ברכת כ"ק אדמו"ר שליט"א להתלמידים שיחיו — — ערב יום הכפורים לפני כל נדרי, ה'תנש"א

א. ס'איז מובן מעצמו וגם פשוט (און ווי גערעדט אויך בשנים שלפנ"ז^ב), אַז די אַלע וואָס געפינען זיך דאָ, זיינען נכלל אין די ברכות ואיחולים לבביים מקרב ולב עמוק פנימה, וועלכע זיינען געזאָגט געוואָרן לאחרי תפלת מנחה (מיט אַלע פרטים שבדבר);

ובהוספה — בקשר מיט תלמידי הישיבה, וואָס ענינם ועסקם העיקרי איז — לימוד התורה (יששכר^ג), כדלקמן.

ב. וועט מען עס פאַרשטיין דורך מערער ערקלערן דאָס וואָס מ'האָט פריער גערעדט^ד, אַז די שלימות העבודה פון אַ אידן (ווי ס'איז אויך מודגש אין ערב יוהכ"פ און יוהכ"פ) איז דוקא אַלס נשמה בגוף, בעולם הזה הגשמי, תחתון שאין תחתון למטה ממנו. אַזוי אַז אין דעם גוף וגשמיות דוקא זאָל מען מגלה זיין ווי דאָס איז אַ כלי צו רוחניות, ביז אַז די רוחניות'דיקע קדושה פון אלקות זאָל דורכנעמען די גשמיות אין אַן אַנטפּלעקטן אופן.

ווי דאָס ווערט אַרויסגעבראַכט אין מעשה המצוות: שלימות קיום המצוות במעשה בפועל ווערט דורכגעפירט דוקא דורך אַ נשמה בגוף (וועלכער איז בבחינת „תחתון" בערך צו זיין נשמה^ה), און דוקא מיט גשמיות'דיקע ענינים פון עולם הזה^ו.

ועד"ז בנוגע צו תורה: תורה „לא בשמים היא"^ז, זי איז געגעבן געוואָרען דוקא בארץ הלזו התחתונה, און דער כח אויף פסק'נען אַ דין איז אָפּגעגעבן געוואָרן דוקא צו אידן — אַלס נשמות בגופים למטה^ח.

נאָכמער: דוקא דער „יש הנברא" בעוה"ז הגשמי איז פאַרבונדן מיט דעם „יש האמיתי" (עצמותו ומהותו ית')^ט, וועלכער איז משפיע ומברך און גיט כח דעם יש הנברא, דער גוף פון אַ אידן^י; און דאָס ווערט נתגלה דורך דער עבודה פון אַ אידן מיט זיין גוף הגשמי^יא.

55און^יב ווי דאָס דריקט זיך אויך אויס אין דעם ענין פון שכר המצוות — כידוע דער פסק דין^יג פון רמב"ן^יד, אַז דער תכלית השכר איז דוקא אין דער צייט פון תחיית המתים ווען די נשמות וועלן צוריק אַראָפּקומען אין עוה"ז, און זיך ווידער אָנטאָן אין גשמיות'דיקע גופים; ד.ה. אַז דעם העכסטן גטלעכן שכר וועט באַנומען ווערן דוקא פון אידן אַלס נשמות בגופים בעוה"ז הגשמי.

ג. צווישן אידן גופא שטייט דער ענין נאָכמער בגלוי באַ ישיבה בחורים — וואָס זייענדיק נשמות בגופים (וגופים בריאים בשלימות — עם רמ"ח איברים ושס"ה גידים), בעוה"ז התחתון שאין תחתון למטה ממנו, איז זייער לעבן און באַשעפטיקונג — לימוד התורה; ביז באופן אַז „תורתם אומנתם" (בלשון חז"ל^טו): זייער אומנות (פאַך) גשמית בעוה"ז הגשמי — באַשטייט פון תורה.

און נאָכמער: באַ זיי זעט מען בגלוי ווי די „וועלט" (יש ומציאות העולם) אַליין איז מסייע און העלפט אַרויס בעבודת השם — ווי דער רמב"ם איז מבאר (אין הלכות תשובה^טז), אַז די כוונה און דער תכלית פון די יעודים גשמיים אין תורה איז בכדי אַז אידן זאָלן קענען לערנען תורה און מקיים זיין מצוות במנוחת הנפש ומנוחת הגוף בתכלית השלימות, אָן קיינע שטערונגען ח"ו. דאָס הייסט, אַז אַ איד דאַרף „זעהן" די מנוחה והרחבה בגשמיות עוה"ז אַלס אַ מיטל צו מסייע זיין אידן בעבודת השם; ובהתאם לזה — דאַרף ער זי אויך אויסנוצן אין דער גרעסטער מאָס;

וואָס דער ענין זעט מען בפועל ביי אַ ישיבה בחור: מ'נעמט פון אים אַראָפּ די דאגות בעניני עוה"ז, דאגות הפרנסה א.ד.ג (וועלכע ווערן באַזאָרגט צו אים דורך זיינע עלטערן, דורך הנהלת הישיבה וכיו"ב), בכדי ער זאָלן קענען לערנען תורה מתוך מנוחת הנפש ומנוחת הגוף, ביז באופן אַז „אומנתו" (הגשמית) איז „תורתו".

