ברכת כ"ק אדמו"ר שליט"א

א. ערב יום הכפורים איז כשמו — אַן ערב והכנה צו יום הכפורים.

כידוע תורת הבעש"ט^א, אַז דער שם בלשון הקודש פון יעדער זאַך גיט אַרויס דעם תוכן פון דער זאַך (און אַזוי אויך דער שם פון יעדער טאָג גיט אַרויס דעם תוכן פון דעם טאָג), און נאָכמער — ער איז אים אויך מהוה ומחי' ומקיים. אַזוי אויך דעם שם פון דעם טאָג (ע"פ תורת אמת) ערב יוהכ"פ — גיט אַרויס זיין תוכן, אַז ע"פ תורה האָט ער דעם כח (און כח התורה) אויף צוגרייטן דעם טאָג (וענין) הבא לאחריו (כפירוש הפשוט אין אַלע ענינים וואָס ווערן אַנגערופן בשם „ערב" אין תורה — ערב שבת, ערב יו"ט, ערב יוהכ"פ וכיו"ב).

דערפון איז פאַרשטאַנדיק אַז בכדי צו וויסן דעם תוכן פון ערב יוהכ"פ דאַרף מען פריער פאַרשטיין דעם תוכן פון יוהכ"פ עצמו.

ב. דער ענין פון יוהכ"פ — „אחת בשנה"^ב — איז די עבודה מצד בחי' יחידה^ג שבנפש^ד. ד.ה. די דביקות הנשמה בשרשה ומקורה בעצמות א"ס וואָס איז דאָ בטבע בכאו"א מישראל, ניט קוקנאחרי תפלת מנחה, ה'תשמ"ז

דיק אויף זיין מעמד ומצב פרטי (כמבואר בתניא^ה).

וואָס די תשוקה טבעית איז מצד דעם וואָס דער עצם הנשמה (יחידה) נעמט זיך און איז מקבל מבחי' יחיד (יחידו של עולם)^ו, אַ נשמה וואָס איז אַ „חלק אלוקה ממעל ממש" (בלשון פון דעם אַלטן רבי'ן בספר התניא^ז), ובלשון פון עץ חיים^ח — „יש ניצוץ קטן מאד שהוא בחי' אלקות כו' וזה הניצוץ מתלבש בכח ניצוץ אחד נברא כו' הנקרא יחידה כו'". און דער ניצוץ נברא (יחידה) איז איין זאַך מיטן ניצוץ בורא — „חבוקה ודבוקה בך כו' יחידה לייחדך"^ט. דעריבער האָט די נשמה אַ שטענדיקען רצון ותשוקה צו נכלל ווערן אין שרשה ומקורה בעצמות א"ס^י.

3און דעריבער זיינען אין דעם ניטאָ קיינע שינויים און דאָס בלייבט אַלעמאָל בשלימות (אפילו ביי אַ קל שבקלים) — וואָרום דאָס איז אַלעמאָל פאַרבונדן מיט יחיד שלמעלה — „יחידה לייחדך", און פּונקט ווי דער אויבערשטער (יחיד שבעולם) איז אַלעמאָל קיים („אני ה' לא שניתי"^יא), אַזוי איז אויך יחידה שבנפש אַלעמאַל קיים.

און נאָכמער: בחי' יחידה איז ניט בלויז קיים תמיד, נאָר דאָס פועל'ט אויף דעם מענטשן, ביז אין עשי' בפועל. כידוע אז גילוי יחידה פועל'ט בכחות הנפש ביז אין גשמיות הגוף^יב. ע"ד ובדוגמא ווי דאָס איז בנוגע לבחי' משה שבכאו"א מישראל — כמאחז"ל^יג עה"פ^יד „ועתה ישראל מה ה' אלקיך שואל מעמך כי אם ליראה את ה' אלקיך", „אטו יראה מילתא זוטרתי היא, אין לגבי משה מילתא זוטרתי היא", ד.ה. לגבי בחי' משה שבכאו"א (כמבואר בתניא^טו) — קומט אויס, אַז בחי' משה שבכאו"א פועל'ט אויף אים „ליראה את ה' אלקיך", און אויך (כהמשך הכתוב) — „ללכת בכל דרכיו ולאהבה אותו ולעבוד את ה"א גו' לשמור את מצוות ה' גו'" — כללות עבודת האדם, פון מחשבה (יראה ואהבה) ביז עשי' בפועל („ללכת בכל דרכיו גו' לשמור את מצוות ה'").

עאכו"כ בחי' יחידה שבנפש — וואָס דער אויבערשטער האָט „אָפּגעגעבן" יעדן אידן אַלס זיין אייגענע זאַך^טז, און געגעבן אין אַן אופן פון „ממש"^יז (כהוספת אדה"ז על לשון הכתוב^יח „חלק אלוקה ממעל") — איז זיכער אַז דאָס (איז ניט בלויז קיים תמיד, נאָר) פועל'ט און גיט אים כח בכל עניניו ביז אין זיין הנהגה בעשי' בפועל.

די כוונה איז אָבער אַז אַ איד זאָל דאָס אַרויסברענגען מן הכח אל הפועל, מן ההעלם אל הגילוי, און מגלה זיין בפועל בחי' יחידה שבנפשו — אַרויסברענגען זיין התקשרות עצמית באלקות,

ביז אין אַן אופן אַז די התקשרות עצמית זאָל מאיר זיין און דורכנעמען כל מציאות האדם:

די כוונה למעלה איז געווען ניט אַז עס זאָל בלייבן באַ דעם וואָס דער ניצוץ בורא „מתלבש בכח ניצוץ אחד נברא כו' הנקרא יחידה", נאָר אַז יחידה זאָל נתלבש ווערן אין די אַנדערע חלקי הנשמה^יט, חי', נשמה, רוח ונפש, ביז — אַז די נשמה (בכל ה' חלקי') זאָל יורד זיין למטה בעוה"ז הגשמי און נתלבש ווערן אין אַ גוף (וואָס אויך דאָרט בלייבט בחי' יחידה אַלעמאָל בשלימות); און אַ איד ע"י עבודתו זאָל מגלה זיין בפועל בחי' יחידה שלו מן הכח אל הפועל, אַזוי אַז דאָס זאָל בפועל מאיר זיין און דורכנעמען אַלע חלקי הנשמה4און אַלע זיינע כחות, ביז זיין גאַנצע מציאות, אויך דעם כח העשי' הגשמית שלו (וואָס איז דער כח הכי תחתון) — גילוי בחי' יחידה בעשי' בפועל בגשמיות. כנ"ל אַז יחידה ווערט נתגלה דוקא בעשי' גשמית בפועל^כ.

און דורך דעם — מגלה זיין בחי' יחיד שלמעלה (עצמותו ומהותו ית')^כא בכל חלקי סדר השתלשלות, ביז אין עוה"ז הגשמי, התחתון שאין תחתון למטה ממנו, ובלשון הידוע^כב — אַ דירה לו ית' בתחתונים, לו לעצמותו^כג. ד.ה. אַז בכל העולם כולו זאָל זיך אָנהערן בגלוי יחידו של עולם^כד.

וואָס דאָס איז די עבודה מיוחדת פון יוהכ"פ („אחת בשנה") — די עבודה פון התגלות יחידה שבנפש בכל מציאות האדם, אַזוי אַז מ'זעט בגלוי ווי ער איז איין זאַך מיט דעם אויבערשטן („ניצוץ בורא"). ועי"ז — גילוי יחיד (שלמעלה) בעולם, הן בזמן והן במקום — אַז בכל יום ויום ובכל זמן וזמן במשך השנה, ובכל מקום ומקום שבעולם זאָל זיך אַנהערן בחי' יחידה (אחת) שבזמן ומקום זה.

