99

עה"פ "מזמור שיר ליום השבת"^נט (ב­המשך הי"א מזמורים שאמר משה) זאָגן חז"ל^ס "עיסקא דשבתא כפול". איז מבואר בכ"מ^סא אַז דער כפל (פון עיסקא דשבתא) איז כנגד די צוויי דרגות פון מעלי שבתא ויומא שבתא, מנוחה בערך היגיעה און מנוחה בעצם, ע"ד דער חילוק צווישן שם אלקים (אלקות בערך הבריאה), און שם הוי' (אלקות שלמעלה מהבריאה).

ועפ"ז י"ל אַז דאָס איז דער כפל בסיום המזמור: ביום השבת, ווען ס'איז דאָ דער "ויהי נועם ה' אלקינו עלינו", ווערט אַ שלימות כפולה [בדוגמת השלי­מות וואָס ווערט אויפגעטאָן דורך "תפלה למשה", וואָס איז פאַרבונדן מיט שבת]: "ומעשה ידינו כוננה עלינו" — די שלי­מות פון מנוחה בעצם, און "ומעשה ידינו כוננהו" — די שלימות אויך פון מנוחה בערך היגיעה בימי החול ("ויכולו השמים והארץ וכל צבאם"^סב) [נוסף אויף דעם וואָס פון שבת מיני' מתברכין כולהו יומין^סג אויך אויף דער עבודה בימי החול שלאחרי זה]. ובכללות יותר: כוננהו אין "מעשה ידינו" פון ימי החול, "ומעשה ידינו כוננה עלינו" ביום השבת, ווען "כל מלאכתך עשוי'"^סד.

ז. ולהוסיף, אַז דאָס איז אויך מרומז אין דעם כפל פון "מזמור שיר (ליום ה­שבת)", "מזמור כפול"^ס:

דער חילוק צווישן "מזמור" און "שיר" איז, אַז מזמור איז בכלי און שיר איז בפה^ס. ובעבודה רוחנית: שיר בפה באַ­ווייזט אויף דער דרגא פון אור (המש­פיע), און מזמור בכלי — איז די כלי (המקבל). וע"ד דער חילוק צווישן אור הנשמה (משם הוי', "משה") און דער כלי הגוף (משם אלקים, "איש האלקים")^סה.

ואע"פ וואָס אויך די כלי און גוף איז "איש האלקים", וועלכער איז אַ שם קדוש^סו של הקב"ה^סז — איז דאָס אָבער (כמגן) בהעלם, וואָרום די כוונה איז אַז אַ איד זאָל דאָס מגלה זיין דורך זיין עבודה ("מעשה ידינו", ניט נהמא דכסופא^סח ח"ו) פון גילוי אור הנשמה בהגוף^סט, אַז די נשמה שלו זאָל פועל'ן און איבערמאַכן דעם גוף, ביז מגלה זיין ווי דער גוף איז אַ כלי צו דעם אור הנשמה, "חלק אלוקה ממעל ממש", משם הוי', און אויך מגלה זיין די מעלה אין דעם גוף (משם אלקים) עצמו.

The Lubavitch Library · chabadlibrary.org