— ישיבה בחורים דאַרפן זיכער ניט אָנקומען צו אַ ביאור נוסף בהאמור; און אויב מ'דאַרף דערצו יע אָנקומען — איז אין „(תן לחכם) ויחכם עוד"^יז. ובפרט אַז איר לערנט דאָך תורה בחבורה, קומט במילא צו (אפילו בדרך הטבע פון עולם) אין הצלחת הלימוד^יח, און אַלע מעלות פאַרבונדן מיט תלמוד תורה דרבים און ת"ת ברבים.

ד. די מעלה פון תלמידי הישיבה — האָט אַ שייכות מיוחדת מיט יום הכפורים:

ביוהכ"פ, „אחת בשנה"^יט, זיינען אידן, אַלס נשמות בגופים — „דוגמת מלאכי השרת"^כ, ביז אַז באַ זיי איז מאיר די דרגת הקדושה פון יוהכ"פ — „העשירי יהי' קודש"^כא, ביז קדש הקדשים.

ובעבודת ה': ביוהכ"פ איז די תכלית השלימות פון תשובה עילאה^כב, די דביקות56והתאחדות פון אַ אידן מיט דעם אויבערשטן, וואָס ווערט במיוחד ובגלוי דורך תורה (און יוהכ"פ איז יום נתינת לוחות האחרונות^כג).

דאָס הייסט, אַז ביוהכ"פ איז דאָ אַ חיבור פון צווי קצוות: אַלס נשמות בגופים, פאַרבונדן מיט מדידה והגבלה, ווערט אַ איד פאַרבונדן מיט דרגת הקדושה שלמעלה מכל מדידה והגבלה.

ע"ד ווי גערעדט פריער בנוגע צו דעם גילוי פון די י"ג מדות הרחמים בעשרת ימי תשובה בכלל, אויף וועלכע עס שטייט^כד „דרשו ה' בהמצאו קראוהו בהיותו קרוב", ועאכו"כ בשעת מ'האַלט שוין בסיום יום התשיעי, ובתוספת דיום העשירי יהי' קודש, ווען ס'איז דאָ די שלימות הגילוי פון די י"ג מדות הרחמים, וביחד עם זה — ווערן זיי נמשך ונתגלה דוקא אין מדידה והגבלה, ביז אין גשמיות העולם,

ביז נאָכמער: עס ווערט נתגלה ווי אויך דער דין ומשפט שביוהכ"פ (גמר הדין דר"ה^כה) — איז באופן פון „משפט . . דאיהו רחמי"^כו, ביז רחמים רבים שלמעלה ממדידה והגבלה, ואדרבה — נאָך העכער פאַר רחמים רבים גלויים, וואָרום די דינים זיינען באמת ובפנימיות — חסדים הנסתרים (שלמעלה מגדר גילוי^כז), און דורך תשובה עילאה ביוהכ"פ ווערן זיי נמשך ונתגלה בפשטות למטה מעשרה טפחים נשמות בגופים, ברב טוב גשמי ורוחני, אַזוי אַז מ'זעט בגלוי ווי אויך דער דין איז — דין עילאה (בדוגמת תשובה עילאה).

ה. אין דעם קומט צו נאָכמער הדגשה בקביעות שנה זו — ווען יוהכ"פ איז חל בשבת: דעמולט האָט מען, נוסף אויף אַלע מעלות פון „שבת שבתון"^כח (עשירי יהי' קודש), אויך די מעלות פון קדושת יום השבת קודש (שביעי יהי' קודש)י^ב.

ולהוסיף: דער דין איז אַז „כשתבוא שבת יהא בעיניך כאילו כל מלאכתך עשוי'"^ל, ד.ה. אַז ביום השבת איז „מלאכתך" של אומנתך (בעוה"ז הגשמי) גופא „עשוי'" דורך דעם אויבערשטן; וואָס דאָס גיט נאָכמער נתינת כח צו תלמידי הישיבה בעבודתם במשך כל השנה, צו לערנען תורה מתוך מנוחת הנפש והגוף, וויבאַלד אַז „מלאכתך עשוי'", מ'שטעלט זיי צו זייערע צרכים גשמיים (כנ"ל סעיף ג).