ג. ובעבודה בפועל איז דאָס (די עבודה פון יחידה שבנפש) עבודת התשובה — וואָס יוהכ"פ איז „זמן תשובה לכל"^כה:

עבודת התשובה ביוהכ"פ איז תשובה עילאה^כו, ובזה גופא — אַ דרגא הכי נעלית אין תשובה עילאה^כז, כמובן מזה וואָס דאָס קומט לאחרי די עבודה פון תשובה תתאה בחודש אלול^כח, און אויך נאָך עבודת התשובה בימי הסליחות, און אויך נאָך די תשובה עילאה בר"ה ובעשרת ימי תשובה^כט.

וואָס דער ענין פון תשובה עילאה איז (ניט על החטא וכו', נאָר) „והרוח^ל תשוב אל האלקים אשר נתנה"^לא, דביקות5הנשמה בשרשה ומקורה. דערפאַר איז דאָס (תשו"ע) דוקא בשמחה רבה^לב. וואָס דאָס איז די עבודה מצד יחידה שבנפש — כידוע אַז די עבודה פון יחידה שבנפש דריקט זיך אויס אין תשובה עילאה^לג — דביקות הנשמה בשרשה ומקורה, „יחידה לייחדך", גילוי התקשרות הנשמה באלקות.

און דערפאַר איז תשובה עילאה דער ענין התורה, ובזה גופא — די לוחות האחרונות שניתנו ביוהכ"פ^לד, תורה באופן פון „כפליים לתושי'"^לה — וואָרום דורך תורה^לו ווערט קוב"ה וישראל כולא חד^לז — „יחידה לייחדך".

ועפ"ז י"ל הדיוק אין דעם וואָס יוהכ"פ איז „זמן תשובה לכל" — וואָרום דער ענין פון גילוי בחי' יחידה ביוהכ"פ איז דאָ „לכל", ביי אַלע אידן.

[און אויך דער ענין התורה (תשו"ע) איז דאָ באַ אַלע אידן, ניט נאָר ביי אנשים נאָר אויך באַ נשים וטף, כמ"ש^לח „תורה צוה לנו משה מורשה קהלת יעקב", און אויך זיי זיינען מחוייב בלימוד התורה: בנוגע לנשים — כמבואר בחותם פרק ראשון דהל' תלמוד תורה לאדה"ז^לט; ובנוגע לטף — מצד ענין החינוך. ובפרט ע"פ ביאור הצ"צ^מ (בדברי הרמב"ם^מא) אַז „שמא גם על הקטן יש חיוב מדאורייתא" בתלמוד תורה].

און דער ענין פון תשובה עילאה (תורה) — יחידה — איז מגלה בחי' יחידה שבנפש בכל הכחות כולם^מב, ביז אַז דאָס נעמט דורך דעם גאַנצן מענטשן, אויך זיין הנהגה בפועל בעשי' הגשמית. ועי"ז — גילוי בחי' יחידה שלמעלה בעוה"ז הגשמי, כנ"ל.

ד. וואָס דאָס גיט אַ ביאור (אין אותיות השכל) אין תורת הרב המגיד^מג [וואָס ער איז דער מקשר און ממוצע צווישן דעם בעש"ט און דעם אַלטן רבי'ן, שנזכרה תורתם לעיל; און דערנאָך איז דאָס אויך געוואָרן אַ תורה פון דעם אַלטן רבי'ן^מד] במאחז"ל^מה „דע מה למעלה ממך" — „דע", אַז „מה למעלה" הענגט דאָס אָפּ „ממך":

וויבאַלד אַז יעדער איד האָט אין זיך בחי' יחידה וואָס איז איין זאַך מיטן „ניצוץ בורא", און בחי' יחידה שבו איז אַלעמאָל בשלימות ביז אַז דאָס פועל'ט און נעמט דורך זיין גאַנצע מציאות אויך זיין כח העשי' הגשמית — איז פאַרשטאַנדיק (ובאופן של ידיעה („דע"), נוסף אויף שכל והבנה (חכמה ובינה)) פאַרוואָס „מה למעלה" (באַ דעם בורא) איז דאָס „ממך", וואָרום אַלע פעולות6„ממך" (אפילו אַ פעולה בעשי' הגשמית) נעמט זיך פון בחי' יחידה, וואָס איז איין זאַך מיט דעם „ניצוץ בורא".

דערמיט איז אויך פאַרשטאַנדיק ווי אַ איד האָט בכח צו אויפטאָן (ע"י גילוי בחי' יחידה שבנפשו) גילוי בחי' יחיד שלמעלה (עצמותו ית') בכל העולם כולו — וואָרום מה־דאָך אַז אַ פעולה גשמית פון אַ אידן למטה (אפילו אין אַ דבר קטן) טוט אויף למעלה (וויבאַלד אַז יעדער פרט פון אַ אידן נעמט זיך פון בחי' יחידה שבנפשו), עאכו"כ אַז דער עצם ענין פון גילוי בחי' יחידה שבנפשו, וואָס דאָס גופא איז דער גילוי פון דעם „ניצוץ בורא" (ווי ער ווערט נתאחד מיט דעם ניצוץ נברא הנקרא יחידה) — טוט אויף גילוי בחי' יחיד שלמעלה (אין עוה"ז הגשמי).

ה. אַ תוספות ביאור בזה [בענין התגלות יחידה ביוהכ"פ] האָט מען לויט דעם וואָס דער מיטעלער רבי איז מבאר^מו אין דעם ענין פון ראש השנה:

בראש השנה זיינען כל הדברים חוזרים לקדמותם^מז, און אידן דאַרפן דעמולט מעורר וממשיך זיין אַ המשכה חדשה פון פנימיות התענוג, בחי' תענוג הפשוט שבעצמותו ית', און דורך דעם זאָל נמשך ווערן גאַנץ סדר השתלשלות מחדש, ביז אַז דאָס טוט אויף אַ שינוי אויך אין חיצוניות העולמות, עוה"ז הגשמי.

אין אַנדערע ווערטער הייסט עס אַז בר"ה ווערט נמשך אַ המשכה חדשה פון בחי' יחידה שלמעלה (בחי' תענוג בכחות הנפש^מח) — און דאָס ווערט נמשך למטה מטה, ביז אין עוה"ז הגשמי.

און דער ענין ווערט אויפגעטאָן דורך עבודת האדם [„ממך"] — דורך דעם וואָס אַ איד איז ממליך דעם אויבערשטן בר"ה („תמליכוני עליכם"^מט) אַלס „מלך ישראל"^נ, און אויך „מלך על כל הארץ"^נא — גילוי מלכותו ית' בכל העולם כולו, אַזוי אַז בכל העולם הערט זיך אָן יחידו של עולם (יחיד דלמעלה).

אַזוי ווי אדם הראשון האָט אויפגעטאָן ביום בריאתו (ראש השנה הראשון) — אַז ער האָט גערופן כל הנבראים (דומם צומח וחי) „בואו נשתחוה ונכרעה נברכה לפני ה' עושנו"^נב. וואָס אדם האָט דאָס געטאָן מיטן כח אַז ער איז בדומה צו יחידה שלמעלה (יחידו של עולם) — „אדם" על שם „אדמה לעליון"^נג, „נברא אדם יחידי"^נד, „הן האדם הי' כאחד ממנו"^נה.

וי"ל אַז פון אדם הראשון ווערט נמשך דער כח צו יעדער אידן צו ממשיך7ומגלה זיין בראש השנה יחידו של עולם בעוה"ז הגשמי כולו — התגלות בחי' יחיד שלמעלה בגשמיות העולם.

