת בשנה זו, ווען יו"ט של ר"ה חל להיות בשבת, וואָס שבת (עונג) און תורה זיינען איין זאַך (כנ"ל), כמבואר בדרושי חסידות פון דעם אַלטן רבי'ן^נב, דעם מיטעלן רבי'ן^צד, דעם צ"צ^צה און די נשיאים שלאחריהם ממלאי מקומם.

ובפרט ע"פ המבואר אין די דרושים פון צ"צ^צו און דעם רבי'ן מהר"ש^צז בענין „את הוי' האמרת היום גו' והוי' האמירך היום"^צח, „האמרת" און „האמירך" מלשון שבת ותענוג — אַז בר"ה זיינען אידן מעורר („האמרת") דעם תענוג דלמעלה (בחי' יחידה), און דער אויבערשטער איז („האמירך") מגלה וממשיך תענוג (בחי' יחידה) אין אידן, און דערנאָך ווערט עס נמשך אין די צוויי פירושים פון „האמרת" און „האמירך", לשון לבוש און לשון דיבור, ד.ה. אַז המשכת בחי' יחידה (תענוג) איז ביז אין עוה"ז הגשמי ובאופן גלוי.

וואָס דערפון איז מובן אַז מ'באַקומט די אַלע כחות אויף לימוד התורה אין אַן אופן פון „מלכתחילה אַריבער" — כפתגם והוראה הידועה פון דעם רבי'ן מהר"ש^צט [וואָס יום הסתלקותו איז בי"ג29תשרי, בסמיכות ובהמשך ובתוך להג' ימים פון יוהכ"פ, עשירי בתשרי. וואָס פחות משלשה (ימים) „כלבוד דמי"^ק — געבונדן מיט יוהכ"פ (עשירי בתשרי), און דערנאָך גייט מען גלייך אַריין אין י"ג תשרי, ווען מ'האָט דעם זכות ומזל און כחות^קא פון „מלכתחילה אַריבער"] — וואָס דאָס („מלכתחילה אַריבער") איז דער ענין פון המשכת יחידה (תענוג) אין עוה"ז הגשמי (כנ"ל^קב).

וואָס דער גילוי בזמן הזה איז מעין הגילוי דלעתיד לבוא, ווען עס וועט זיין שלימות המשכת והתגלות יחידה (תענוג) בעולם — כמבואר בהמשךה־ידוע פון דעם רבי'ן (מהורש"ב) נ"ע ד"ה יו"ט של ר"ה שחל להיות בשבת^קג, און אויך אין די מאמרים ובפרט אין די המשכים מיט דער זעלבער התחלה פון כ"ק מו"ח אדמו"ר נשיא דורנו^קד — אַז יו"ט של ר"ה שחל להיות בשבת איז פאַרבונדן מיטן גילוי התענוג דלע"ל בעוה"ז הגשמי.

יו"ד. און וויבאַלד אַז אייער לימוד התורה איז פאַרבונדן מיט דעם גילוי דלע"ל — דאַרף זיך הערן אין אייער לימוד התורה מעין הגילוי דלע"ל.

יא. ויה"ר אַז דאָס זאָל נאָכמער צואיילן די גאולה האמיתית והשלימה, ווען עס וועט זיין שלימות הגילוי פון כל ענינים הנ"ל, כולל די שלימות פון לימוד התורה לשמה — „לא^קו יהי' עסק כל העולם אלא לדעת את ה' בלבד כו', שנאמר^קז כי מלאה הארץ דעה את ה' כמים לים מכסים".

און במהרה בימינו ממש וועט מען קומען פון „כנור של מקדש של שבעת נימין"^קח, „כל השביעין חביבין" — צו „למנצח על השמינית"^קט, כנור של שמונה נימין בימות המשיח^קח, ביז דער שלימות בזה — „עלי עשור"^קי, כנור של עשרה נימין לע"ל^קח.

„בנערינו ובזקנינו גו' בבנינו ובבנותינו"^קיא, „קהל גדול ישובו הנה^קיב, שלימות העם,

צוזאַמען מיט שלימות התורה והמצוות — „כספם וזהבם אתם"^קיג, וואָרום תורה לשמה ווערט געלערנט מתוך30אהבה ויראה^קיד, דחילו ורחימו (בלשון התקו"ז^קטו), כסף וזהב רוחניים^קטז,

און זיי זיינען דער מקור פון כסף וזהב גשמיים^קיז, ובמילא איז מובן אַז דורך לימוד התורה (ובפרט לשמה) באַקומט מען כל הצרכים הגשמיים^קיח, וואָרום אַ איד דורך תורה איז בעה"ב אויף וועלט, און תורה לאָזט ניט צו קיין ענינים מבלבלים ללימוד התורה וקיום המצוות (כנ"ל ס"ז). ובפרט אַז מ'האָט אויף דעם אויך די כחות פון רבותינו נשיאינו, כנ"ל.

צוזאַמען מיט שלימות הארץ — כיבוש שבעה עממין, ביז דער שלימות בזה — „ירחיב ה' אלקיך את גבולך"^קיט, כיבוש עשר עממין, כולל קיני קניזי וקדמוני^קכ.

ובפשטות — אַז פון דעם יוהכ"פ וועט מען טאַנצן לקבל פני משיח צדקנו, מתוך שמחה וטוב לבב,

ווי מ'איז מכריז בסיום תפלת נעילה ביוהכ"פ — „לשנה הבאה בירושלים", וידוע פירוש כ"ק מו"ח אדמו"ר בזה^קכא, אַז די גאולה קומט גלייך און דעמולט וועט בדרך ממילא זיין „לשנה הבאה בירושלים",

בגאולה האמיתית והשלימה ע"י משיח צדקנו, במהרה בימינו ממש, ובעגלא דידן.