98

ובכללות — אַז יעדער איד טיילט זיך אין צוויי חלקים: אַ נשמה און אַ גוף, וואָס זיין נשמה איז אַ "חלק אלוקה ממעל ממש"^מו, ע"ד "האלקים"; און זיין גוף איז פאַרבונדן מיט בחי' "איש", אַ יש ונברא.

ובפרטיות יותר — איז דאָס דער חילוק צווישן "משה" און "איש האלקים" (כנ"ל ס"ג): "איש האלקים" באַווייזט אויף דעם חיבור פון בחי' איש (דער גוף) מיט שם אלקים (בגימטריא הטבע). משא"כ "משה" איז פאַרבונדן מיט שם מה — הוי'.

וואָס די צוויי ענינים זיינען פאַראַן באַ יעדער איד (בבחי' משה שבו): די צוויי דרגות אין זיין נשמה — בחי' ישראל שבה^מז, וואָס איז פאַרבונדן מיט שם הוי'^מח ("חלק הוי' עמו"^מט), און בחי' יעקב שבה^מז, פאַרבונדן מיט שם אלקים^מח (יעקב איז י' עקב^מז, ווי דער יו"ד פון שם הוי'^מח קומט אַראָפּ בבחי' עקב^נ, וידו (אותיות יו"ד^נא) אוחזת בעקב עשו^נב). און דערפון קומט אַרויס דער חילוק צווישן דער נשמה (משם הוי'^נג) און גוף (משם אלקים^נד), ביז אַז דערפון ווערט נשתלשל כו' למטה דער חילוק צווישן "מחציו ולמטה איש" און "מחציו ולמעלה האלקים".

כשם ווי אין אַ אידן זיינען פאַראַן די צוויי ענינים פון "משה" און "איש ה­אלקים" — אַזוי איז אויך אין זיין עבודה, אין "מעשה ידינו", וכמודגש אין דעם כפל פון "מעשה ידינו" בסיום המזמור ("ומעשה ידינו כוננה עלינו ומעשה ידינו כוננהו") — די עבודה אין עניני קדושה — "מחציו ולמעלה"; און עבודה בעניני רשות וחול (עניני העולם) — "מחציו ולמטה". ובכללות — די עבודה עם עצמו ("מחציו ולמעלה"), און די עבודה בבירור העולם ("מחציו ולמטה").

ויש לומר, אַז דער כח צו קענען אויפ­טאָן (ברכה והמשכה) אין ביידע אופני עבודה — קומט פון משה רבינו, בחי' משה שבכל א': דורך דעם וואָס אַ איד האָט אין זיך (בחי' משה, וואָס איז כלול פון) ביידע ענינים פון "משה" און "איש האלקים" (אַ נשמה וגוף), גיט עס אים דעם כח צו טאָן בשלימות — באופן פון "כוננהו" — ביידע אופני עבודה, סיי די עבודה אין עניני קדושה, און סיי די עבודה אין בירור העולם (בבחי' חולין שנעשה על טהרת הקודש^נה).

ו. אַ דוגמא לזה — געפינט מען אין דעם ענין פון שבת^נו:

The Lubavitch Library · chabadlibrary.org