Made by a machine and not yet checked by a person - the segments nobody has checked are marked.
647ב"ה, מוצאי שבת־קודש פ' נצבים־וילך,
כ"ה אלול,
שבת סליחות, ה'תשד"מ,
ברוקלין, נ. י.
אל בני ובנות ישראל
בכל מקום שהם
ה' עליהם יחיו
שלום וברכה!
בהמשך צום בריוו פון ערב שבת־קודש ח"י אלול — לאחר הפתיחה בברכה, ברכת כתיבה וחתימה טובה לשנה טובה ומתוקה — און שטייענדיק נאָך נעענטער צו ראש־השנה, אין דער וואָך פון סליחות, און וואָס איר ענדע און אָפּשלוס איז ראש־השנה —650דברי התורה הזאת, יעדן טאָג פון יאָר, מיט דער פעסטער אַנטשלאָסנקייט פון נצבים כולכם וואָס מ'דערפילט ספּעציעל ראש־השנה, און מיט דער קבלת־עול צוזאַמען מיט דער שמחה און באַגייסטערונג פון ראש־השנה — דער טאָג פון דער הכתרה („קרוינונג") פון מלך ישראל, מלך על כל הארץ, מלך העולם — וואָס דאַמאָלס ווערט עס דורכגעפירט במשך פון דעם יאָר און יעדן טאָג בפועל (לעשות) בפרטיות ובתכלית השלימות.
ולהוסיף: ראש־השנה איז די צייט ווען יעדער איד איז מכתיר, כביכול, דעם אויבערשטן און פאַרבינדט זיך מיט דעם אויבערשטן אַלס מלך ישראל וגואלו, איז וויסנדיק אַז מ'גייט מיטן כח פון דעם מלך, מ'איז אין דער מדריגה פון עבד מלך מלך, פאַלן אָפּ אַלע שוועריקייטן און שטערונגען מקיים צו זיין דעם רצון פון דעם מלך — אויך די נסיונות און בלבולים אין דער צייט פון גלות, ווען החושך יכסה אךץ.
ווי דאָס ווערט באַוואָרנט אין די ווייטערדיקע פסוקים פון אונזער פרשה, אַז וויבאַלד אַז „אתם ידעתם את אשר ישבנו בארץ מצרים ואת אשר עברנו בקרב הגוים" — כנען, אשור און אַנדערע פעלקער וועלכע דינען „גילוליהם (פון) עץ ואבן כסף וזהב" — וואָלט אפשר געקענט ווערן ח"ו „איש או אשה גו' אשר לבבו פונה" פון אידישקייט תורה און מצוות — זאָגט די פרשה אַז פאַרקערט — זעענדיק וואָס פון די פעלקער איז געוואָרן און אַז „מפני חטאינו גלינו מארצנו" „וישליכם אל ארץ אחרת כיום הזה", „ואמר ביום ההוא הלא על כי אין אלקי בקרבי — עס איז ניט געווען בשלימות דער געפיל פון ג־טלעכקייט אין מיין האַרץ, דערפאַר — מצאוני הרעות האלה" דער גלות — דערוועקט דער חושך הגלות די אמת'ע תשובה, ווי געזאָגט בפרטיות פריער „ובקשתם משם את השם אלקיך גו' ושבת עד השם אלקיך ושמעת בקולו" (און איר וועט פון דאָרטן (פון די ערטער וואו איר וועט זיין פאַרטריבן אין גלות) זוכן דעם אויבערשטן דיין ט גו', און דו וועסט זיך אומקערן צו דעם אויבערשטן דייןג־ט, און דו וועסט פאָלגן זיין אָנזאָג)
651אויך ווי דער איינפאַכער אינהאַלט פון דער פרשה אתם נצבים, אַז מ'שטייט ביים אַריינגיין אין ארהקודש, ווי אויבנדערמאָנט. וואָס ברוחניות מיינט דאָס, אַז מ'דאַרף מאַכן „ארהקודש" אין אייגענעם לעבן, אין לעבן פון דער אייגענער משפחה און אייגענע הויז און סביבה, אַז עס זאָל זיך אָנזען אַז דאָ לעבט אַ איד און דאָ גייט אַ איד, און דאָ שפּילט זיך אַ אידיש קינד, אַ לעבן וועלכער איז דורכגעדרונגען מיט קדושה און באַלויכטן מיט טלעכקייט, אין איינקלאַנג מיט דער גטלעכער בקשה און הבטחה ועשו לי מקדש ושכנתי בתוכם — בתוך כל אחד ואחת מהם.