וכמבואר אין די דרושים פון דעם צ"צ^נו און רבי'ן מהר"ש^נז בענין „את ה' האמרת היום גו' וה' האמירך היום"^נח, אַז „את ה' האמרת" גייט אויף דעם ענין פון „אמרו לפני מלכיות כו' שתמליכוני עליכם"^מט בראש השנה („היום"^נט). און אין דעם („האמרת" און „האמירך") זיינען דאָ ג' פירושים: ל' רוממות ושבח ותענוג, ל' דיבור, ל' לבוש.

והענין בזה: „היום" (ראש השנה) זיינען אידן מעורר דעם („האמרת" מלשון) תענוג דלמעלה (בחי' יחידה) — ווייל בכדי עס זאָל זיין די התחדשות רצון למלוכה למעלה בר"ה — דאַרף צום אַלעם ערשטן זיין המשכת (פנימיות) התענוג למלוכה (כמבואר בסידור הנ"ל). דערנאָך דאַרף די מלוכה אַראָפּקומען בפועל, דאַרף מען דערצו האָבן בריאת העולמות, וואָס דער סדר בזה איז — אַז פון תענוג דאַרף עס נמשך ווערן פריער בבחי' סובב, מקיף („האמרת" מלשון לבוש), דערנאָך בבחי' ממלא, פנימיות („האמרת" מלשון דיבור), בנין עולם הדיבור, ביז — עוה"ז הגשמי.

און דורך דעם ווערט „וה' האמירך היום", אַז דער אויבערשטער גיט אַריין אין אַלע פעולות פון אידן אַ סייעתא דשמיא למעלה מדרך הרגיל, און אויך אין אַלע ג' ענינים הנ"ל: אָנהויבנדיק פון המשכת יחידה (תענוג), און דערפון ווערט עס נמשך אין סובב און ממלא, ובפשטות — אין זייערע ענינים גשמיים. כידוע אַז דער עיקר הדין בר"ה איז אויף דברים גשמיים^ס.

ו. און די שלימות הגילוי פון המשכת יחידה שלמעלה בעוה"ז הגשמי (בראש השנה) — איז ביוהכ"פ,

כמבואר בלקו"ת^סא אַז יוהכ"פ „נק' ג"כ ראש השנה", ראש השנה בבחי' פנימיות — איז דערפון פאַרשטאַנדיק, אַז ביוהכ"פ ווערט די שלימות ההמשכה בפנימיות פון אַלע ענינים דר"ה, כולל — דער (ענין עיקרי שבו) גילוי בחי' יחיד שלמעלה בעוה"ז הגשמי.

וכמבואר בכ"מ^סב אַז דער גמר ועיקר ושלימות ההמשכה פון בנין המלכות בר"ה (דורך די ג' ענינים פון מלכיות זכרונות ושופרות, ממלא סובב ועצמותו ית' שלמעלה משניהם. וי"ל אַז דאָס איז כנגד די דריי ענינים אין „האמרת" הנ"ל) ווערט ביוהכ"פ, וואָרום דעמולט איז דאָ „אמיתית הגילוי דלעתיד", בחי' עונג העצמי (העכער פאַר אכו"ש, בדוגמת עוה"ב וואָס אין בו לא אכילה ולא שתי'"^סג) — גילוי בחי' יחידה למטה.

ז. ויש להוסיף ולהעיר:

דער יום הילולא פון דעם רבי'ן מהר"ש (בי"ג תשרי) איז בסמיכות8ובהמשך הג' ימים פון יוהכ"פ — וואָס דאָס ווייזט אַז זיי האָבן צווישן זיך אַ שייכות, ביז אַז זיי ווערן אַ מציאות אחת^סד. כמודגש ביותר בשנה זו, ווען (ערב יוהכ"פ און) יוהכ"פ און י"ג תשרי ווערן אַלע געבענטשט פון דעם זעלבן שבת, שמיני' מתברכין כולהו יומין דשבוע הבא^סה, ובפרט די ימי סגולה שבו.

ויש לומר השייכות: ביום הילולא פון אַ צדיק איז „כל מעשיו ותורתו אשר עבד כל ימי חייו"^סו בעלמא דין „מתגלה^סז ומאיר בבחי' גילוי מלמעלה למטה . . ופועל^סח ישועות בקרב הארץ". איינער פון די ענינים עיקריים בעבודת בעל ההילולא די"ג תשרי [וואָס איז געווען אַן עבודה כללית פון אַ נשיא — „הנשיא הוא הכל"^סט] איז — כפתגם והוראה שלו הידועה — אַז מ'דאַרף גיין מלכתחילה אַריבער^ע. וואָס דאָס מיינט בפשטות: אפילו אין הנהגת האדם בענינים גשמיים כפשוטו — דאַרף ער זיך פירן באופן פון מלכתחילה אַריבער. *) וי"ל אַז דאָס איז דער ענין פון המשכת יחידה בעוה"ז הגשמי.

ועפ"ז איז מובן די שייכות פון יוהכ"פ — „אחת בשנה" (המשכת יחידה בעוה"ז הגשמי) מיט י"ג תשרי, אח"ד בתשרי^עא — לכתחילה אַריבער.

ח. לאחרי הביאור אין דער עבודה פון יוהכ"פ, איז אויך פאַרשטאַנדיק דער תוכן העבודה פון ערב יוהכ"פ:

בערב יוהכ"פ — דער ערב והכנה צו יוהכ"פ — גיט מען אַ אידן די כחות צוצוגרייטן זיך צו דער עבודה פון התגלות יחידה שבנפש — די התקשרות עצמית פון אַ אידן אין אלקות, און דאָס אַראָפּברענגען אין אַלע זיינע כחות ביז אין זיין הנהגה בפועל, ביז אין עשי' הגשמית.

נאָכמער: ניט נאָר איז ערב יוהכ"פ אַ הכנה צו יוהכ"פ, נאָר ער טוט אויף דעם זעלבן ענין כביכול וואָס יוהכ"פ טוט אויף. ווי תורת אמת^עב זאָגט „כל האוכל ושותה בתשיעי כו' כאילה התענה תשיעי ועשירי". ד.ה. אַז די אכילה ושתי' פון ערב יוהכ"פ טוט אויף דעם זעלבן ענין ווי דער תענית („התענה") פון יוהכ"פ (און נאָכמער — „כאילו התענה תשיעי ועשירי").

ובפרט ע"פ המבואר אין פע"ח^עג, אַז די אכו"ש בערב יוהכ"פ טוט אויף דעם ענין סיי פאַר ערב יוהכ"פ („תשיעי") און סיי פאַר יוהכ"פ („עשירי"). ווי דאָס דריקט זיך אויס אין דעם וואָס בערב יוהכ"פ דאַרף מען עסן „כפי שיעור ב' ימים ערב יוהכ"פ ויוהכ"פ" (ווי אַראָפּגעבראַכט אויך אין פוסקים^עד) — ווייל9די אכילה פון ערב יוהכ"פ איז סיי אַן אכילה פון ערב יוהכ"פ און סיי (במקומה פון) אַן אכילה (כפשוטה) ביוהכ"פ^עה.

