Addenda - sichos and letters 10

358הפנימיים [דפשוט שאין כוונתי ח"ו נגד מאמר רבותינו ז"ל שלא לעלות בחומה, ואף גם לא בהתגרות בגוי קטן, אבל אין זה שייך כלל וכלל לכל תופעות האמורות]; ולהוסיף בכל יום ויום בתשוקה לקבלת התורה ומצותי' כמסופר באגדה (ר"ן סוף פסחים) בקשר עם מצות ספירת העומר.

בכבוד ובברכה לבשורות טובות בכלל וכן בנוגע להנ"ל שמנצל כל השפעתו בכל מקום שידו מגעת בהגדרת פרצה האמורה ועד לביטולה.

(ממכתב אייר, תשכ"ט)

אדר

ב"ה, ז' אד"ר, ה'תשכ"ז

. . . ובעמדנו בימי אדר ראשון — שהוא הוא חדש העיבור וההוספה — הרי ההוראה אשר בענין עיבור השנה (כדלקמן) — היא בחדש זה ביתר שאת ויתר עז.

359ענינו של חדש העבור — ה"ה למלאות חסרון הימים של שנים שעברו, כדי שיבואו המועדים בזמנם וכו', כמבואר בדברי חז"ל.

ולא עוד אלא שמזמן לזמן — וכמו בשנה זו — המילוי הוא יותר ובתוספת על החסרון של שנים שעברו, אשר תוספת זו ממלאה ושוללת חסרון שבהווה ושבעתיד הקרוב.

והנה ע"פ תורת הבעש"ט, שבכל מה שהאדם רואה או שומע — ישנה הוראה בשבילו בעבודת השם, עאכו"כ בענין של תורה (לשון — הוראה) ומצותי' —

בנדון זה הרי ההוראה ברורה, שביד כל אחד ואחת (שהרי עבור השנה משנה ופועל בחיי כל אחד ואחת) למלאות כל מה שחסר בעבר,

ולא עוד אלא שביכולתו לקדם פני העתיד, שלא יחסר כל בו.

ותוקף מיוחד בענין העבור וההוראות שבו, כיון שנצטוו על זה, ביחד עם המצות שיציאת מצרים תלוי' בהם, ובהקדמה להן —

ועד שאמרו — לא הי' צריך להתחיל את התורה אלא מהחודש הזה לכם — שהיא מצוה ראשונה שנצטוו בה ישראל — הציווי לקדש חדשים ולעבר שנים . . .360ב"ה, א' אדר א', ה'תש"ל

. . דער ענין פון אַן עיבור־יאָר איז, ווי באַקאַנט, פאַרבונדן מיט דער איינשטעלונג פון אונזערע ימים־טובים אין זייער ריכטיגער צייט, אונזער אידישער לוח איז איינגעשטעלט לויט דעם גאַנג פון דער לבנה, אָבער אַזוי ווי דער לבנה־יאָר בלייבט הינטערשטעליג לגבי דעם זון־יאָר מיט אומגעפער עלף טעג, האָבן מיר יעדע צוויי־דריי יאָר אַן עיבור יאָר, מיט אַ צוגעגעבענעם חודש, כדי משלים צו זיין די צייט, אַזוי אַז אונזערע ימים טובים זאָלן אויספאַלן אין זייער ריכטיגער צייט פון יאָר (פסח אין פרילינג, סוכות אין הערבסט, אא"וו).

אָבער ווי אַלע ענינים אין אידישן לעבן, וואָס אויסער זייער אייגענעם אינהאַלט האָבן זיי אויך אַלגעמיינע אָנווייזונגען פאַר יעדן איינעם און איינע פון אונז אין טאָג־טעגלעכן לעבן, אַזוי אויך דער עיבור־יאָר. די אָפּלערנונג פון עיבור־יאָר איז; אַ איד קען אין איין יאָר פאַרפולקאָמען דאָס וואָס ער האָט פאַרפעלט אין פריערדיגע יאָרן.

נאָכמער; פּונקט ווי דער עיבור־יאָר איז אויך אַן „איבער־יאָר" דורכדעם וואָס ער איז ניט נאָר משלים די הינטערשטעליגע טעג, נאָר ער גיט אויך „אַדערויף" אויף פאָרויס — אַזוי איז ניט גענוג בלויז צו פאַרפולקאָמען דאָס פאַרפעלטע ; ס'איז נויטיג אויך צו געבן „אַדערויף" אויף פאָרויס . . .

(0