ויהי רצון אַז די אַלע אויבנדערמאָנטע אַריינטראַכטונגען זאָלן נאָך מער פאַרשטאַרקן די התלהבות און מסירת־נפש פון ראש־השנה הבא עלינו ועל כל ישראל לטובה, בפרט בקשר לתקיעת־שופר, וואָס דאָס איז די מצות היום, מיט אַלע אירע כוונות און אָפּלערנונגען, ספּעציעל דער ענין פון הכתרת המלך, און מלכותו ברצון קבלו עליהם, מ'נעמט־אָן עול־מלכות־שמים מיט צופרידנקייט און שמחה; און ענין מתן־תורה — אויף מקיים זיין לעשות בפועל את כל דברי התורה הזאת, און דאָס אַלעס זאָל נמשך ווערן אין יעדן טאָג און אין אַלע טעג פון דעם קומענדיקן יאָר,
און דאָס אַלעס וועט נאָך מער מוסיף זיין אין דער כתיבה וחתימה טובה וואָס השם — אורי וישעי — גיט יעדן אידן בתוך כלל ישראל באור פני מלך חיים, אַז עס זאָל זיין אַ שנת חיים ושלום וכל טוב בגשמיות וברוחניות,
652און עס זאָל מקויים ווערן די הבטחה פון מלך ישראל וגואלו אין אַן אופן פון מיד הן נגאלין, די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו,
און דורך דער גאולה פון אידן קומט אויך די גאולה פון דער גאַנצער וועלט, כלשון הכתוב והיתה לה'המלוכה; והי'ה'למלך על כל הארץ,
עס וועט מקויים ווערן בפרטיות בפועל ובתכלית השלימות: אלקים אל דמי לך אל תחרש ואל תשקוט (זיי ניט שטיל, שווייג ניט און רו ניט) — ביז עס וועט ווערן ויבקשו שמך השם (און זיי, די פעלקער, וועלן זוכן דיין נאָמען, ג־ט) וידעו (אַלע פעלקער, די גאַנצע וועלט, וועט וויסן) כי אתה שמך ה'לבדך עליון על כל הארץ (אַז דער אויבערשטער אַליין האָט דעם נאָמען „אַלמעכטיקער ט", דער הערשער איבער דער גאַנצער וועלט),
בגאולה האמיתית והשלימה דורך משיח צדקנו, וואָס „יבנה מקדש במקומו ויקבץ נדחי ישראל", יבנה „בית להשם כו' שנאמר ועשו לי מקדש כו' משכן שעשה משה רבנו כו' בנין שבנה שלמה (און „בית שני — כבנין שלמה") כו' וכן בנין העתיד להבנות" דורך משיח'ן —
בית המקדש אויף וועלכן עס שטייט: ביתי בית תפלה יקרא לכל העמים.
אלקים אל דמי לך: תהלים פג, ב. וראה מדרש תהלים עה"פ, הובא ונתבאר באוה"ת לתהלים להצ"צ (יהל אור) עה"פ (ע' רחצ). ד"ה ויקם עדות דש"פ אחרי, שבת הגדול שנה זו.
אל דמי . . ואל תשקוט: ובהפטורת ש"ק זו (ישעי' סב, א. שם, ו־ז) ההבטחה: לא אחשה גו' לא אשקוט גו' אל דמי לכם ואל תתנו דמי לו.
יבנה מקדש: ואח"כ „יקבץ נדחי ישראל" — בסדר זה דוקא, שכתבו ב' פעמים (דלא כירוש' מע"ש פ"ה ה"ב. ועוד. ואכ"מ). וראה גם לקו"ש ח"ח ע' 362 בהערה ד"ה „ויקבץ נדחי ישראל".
במקומו: ראה זבחים סב, א. וברמב"ם הל' ביהב"ח רפ"ב (התחלת השיעור ברמב"ם — דג' פרקים ליום — דמוצש"ק זה): המזבח מקומו מכוון ביותר ואין משנין אותו ממקומו לעולם. ומדייק ביותר — כי כללות המקדש ג"כ צ"ל במקומו דוקא (כנ"ל, מהל' מלכים), וכהמשך הרמב"ם שם „לבנות את בית הוי' בירושלים בהר המורי'", אבל אינו מכוון ביותר שהרי הר הבית הוא ת"ק אמה על ת"ק אמה משא"כ ביהמ"ק (מדות פ"ב מ"א. רמב"ם שם פ"ה ה"א).