און נאָכמער^עו: דער תענית דיוהכ"פ איז „סוד אכילה ושתי' פנימית". — וי"ל אַז דאָס איז דער ענין פון „לחיותם ברעב"^עז, כמבואר בלקו"ת^עח אַז דער „רעב" דיוהכ"פ (ע"י התענית) גיט חיות צו דער נשמה, און דערפון קומט עס אַראָפּ אין חיות הגוף [גילוי בחי' יחידה — תענוג הפשוט (שלמעלה מאכו"ש) — אין גוף]. — און בכדי צוצוקומען צו דער „אכילה פנימית", דאַרף פריער זיין די „אכילה חיצונית" (אכילה כפשוטה) בשלימות בערב יוהכ"פ, וואָס דאָס איז אַ הכרח ותנאי און די כלים אויף צו קענען מקבל זיין „אכילה פנימית" ביוהכ"פ.

ועפ"ז יש לומר, אַז אין דער עבודה פון גילוי היחידה בעוה"ז הגשמי איז דאָ אַן עילוי בערב יוהכ"פ אפילו לגבי יוהכ"פ עצמו^עט — ווייל דער גילוי היחידה וואָס ווערט אויפגעטאָן ביוהכ"פ דורך „התענה", ווערט אויפגעטאָן בערב יוהכ"פ דורך אכו"ש כפשוטו, מאכלים גשמיים — „כל האוכל ושותה בתשיעי כו' כאילו התענה תשיעי ועשירי"^פ.

ט. עפ"ז איז מובן, אַז שטייענדיק בערב יוהכ"פ האָט מען ספּעציעלע כחות אויף צו טאָן די עבודה פון יוהכ"פ בכלל — גילוי יחידה שבנפש, און אין אַן אופן אַז דאָס זאָל דורכנעמען דעם גאַנצן מענטשן, ביז אויך זיין הנהגה בפועל און פעולות גשמיות.

ובפרט אַז מ'שטייט בערב יוהכ"פ עצמו, נאָך תפלת מנחה, וואָס „אליהו לא נענה אלא בתפלת המנחה"^פא, וואָס אליהו הנביא זכור לטוב איז מבשר הגאולה^פב, ער איז דער מכריז ומודיע ומבשר וועגן ביאת משיח צדקנו בגאולה האמיתית והשלימה — וואָס דעמולט וועט זיין די שלימות הגילוי פון בחי' יחידה ותענוג בגשמיות העולם.

און פון ערב יוהכ"פ ויוהכ"פ וכללות עשרת ימי תשובה אָנהויבנדיק פון ראש השנה — ווערט עס נמשך על כל השנה כולה, כידוע^פג אַז אַלע טעג פון חודש תשרי אותיות רשית^פד זיינען ימים כלליים פון וועלכע עס ווערט נמשך על כל ובכל השנה כולה,

ובפרט די ערשטע צען טעג (עשרת ימי תשובה), אָנהויבנדיק פון ראש השנה — דער ראש פון כל השנה וואָס איז כולל כל ימי השנה און פירט מיט זיי אָן אויך ווי זיי שטייען במקומם^פה, און סיומו10ביוהכ"פ וואָס „נק' ג"כ ראש השנה", ראש השנה בבחי' פנימיות.

ועד"ז איז מובן בנוגע צו די ימים בינתיים, כולל ערב יוהכ"פ (ערב ראש השנה בבחי' פנימיות) — ווי עס שטייט אין סידור האריז"ל^פו, אַז די שבעה ימים רצופים פון די עשי"ת (בין ר"ה ויוהכ"פ) זיינען כנגד די שבעה ימים פון אַלע שבועות שבשנה שעברה, על מנת זיי צו מתקן ומשלים זיין^פז (אויך מלשון שלימות). וי"ל^פח (ע"פ הנ"ל אַז די ימים בחודש תשרי אותיות רשית זיינען ימים כלליים על שנה הבאה) אַז זיי זיינען אויך כנגד די שבעה ימים פון אַלע שבועות שבשנה הבאה עלינו ועל כל ישראל לטובה — על מנת זיי צו צוגרייטן און אין זיי משפיע זיין, אַז זיי זאָלן זיין שלמים בכל הענינים, [ולהוסיף בנוגע לערב יוהכ"פ בשנה זו — ביום ראשון (בשבוע), מלשון ראש],

ובמיוחד — אין דער עבודה פון גילוי בחי' יחידה ביז אין הנהגה בפועל (די עבודה פון ערב יוהכ"פ)^פט, אַז בכל יום מימי השנה זאָל זיך הערן דער „אחת בשנה" (בחי' יחידה) פון דעם טאָג,

צוזאַמען מיט דעם כללות הענין — אַז עס זאָל זיין אַ שנת סליחה מחילה וכפרה (ענינו של יוהכ"פ^צ, והתחלתו איז בערב יוהכ"פ לאחרי הוידוי בתפלת מנחה^צא).

און דאָס אַלץ ווערט אויפגעטאָן מתוך תענוג ופנימיות התענוג (יחידה בכחות הנפש), וואָס שלימות המשכתו איז (כנ"ל ס"ו) ביוהכ"פ (ר"ה בבחי' פנימיות), ומתוך שמחה וטוב לבב [וואָס איז אַן עיקר אין עבודת ה' בכלל, כמ"ש^צב „עבדת את ה' אלקיך בשמחה ובטוב לבב", וכמבואר אין כתבי האריז"ל^צג אַראָפּגעבראַכט אין ספר התניא^צד], און נאָכמער — שמחה וטוב לבב ווי ס'איז פאַרבונדן מיט שלימות התענוג ופנימיות התענוג.

יו"ד. וכשם ווי אידן טוען אויף ע"י עבודתם (גילוי יחידה שבנפש בעוה"ז הגשמי), „את ה' האמרת היום" — ווערט אַזוי אויך נמשך מלמעלה (וואָרום „מה למעלה" איז תלוי „ממך"), „וה' האמירך היום", גילוי בחי' יחיד ותענוג העליון, ביז פנימיות התענוג פון עצמותו ית', און דאָס ווערט נמשך ונתגלה למטה מטה בעוה"ז התחתון שאין תחתון למטה ממנו,

ובפשטות — אַז אידן ווערן געבענטשט מיט אַלע ענינים, סיי ברוחניות און סיי בגשמיות כפשוטם, ואדרבה — בעיקר בגשמיות וואָס אויף דעם איז דער עיקר דין (וזוכים בדין) בר"ה ויוהכ"פ (פנימיות ר"ה), כנ"ל.

יא. בכל הנ"ל (וואָס איז בשוה בכל שנה ושנה, אומאָפּהענגיק פון אופן11קביעות השנה) — קומט צו אַ הדגשה מיוחדת מצד די ענינים מיוחדים פון ערב יוהכ"פ בשנה זו:

היינטיקער יאָר איז אַ שבת'דיקער יאָר: א) דער יאָר האָט זיך אָנגעהויבן מיט יו"ט של ראש השנה שחל להיות בשבת. און דער „קאָפּ" פון יאָר שטעלט אַוועק דעם גאַנצן יאָר, וואָרום ער איז כולל אין זיך כל ימי השנה, און פון אים ווערט נמשך אויך ווי די ימי השנה שטייען במקומם. ב) ס'איז אַ שנת השמיטה — „שבת לה'"^צה.

והענין בזה: שבת בכלל איז ענינו תענוג^צו. ונוסף לזה וואָס שבת האָט תענוג מצ"ע (מצד „מקדשא וקיימא"^צז), גיט שבת אויך כח צו אַ אידן אַז עס זאָל זיין „וקראת לשבת עונג"^צח, און נאָכמער — „המענג את השבת"^צט (מוסיף זיין תענוג אין שבת מער ווי שבת פאַרמאָגט מצ"ע^ק).