ו. דער ענין איז נאָכמער בהדגשה בשנה זו בכללותה — קומענדיק פון שנת תש"נ, ר"ת תהא שנת נסים [ולפני זה — שנת תשמ"ט ידיך, און שנת תשמח, שנת הקהל], און שטייענדיק בהתחלת שנת תנש"א, ר"ת תהא שנת אראנו נפלאות (ראשי תיבות שנתפרסם ונתפשט בתפוצות ישראל^לא):

57נס^לב (ועד"ז — נפלאות) איז לשון רוממות והתנשאות^לג, כמ"ש^לד „ארים נסי", „כמו הנס על ההרים"^לה. ובעבודת האדם — אַן עבודה והנהגה באופן נסי, למעלה מדרך הטבע; און נאָכמער: „על ההרים" (ניט „בהרים"), העכער אפילו פאַר די אויפגעהויבנקייט פון „הרים". ביז באופן, אַז דער טבע עצמו ווערט אויפגעהויבן לדרגת נס.

וואָס דער ענין קומט צום אויסדרוק בגלוי אין דעם לעבן פון ישיבה בחורים, וועלכע זיינען, אַלס נשמות בגופים אונטערוואָרפן די חוקי הטבע בעוה"ז הגשמי — דערהויבן גייסטיק „על ההרים", זייענדיק דורכגענומען מיט תורה, „תורתם אומנתם".

ז. ע"פ הנ"ל איז פאַרשטאַנדיק אַז די אַלע ברכות וועלכע מ'האָט פריער גערעדט (נאָך מנחה) — ברכות והמשכות פון למעלה מעלה ביז למטה^לו — זיינען שייך צו תלמידי הישיבה ביתר שאת וביתר עוז.

ובפשטות: דער אויבערשטער זאָל אייך בענטשן אַז די אַלע ענינים האמורים זאָלן נמשך ווערן בפשטות בגשמיות למטה מעשרה טפחים, אַלס נשמות בגופים, ובפשטות — ברב טוב גשמי ורב טוב רוחני, ומתוך שמחה וטוב לבב.

כולל — די כחות צו אויסנוצן די אַלע ברכות מתוך שמחה וטוב לבב.

ובמיוחד בנוגע צו תלמידי הישיבה — אַז איר זאָלט נאָכמער מצליח זיין בלימוד התורה, באופן פון „לאסוקי שמעתתא אליבא דהלכתא"^לז (דין ומשפט — בחי' מדידה והגבלה בתורה עצמה), און אויך באופן ד"דרוש וקבל שכר"^לח (שלמעלה ממדידה והגבלה), כמ"ש^לט „יגדיל תורה ויאדיר", ביז — למעלה מכל מדידה והגבלה^מ.

און דאָס ווערט אַ הכנה מתאימה צו דער גילוי שלמעלה ממדוה"ג פון „שבת שבתון", „אחת בשנה".

ועוד והוא העיקר: דאָס איז נאָכמער מקדים ומזרז — ותיכף ומיד (וויבאַלד אַז „אחכה לו בכל יום שיבוא"^מא) — די גאולה האמתית והשלימה (ווען עס וועלן זיין תכלית ושלימות כל ענינים הנ"ל, כולל — אַלע מעלות פון שביעי (יום השבת) בשלימות, און אַלע מעלות פון עשירי (יוהכ"פ) בשלימות) — ע"י משיח צדקנו

— אויף וועמען עס שטייט (במזמור פט בתהלים)^מב „מצאתי דוד עבדי בשמן קדשי משחתיו".

58שפתינו"^מו ווי עס איז בזמן הזה, אויך לעולם אמן ואמן": עס ווערט די ברכה„פרים" בפשטות).

והמשכה פון הוי' אין עולם („לעולם"), ביז

סדר הא"ב (ווי אָפּגעדרוקט אין סידור ממנו (ועד"ז אין דעם „עולם" התחתון פון ומחזור^מז — השוה לכל נפש, ובמילא אידן^מד — גוף הגשמי); ובאופן פון „אמן ווערט דאָס נתקבל ביי כל נפש, אנשים

נשים וטף, און אויך אַלע צוזאַמען). ותיכף

ומיד ממש — דער קיום פון אַלע ברכות

בפועל ממש, למטה מעשרה טפחים, — נשמות בגופים בלי הפסק כלל — אין

חיים נצחיים (כפס"ד הרמב"ן הנ"ל), תיכף

ועיקר הברכות — גאולה האמתית

והשלימה ע"י משיח צדקנו. ו"בנערינו

„ותחזינה עינינו" די עבודה פון כהן בזקיננו בבנינו ובבנותנו"^מח, קומען אַלע

אידן, מכל קצוות וארבע כנפות תבל — ידיך"^מה, ובמיוחד ביוהכ"פ — די עבודה

לפני ולפנים (— נוסף אויף „ונשלמה פרים להר הבית, ולבית המקדש, ולקדש