דערפון איז פאַרשטאַנדיק, אַז ווען ר"ה איז חל להיות בשבת ווערט דעמולט דער תכלית השלימות פון המשכת תענוג ויחידה שלמעלה (כמדובר לעיל אַז יחידה איז תענוג בכחות הנפש) וואָס ווערט אויפגעטאָן בר"ה דורך עבודת האדם בגילוי בחי' יחידה (תענוג) שבנפשו (כנ"ל ס"ה) — וואָרום שבת גיט אויף דעם אַ תוספת כח.

וכמבואר בהמשך יו"ט של ר"ה שחל להיות בשבת פון דעם רבי'ן (מהורש"ב) נ"ע^קא, און אויך אין די מאמרים (ובפרט די) מיט דער זעלבער התחלה (קאָפּ, ראש) פון כ"ק מו"ח אדמו"ר נשיא דורנו^קב — אַז בשעת יו"ט של ר"ה חל להיות בשבת ווערן אַלע המשכות פון תק"ש אויפגעטאָן ע"י שבת עצמו, ווייל בשבת (וי"ל — בפרט בזמן רעוא דרעוין) ווערט נמשך בחי' תענוג הפשוט (יחידה), המשכת העצמות (שלמעלה מסובב וממלא) און דאָס ווערט נמשך אין סובב וממלא (און דורך אמירת פסוקי מלכיות זכרונות ושופרות, ווערט נמשך נאָך אַ העכערע דרגא בזה, ע"ד די דרגא פון תענוג הפשוט דיוהכ"פ — תורה דלוה"א) — התגלות מלכותו ית' בעולם — מעין ובדוגמא ווי ס'וועט זיין בשלימות לע"ל אין דער דירה לו ית' בתחתונים, לו לעצמותו.

עאכו"כ אַ יו"ט של ר"ה שחל להיות בשבת (בימים) אין אַ שנת השמיטה (שבת בשנים) — וואָס כל השנה כולה איז ענינו עונג (יחידה) [וכמודגש אויך אין דברי המדרש*103) (בנוגע צו שבת בימים ושבת בשנים) — „כל השביעין חביבין", ענין החביבות ותענוג, וואָס איז נאָכמער ווי אהבה סתם].

און פון ראש השנה (שחל להיות בשבת) ווערט נמשך דער ענין העונג (יחידה) על כל ימי השנה, ובפרט אַז כל ימי השנה זיינען אַ שבת בשנים (שמיטה). ובמיוחד ווערט עס נמשך (פון ר"ה) אין ערב יוהכ"פ, ר"ה בפנימיות,12און „שבת^קד שבתון"^קה — דער שלימות אין המשכת התענוג (יחידה), כנ"ל.

און נוסף לזה וואָס שבת (יו"ט של ר"ה שחל להיות בשבת, און שנת השמיטה) גיט אַ תוספת כח אויף המשכת תענוג ויחידה בכלל — גיט עס אויך כח אַז די המשכת התענוג (יחידה) זאָל זיין אין עוה"ז הגשמי^קו:

דער תענוג פון יום השבת טוט אויף אַז אַ מענטש דאַרף זיך דעמולט פירן אין אַן אופן פון „כל מלאכתך עשוי'"^קז. ד.ה. אַז דער תענוג למעלה ברוחניות פון שבת, נמשך און גיט אַריין אַ ברכה אין די דברים גשמיים פון דעם אידן — אַז „כל מלאכתך עשוי'"^קח.

עד"ז דער תענוג פון שנת השמיטה איז ממשיך ברכה אין די נכסים גשמיים פון אידן, כמקרא מלא דיבר הכתוב^קט — „וצויתי את ברכתי להם בשנה הששית ועשת את התבואה לשלש שנים, וזרעתם את השנה השמינית ואכלתם מן התבואה הישן עד השנה התשיעית עד בוא תבואתה". ד.ה. אַז עס ווערט נמשך אַ ברכה ניט בלויז אין, אויף דער שנת השמיטה (ווען אידן זיינען מקיים מצות שמיטה), נאָר אויף „שלש שנים"^קי, און אַ ברכה גלוי' — שנראה במוחש לעיני בשר אין די תבואה וואָס מ'האָט געאַקערט, געזייט און צוזאַמענגעקליבן בשנה הששית, אַ ברכה אין עניני אכילה כפשוטה — אַז דערפון עסט מען, און עס ווערט דם ובשר כבשרו, במשך שנה השביעית, ובאופן פון די והותר, אַזוי אַז ס'איז דאָ גענוג אויך אויף דעם שנה השמינית (שנת הקהל)!

דערפון קומט אויס, אַז בערב יוהכ"פ בשנה זו (אַ שבת'דיקער יאָר) — האָט מען תוספת ברכות מתענוג העליון, ובאופן אַז דאָס ווערט נמשך אין אַלע צרכים גשמיים פון אידן (וועלכע זיינען אַלע כלול אין דעם ענין האכילה ולחם^קיא).

יב. כל זה שטייט נאָכמער בהדגשה מצד דעם שיעור חומש אין תורה פון ערב יוהכ"פ — ריש פ' וזאת הברכה,

כידוע די הוראה (און נתינת כח) פון דעם אַלטן רבי'ן (מיטן ביאור פון דעם מיטעלן רבי'ן על שאלת החסידים וכו'), שנתגלה ונתפרסם לחסידים און איז אָנגעקומען צו אונז ע"י כ"ק מו"ח אדמו"ר נשיא דורנו^קיב [וואָס „הנשיא הוא הכל"] — אַז מ'דאַרף לעבן מיט דער צייט, מיט די פרשה אין תורה וואָס מ'לייענט און מ'לערנט אין דער צייט, און בפרט מיט דעם חלק מיוחד פון דער פרשה המתאים להיום:

13נוסף לזה וואָס תורה בכלל איז דער „כוס" אויף אַלע ברכות^קיג, און באופן של תענוג (יחידה) — „דרכי' דרכי נועם"^קיד,

לערנט מען און מ'לעבט היינט מיט פ' וזאת הברכה בכלל, ובפרט מיט דעם שיעור פון התחלת הפרשה וואו עס שטייט „וזאת הברכה אשר ברך משה גו' את בני ישראל":

די ווערטער (פון היינטיקן שיעור) „וזאת הברכה" איז בפשטות כולל אין זיך אַלע ברכות וואָס ווערן דערנאָך אויסגערעכנט אין די גאַנצע פרשה, סיי די ברכות פרטיות צו יעדער שבט בפ"ע, און סיי די ברכות כלליות צו אַלע שבטים ביחד („עכשיו הוא מדבר נגד כל ישראל"^קטו), דער כלל הבא לאחרי הפרט (די ברכות פרטיות לכל שבט ושבט בפ"ע), וואָס לויט דעם כלל פון „מעלין בקודש"^קטז איז מובן, אַז די ברכה אין דעם כלל (שלאחרי הפרט) איז נאָך העכער פאַר דעם פרט שלפנ"ז און אויך פאַר דעם כלל שלפני הפרט („וזאת הברכה" — ל' יחיד) — אָבער אויך דער כלל (לאחרי הפרט) איז נכלל צוזאַמען מיט אַלע ברכות אין דער פרשה, אין „וזאת הברכה",

און נכלל אין אַן אופן פון „וזאת" — אַ ברכה גלוי' לעיני בשר בגשמיות, ביז אַז מראה באצבעו ואומר זה (זאת)^קיז.

קומט אויס, אַז היינטיקער שיעור חומש — מיט וועלכע מ'דאַרף היינט לעבן — גיט נאָכמער כח אויף די ענינים הנ"ל פון ערב יוהכ"פ — המשכת ברכות (מבחי' תענוג) באופן גלוי^* („וזאת") בעוה"ז הגשמי, און ברכות פרטיות, וואָס דאָס ווייזט נאָכמער אַז די ברכות והמשכות קומען אַראָפּ אין עוה"ז הגשמי, באופן פרטי — לכל אחד לפי ענינו.

יג. דער ענין האָט אַ שייכות מיט דעם המשך בהשיעור חומש^קיח — „ויהי בישורון מלך בהתאסף ראשי עם יחד שבטי ישראל":

גלייך פאַר דעם וואָס משה הויבט אָן בענטשן אידן מיט זייערע ברכות פרטיות — שטייט „ויהי בישורון מלך בהתאסף ראשי עם יחד שבט ישראל". וואָרום:

די כלי צו המשכת יחידה (תענוג) והמשכת כל הברכות בעוה"ז הגשמי — איז אחדות בני ישראל (וואָס שלימותה (דהאחדות) קומט מצד גילוי הנשמה^קיט, ובמיוחד — גילוי בחי' יחידה שבנפש, וואָס פאַראיינציקט אַלע אידן), כמ"ש^קכ „ברכנו אבינו כולנו כאחד באור פניך": דורך דעם וואָס אידן שטייען „כולנו כאחד", „בהתאסף ראשי עם יחד^קכא שבטי ישראל" — ווערט „ברכנו אבינו", אבינו שבשמים, דורך „אבינו" כפשוטו14— משה רבינו, דער מלמד ומורה דרך ורבינו^קכב פון אידן.

וואָס דאָס איז דער פירוש אין דעם פסוק „ויהי בישורון מלך בהתאסף ראשי עם יחד שבטי ישראל" (וואָס שטייט פאַר ברכת השבטים): דער ענין האחדות (גילוי יחידה שבנפש) — „בהתאסף ראשי עם יחד שבטי ישראל" — איז דער כלי אויף „ויהי בישורון מלך", מלכו של עולם^קכג, המשכת בחי' יחידה ותענוג (למלוכה) בר"ה^קכד, ושלימותו ביוהכ"פ, און אויך „ויהי בישורון מלך" לויט דעם פירוש אַז דאָס גייט אויף משה רבינו^קכה (גואל ראשון^קכו) — „ברכנו אבינו" פון משה רבינו.

ביז אַז דאָס ווערט דער כלי אויף „ויהי בישורון מלך", דא מלכא משיחא^קכז (שלימות המלכות), בחי' יחידה הכללית^קכח — דער שלימות פון גילוי יחידה בעוה"ז הגשמי^קכט.

יד. און וויבאַלד אַז אַלע ענינים דלעתיד לבוא זיינען תלוי במעשינו ועבודתינו איצטער^קל — איז פאַרשטאַנדיק אַז מ'טוט אויף מעין הענין פון „ויהי בישורון מלך בהתאסף ראשי עם יחד שבטי ישראל" במעמד ומצב זה וואו עס האָבן זיך צוזאַמענגעקליבן אַ ריבוי מישראל, בערב יוהכ"פ לאחרי תפלת מנחה, באופן פון „בהתאסף ראשי עם יחד שבטי ישראל" כפי האפשרי בזמן הגלות;

און דאָס איז נאָכמער מוסיף אין „ברכנו אבינו" — גילוי יחידה והמשכת כל הברכות ביז אין עוה"ז הגשמי.

ביז — אַז די אחדות ישראל איז נאָכמער ממהר די גאולה האמיתית והשלימה, וואָרום דורך ביטול סיבת הגלות (היפך פון אהבת ישראל) ווערט בדרך ממילא (בלי עבודה נוספת) בטל דער מסובב (גלות), און מ'האָט „ויהי בישורון מלך", דא מלכא משיחא — גילוי יחידה בעולם בתכלית השלימות.

ובפרט אַז נוסף צו דעם עצם צוזאַמענקלייבן זיך („בהתאסף ראשי עם יחד שבטי ישראל") — זיינען אידן אויך מוסיף אין נתינת צדקה (כמנהג ישראל בערב יוהכ"פ^קלא), וואָס דאָס ברענגט אַרויס די אחדות ישראל (אַלס כלי אויף גילוי יחידה בערב יוהכ"פ) אין אַן עשי' בפועל [נוסף לזה וואָס קודם התפלה האָט יעדער איד געזאָגט (און זיכער מיט אַן אמת) „הריני מקבל עלי מצות עשה של ואהבת^קלב לרעך כמוך", כמ"ש בכתבי האריז"ל^קלג, און דער אַלטער רבי האָט15עס אַריינגעשטעלט בסידורו^קלד].

במילא איז דאָס נאָכמער כלי אויף גילוי בחי' יחיד שלמעלה אין עוה"ז הגשמי. און ניט בלויז לויט וויפל עס קומט מצד שכר העבודה, וואָס אַ איד קען מאָנען בזרוע^קלה

[בפרט שטייענדיק אין חודש תשרי, פונעם חלקו ווען מ'זאָגט שוין ניט קיין תחנון^קלו (ווייל דער חודש איז „מרובה במועדות"^קלז), וואָרום מ'האָט אַלע ענינים ע"י דעם זמן מצ"ע בלי אמירת תחנון (כמדובר כמ"פ)],

כולל מצד החיוב של הקב"ה^קלח „הענק^קלט תענק לו"^קמ צו אידן וועלכע האָבן אָפּגעדינט „שש שנים" אַלס עבדים של הקב"ה, ווי עס שטייט בהדגשה בשנה זו, שנה השביעית, לאחרי העבודה בשש שנים —

נאָר נאָכמער: כשם ווי דער גילוי היחידה באַ אידן איז פאַרבונדן מיט מצות צדקה — גיט זיי דער אויבערשטער גילוי יחידה שלמעלה (מדה כנגד מדה) אויך באופן של צדקה, ולפי הישג יד הנותן, הישג יד של הקב"ה — באופן של בלי גבול, ובאופן פון „כל הנותן בעין יפה נותן"^קמא.

טו. אין די כלי וואָס מ'מאַכט בערב יוהכ"פ צו גילוי יחידה בעוה"ז הגשמי (וואָס שלימות ענין זה וועט זיין בגאולה העתידה) — קומט צו נאָך אַ הוספה ועילוי בדבר דורך דעם וואָס מ'נוצט אויס די מכשירים וועלכע זיינען נתחדש געוואָרן בדורות האחרונים בחכמת העולם בקשר עם בנין העולם (ווי עלעקטרי און טעלעפאָן וכיו"ב)

— ווי עס שטייט אין זהר^קמב (בשייכות צום פסוק^קמג „בשנת שש מאות שנה גו' נבקעו כל מעינות תהום רבה וארובות השמים נפתחו"), אַז „בשית מאה שנין לשתיתאה יפתחון תרעי דחכמתא לעילא ומבועי דחכמתא לתתא וייתקן עלמא לאעלא בשביעאה כו'", וכפירוש המפרשים^קמד אַז „חכמתא לעילא" מיינט חכמת התורה, און „חכמתא לתתא" מיינט חכמות העולם. ווי מ'זעט טאַקע, אַז אין די^* יאָרן פון שש מאות שנה ואילך פונעם אלף הששי איז געווען אַ התגלות יתירה אין חכמת התורה, פנימיות התורה^קמה, הפצת המעינות חוצה, און16אַזוי האָט זיך דאַן אויך אָנגעהויבן אַ התפתחות יתירה להבדיל אין די חכמות העולם^קמו —

אויף פאַרגרעסערן דעם „בהתאסף ראשי עם יחד שבטי ישראל" (גילוי יחידה שבנפש) אַזוי אַז דאָס זאָל אויך כולל זיין אידן אין אַנדערע ערטער (וואָס געפינען זיך דאָ ניט בגופם) וועלכע הערן די רייד ע"י מכשירים אלו, און אויף בענטשן אידן באופן כזה אַז די ברכות זאָלן אָנקומען צו „יחד שבטי ישראל" (בכל המקומות ביז בקצוי תבל) ברגע כמימרא (בשעתא חדא וברגעא חדא). והביאור:

מ'האָט גערעדט כמ"פ אַז די מכשירים וועלכע מ'נוצט אויף איבערגעבן אַ קול למקום שני בלי הפסק זמן (טעלעפאָן, ראַדיאָ וכיו"ב) — טראָגן ניט איבער קול האדם ממש, נאָר דער קול קלאַפּט אויף אַ מתכת וכיו"ב, און דער מתכת איז נשתנה עי"ז און טראָגט איבער די שינויים למקום שני וואו עס קלאַפּט אויף אַ צווייטע מתכת, און פון דעם אַפּקלאַנג הערט דער אדם השומע דעם קול המתכת,

וואָס דערפאַר קען מען דורך די מכשירים ניט יוצא זיין אַ מצוה וועלכע פאָדערט קול אדם^קמז; אָבער בשעת ס'איז נוגע בלויז ידיעת הענין, וויסען חורו הדברים. דעמולט איז קיין נפק"מ ניט צי מ'הערט קול אדם, אָדער אָן אָפּקלאַנג.

ואדרבה — י"ל בנוגע לעניננו (מאַכן אַ כלי אויף גילוי בחי' יחידה בעוה"ז הגשמי) איז דאָ אַן עילוי בשעת דאָס קומט אָן דורך אַ מתכת (און ניט קול אדם),

וואָרום דאָס גיט אַ אידן דעם כח (און אפשריות) צו מגלה זיין בחי' יחידה (יחידו של עולם) אין עולם, ביז אין אַ מתכת, דומם — אַזוי אַז אפילו דומם, ווי ער בלייבט אַ דומם במעמדו ומצבו, איז זיך משתנה (מתנענע בפנימיותו) און טראָגט איבער „דבר ה'^קמח זו הלכה"^קמט און „דבר ה'^קמח זה הקץ"^קמט, ענינים אין הלכה און ענינים וועגן דער קץ הגאולה (וואָס דאָס גופא איז אַ הלכה^קנ, אַז מ'דאַרף רעדן וועגן משיח'ן^קנא און מצפה זיין לביאתו^קנב), וואָס קומט פון תושב"כ ותושבע"פ [ווי דער רמב"ם פסק'נט^קנג אז „כל הספרים מלאים בדבר זה"],

וואָס דאָס איז כולל — די רייד וועגן אויסנוצן ערב יוהכ"פ בשלימות ובתענוג אין מקיים זיין עבודת היום פון גילוי בחי' יחידה, ועאכו"כ אויסנוצן יוהכ"פ עצמו בשלימות ובתענוג, ובאופן פון „בהתאסף ראשי עם יחד שבטי ישראל" (כמדובר לעיל בארוכה),

ווערן די אַלע רייד איבערגעטראָגן דורך אַ דומם צו אידן בכל קצוי תבל, אַזוי אַז ברגע כמימרא הערן זיי, די זעלבע ענינים וואָס עס הערן די וואָס17געפינען זיך אין דעם ביהכנ"ס וביהמ"ד פון כ"ק מו"ח אדמו"ר נשיא דורנו (בעשר שנים האחרונים פון חיים חיותו בעלמא דין).

קומט דאָך אויס, אַז דוקא דורך דעם וואָס דער קול טראָגט זיך איבער ע"י דומם — ווערט נתגלה דער כח פון אַ אידן צו מגלה זיין בחי' יחידה אפילו בדומם.

בדוגמא ווי אדה"ר האָט אויפגעטאָן בר"ה — „בואו נשתחוה ונכרעה נברכה לפני ה' עושנו", גילוי יחידו של עולם בכל הנבראים,

טז.ובפשטות — אין דעם „עבידתי'"^קנו פון יוהכ"פ:

דער אויבערשטער זאָל געבן יעדער אידן און אַלע אידן אַ גמר חתימה טובה בכל עניניהם, סיי ברוחניות און סיי בגשמיות. כולל — דעם כח אויף טאָן די עבודה פון „אחת בשנה", עבודה מצד יחידה שבנפש.

וע"פ המדובר לעיל, אַז די ברכה והמשכה דאַרף אראַפּקומען אין פרטים, וואָס דאָס ווייזט אַז דאָס קומט אַראָפּ (פון בחי' יחידה) אין גשמיות העולם, וואָס שטעלט זיך אויס אין התחלקות ופרטים — דאַרף מען אויך מפרט ומפרש זיין די ברכות אין פרטים.

ווי עס שטייט אויף תפלה ביוהכ"פ^קנו — אַז מ'דאַרף בעטן ומתפלל זיין נוסף אויף אַ תפלה באופן כללי, אויך מפרט זיין די בקשות פרטיות.

וואָס דערפאַר זאָגט יעדער איד אין תפלת יוהכ"פ „(כמו ששמעת תפלת כהן גדול בהיכל כמו כן מפינו תשמע ותושי') יהי רצון מלפניך כו' שתהא השנה הזאת כו' שנת אורה וכו'", און מ'רעכנט אויס ברכות אין אַלע אותיות פון דעם אל"ף בי"ת (ד.ה. ברכות ףריות).

ועד"ז איז דער מנהג, במיוחד בערב יוהכ"פ וביוהכ"פ, און מ'גיט יעדער איד דערויף כח, כאו"א לפום שיעורא דילי' — צו מפרט זיין (כפי עניות דעתו אָדער כפי עשירות דעתו) די ברכות לויט דעם סדר פון אל"ף בי"ת, און אין אַן אופן אַז דאס ווערט איבערגעגעבן גם ע"י דומם בכל העולם כולו (גילוי בחי' יחידה בעוה"ז הגשמי בפרטיות):

עס זאָל (און וועט) זיין אַ שנת אורה, אַ שנת ברכה, אַ שנת גילה, אַ שנת דידה, אַ שנת הוד והדר, אַ שנת ועד וור („כולנו כאחד"), אַ שנת זכיות ודולות, אַ שנת חיים טובים וארוכים, אַ שנת טורה, בטוב הנראה והנגלה, באופן פון „הטוב לנו"^קנז,

18אַ שנת יחוד — „יחידה לייחדך", וואָס דעמולט איז דער שלימות ואמיתית ענין פון אהבת ישראל בשעת עס ווערט באופן פון אחדות ישראל, אַ מציאות אחת — „יחידה לייחדך",

און דער גילוי פון „יחידה לייחדך" ווערט נמשך ביז אין ענינים גשמיים — אַ שנת כלכלה, סיי כפשוטה, עאכו"כ „כלכלה" מלשון „והוא יכלכלך"^קנח, אַז דער אויבערשטער גיט יעדער איד אַלע כלים^קנט וואָס ער דאַרף האָבן בכדי א) דורכפירן אַלע זיינע החלטות טובות,

און ב) מקבל זיין אַלע ברכות פון דעם אויבערשטן, אָנהויבנדיק פון ברכת השלום, וואָס „לא^קס מצא הקב"ה כלי מחזיק ברכה לישראל אלא השלום שנאמר^קסא ה' עוז לעמו יתן ה' יברך את עמו בשלום", דער ענין התורה (אין עוז אלא תורה^קסב), דער „כוס" (כלי) מחזיק ברכות (כנ"ל סי"ב),

ביז „תורה חדשה מאתי תצא"^קסג — אַ שנת לימודים, לימוד התורה ובאופן חדש, ביתר שאת וביתר עוז,

צוזאַמען מיט אַ שנת מרומים, אַז מ'שטייט אין אַ רוממות, „ביד רמה", בדוגמא ווי ס'איז געווען „כימי^קסד צאתך מארץ מצרים"^קסה,

צוזאַמען מיט אַ שנת נסים גדולים — נאָכמער ווי ס'איז געווען ביצי"מ, כמ"ש „כימי (בכ"ף הדמיון) צאתך מארץ מצרים אראנו נפלאות", נסים ונפלאות באופן פלא ונפלא לגבי די נסים בימי צאתך מארץ מצרים^קסו.

אָנהויבנדיק פון תחלת השנה — האָט מען גלייך אַ סימן טוב בזה — שנת סימן טוב, צוזאַמען מיט שנת סייעתא דשמיא,

וואָס דאָס גיט יעדער איד און אַלע אידן אַ שנת עוז, און אַ שנת פ דות, ביז אין אַן אופן פון „פדה בשלום נפשי"^קסז, וואָס דער שלימות בזה וועט זיין בגאולה העתידה (ווי דער מיטעלער רבי איז מבאר^קסח) [ומעין זה איז געווען בפועל בגאולת אדה"ז, „כשקריתי פדה בשלום נפשי יצאתי בשלום מה' שלום"^קסט — וואָס דעמולט האָט זיך אָנגעהויבן דער עיקר ענין פון יפוצו מעינותיך חוצה^קע, אַ התגלות מעין פון דער גילוי פון פנימיות התורה בגאולה העתידה].

און אַ שנת צהלה, און שנת צדקתו של הקב"ה, וואָרום עס ווערט אַ שנת קוממיות — „ואולך אתכם קוממיות"^קעא, און אַ שנת רוממות, און אַ שנת שמחה, „שמחת עולם על ראשם"^קעב,

19וואָס דאָס ברענגט אויך אַ שנת תהלה — „ימלא פי תהלתך"^קעג, פאַרבנודן מיט „אז ימלא שחוק פינו"^קעד, וואָס וועט זיין בגאולה האמיתית והשלימה.

און דאָס ווערט דורך דעם וואָס אידן טוען עבודתם מתוך שמחה וטוב לבב ומתוך רחבות ומתוך כל הברכות האמורות — אַז דער שנה זאָל ווערן אַ שנת תורה, אַ שנת תפלה, אַ שנת תשובה און שנת תהלה,

וואָס דאָס איז כולל אויך אַ שנת צדקה (דער דריטער עמוד שעליו העולם עומד^קעה) — וואָס דעמולט וועט זיין אַ שנת תהלה, הן מצד הנותן והן מצד המקבל: דער נותן הצדקה איז מהלל אויף דעם וואָס מ'האָט אים געגעבן די מעגלעכקייט צו מקיים זיין מצות צדקה וואָס איז „מקרבת את הגאולה"^קעו, נוסף לזה וואָס ער באַקומט שכר אויף דעם וואָס „אתה החיית את נפש העני"^קעז — אַז דער אויבערשטער איז מחי' אים ובני ביתו; און דער מקבל איז מהלל אויף דעם וואָס ער באַקומט צדקה, וואָס טוט אויף החיית את נפש העני, ועוד ועיקר — ער איז מהלל אויף דעם וואָס ער האָט אַן איינטייל אין מצות צדקה של הנותן.

און דורך דעם ענין הצדקה וכללות אהבת ישראל, בתוך שאר מעשינו ועבודתינו — איז מען נאָכמער מזרז די גאולה, דורך ביטול סיבת הגלות, ווערט בדרך ממילא בטל דעם מסובב (גלות), און מ'שטעלט אַריין דעם אל"ף פון „אלופו של עולם" אין „גלות" (גולה), ווערט „גאולה"^קעח.

יז. און דורך דעם וואָס יעדער איד, אנשים נשים וטף, איז מוסיף אין דער עבודה פון ערב יוהכ"פ און יוהכ"פ — עבודה מצד יחידה שבנפש, תשובה עילאה, ענין התורה (כנ"ל ס"ג) — איז דאָס נאָכמער מוסיף אין די אַלע ברכות הנ"ל צו יעדער איד און צו אַלע אידן,

כמדובר לעיל (ס"ג) אַז די עבודה פון יוהכ"פ האָט אַ שייכות צו אַלע אידן ממש, אנשים נשים וטף,

ואדרבה — „כי נער ישראל ואוהבהו"^קעט, דורך דעם וואָס אפילו גאָר פיצלעך קינדער זיינען מהלל ומשבח דעם אויבערשטן און זאָגן „אמן יהא שמי' רבה" וכיו"ב (בדוגמא ווי דער בעש"ט האָט מעורר געווען קינדער בזמנו^קפ, ווערט דאָס אַ הוראה נצחית על כל הזמנים) — זיינען זיי מסייע אַז אין עבודת התשובה ביוהכ"פ (נתינת ולימוד התורה) זאָל זיין בשלימות ומתוך שמחה ותענוג, ביז אין אַן אופן פון „כפליים לתושי'" (ווי די לוחות האחרונות שניתנו ביוהכ"פ).

כן תהי' לכל אחד ואחת מתוך כלל ישראל — אַז אין אַלע ענינים האָט מען „כפליים לתושי'", תושי' וחיזוק והתחזקות, מיט אַלע ברכות האמורות,

20אוז מ'האט א הצלחה'דיקן ערב יוהכ"פ און אַ הצלחה'דיקן יוהכ"פ, און אַ הצלחה'דיקן יאָר.

ביז די הצלחה העיקרית — אַז אַלע אידן גייען אַרויס פון גלות, „בנערינו ובזקנינו גו' בבנינו ובבנותינו"^קפא, און כספם וזהבם אתם"^קפב, כולל — שלימות התורה והמצוות^קפג,

און אַלע צוזאַמען גיין — באופן פון „וארו עם ענני שמיא"^קפד, בפרט אַז ביוהכ"פ זיינען אידן „דוגמת מלאכי השרת"^קפה, „ענני שמיא" — אין ארצנו הקדושה, „ארץ אשר גו' תמיד עיני ה' אלקיר בה מרשית השנה ועד אחרית שנה"^קפו, און דאָרטן גופא — „בהר הקודש בירושלים", כלשון הכתוב^קפז „והי' ביום ההוא יתקע בשופר גדול ובאו גו' בהר הקודש בירושלים", ווי מ'זאָגט בתפלת מוסף דראש השנה^קפח, און דער שלימות הגילוי בזה איז ביוהכ"פ (כמבואר בלקו"ת*18)),

און בהר הקודש בירושלים" גופא — איז „מקדש אד' כונני ידיר"^קצא, און אין הידש הקדשים. וואָס אין דעם באשטייט די עבידה המיוחדת פון יוהכ"פ — כניסת כהו גדול בקודש הקדשים יבעבודת הקטורת, „דקה מן הדקה"^קצא,

ובזמן הגלות — טוט עס אויף יעדער איד דורך תפלתו, „ונשלמה פרים שפתינו"^קצב (אויך פון לשון שלימות), דערפאַר זאָגט יעדער איד די „עבודה" פוז יוהכ"פ עם כל הפרטים שבזה.

כז תהי' לנו, לכל אחד ואחת, ומתוך שמחה וטוב לבב, און טאנצי בקרוב ממש, צוזאַמען מיט משיח צדקנו, אין ארץ ישראל ובירושלים ובהר הבית ובסמיכות לקודש הקדשים ממש, ממש איז מקום אוו ממש אין זמן.