Made by a machine and not yet checked by a person - the segments nobody has checked are marked.
505ל"ג בעומר
ב"ה, פסח שני,
ב', פ' אמור גו' ואמרת,
ברוקליי. נ. י.
אל בני ובנות ישראל
בכל מקום שהם
ה' עליהם יחיו
שלום וברכה !
לקראת יום ל"ג בעומר הבע"ל, יום הילולא דרשב"י ויום שמחתו,
הרי הזמן גרמא לעיין בתורתו, כולל ג"כ — לעיין בפרשת ימי חייו,
שהרי חיי צדיק עלי אדמות — תורה והוראה הם ולמדים מהם דברים הרבה, ובפרט אשר הכוונה בזה להמסופר אודות כ"ז בש"ס, זוהר ומדרשים — תורה שבעל פה, שענינה לא סיפורים ח"ו, כ"א הוראה שניתנה למשה מסיני,
לעיין על מנת ללמוד מזה, כל אחד ואחת, בנוגע לעצמו ועד — למעשה בפועל, שהרי גדלות הלימוד הוא שמביא לידי מעשה.
כאמור דברים הרבה ישנם בהאמור — ללמוד ואח"כ ללמד ולעשות, ונתעכב בזה על נקודה עקרית, אשר בעל ההילולא עצמו הדגישה וייחדה בנוגע לעצמו,506ובלשונו „חדי ר"ש ואמר התם כו' (אבל) אנן בחביבותא תליא מילתא דכתיב ואהבת את ה' אלקיך וכתיב מאהבת ה' אתכם וכתיב אהבתי אתכם וגו'",
ומזה ההוראה בנוגע לפועל, פעולה עם בנ"י, עליהם אמר רשב"י אתם קרוים אדם — „בחביבותא תליא מילתא", מבצע אהבת ישראל, לכל נפש מישראל למגדול ועד קטן,
וכתוצאה מי?ַדית, הרי עוזרו בכל המצטרך לו הן בגשם והן ברוח, עאכו"כ בדבר המביאו לחיי עוה"ז ולחיי עוה"ב — השתדלות שילמוד התורה ומצותי' ויקיימם בפועל — מבצע חינוך ומתוך אהבה, וכהוראת רשב"י שקרא לתלמידיו חברייא,
מתחיל בחינוך והשפעה בנוגע לתורה, וכהוראת חיי רשב"י וחבריו, אשר תורתן אומנתן — מבצע תורה
לימוד המביא לידי מעשה, וכמחז"ל אשר (גם) לרשב"י צ"ל דוקא „למד ע"מ לעשות" — המצות, מבצע תפלין, אשר הוקשה כל התורה כולה (המצות) לתפלין, וכל תרי"ג מצות רמוזין בה, כמש"כ בזהר,
מבצע מזוזה — הכוללת והשקולה כנגד כל המצות ובלשון הזהר „ועל ידה לא ינשי ב"נ דוכרנא דקוב"ה לעלמין כו' למעבד פקודי' דמארי'",
מבצע צדקה — אשר היא שקולה כנגד כל המצות ואמר רשב"י אשר צדקה כובשת על מדת הדין ועל הפורענות כדי שלא יבוא לעולם,
ובודאי אשר מיוסד על אהבת ישראל — יוסיף אומץ בההשתדלות אשר תהי' הורתו של כאו"א מישראל בטהרה וקדושה — ע"י מבצע טהרת המשפחה
ואשר גם לאחר זה יהי' (גם) גופו טהור וקדוש — ע"י מבצע כשרות האכו"ש,
ובפרט ע"פ דברי הזוהר דכל המקדש עצמו למטה הקב"ה מקדשו מלמעלה.
507ובבוא ערב שבת קודש — ביום ל"ג בעומר הבע"ל — וכל ערב שבת ויום טוב הבע"ל — תפעול ההשתדלות במבצע נש"ק, אשר כל נשי ובנות ישראל — בלשון הזוהר „בעיא בחדוה דלבא ורעותא לאדלקא בוצינא דשבת דהא יקרא עלאה היא לה וזכו רב לגרמה למזכי לבנין קדישין דיהון בוצינא דעלמא באורייתא ובדחלתא ויסגון שלמא בארעא ויהיבת לבעלה אורכא דחיין".
ויה"ר אשר ע"י כהנ"ל — בתוככי כללות התומ"צ, קיום „בקולי תשמעו" — וע"י סיומו מבצע נש"ק ביום הששי, שמירת נרות של שבת, תקוים בקרוב ההבטחה אני מראה לכם נרות של ציון,
כי ביום הששי זה אלף הששי יחזר הקב"ה אחרי אבדתו כנסת ישראל ובאו האובדים בארץ אשור דא צדיק (צדיקו של עולם) וכנסת ישראל, כי כמה חביבין ישראל לפני הקב"ה שבכל מקום שגלו שכינה עמהן — כדברי רשב"י —
ע"פ המוזכר למעלה גודל החביבות דרשב"י לתלמידיו עד שקרא אותם בקביעות „חברייא", ועד כדי כך שבכ"מ שהזכירום חז"ל יחד ה"ז בתואר „רשב"י וחבריו" — הרי זה גם הדגשת שייכות חינוך תלמידים לל"ג בעומר, ולהזכירם בכל עת ובפרט ביום זה, על גודל המעלה של „תורתן אומנתן" — ומזכרון למעשה, שילמדו על אתר פסוקים מתושב"כ ומאמרי רז"ל מתושבע"פ, וכן יתרמו לצדקה,
ולהסבירם הבטחת ה' ע"י ישעיהו נביאו: ציון במשפט (בתורה) תפדה ושבי' בצדקה,
ולעוררם על הצפי' להגאולה ע"י משיח צדקנו, שמחכים לו בכל יום שיבוא, וכמאמר רשב"י האמור: כמה חביבין ישראל לפני הקב"ה שבכל מקום שגלו שכינה עמהן כו' (וכשנגאלין) שכינה עמהן שנאמר ושב ה' אלקיך את שבותך.508ב"ה, יום ד' פ' אמור גו' ואמרת
פסח שני, ה'תש"מ
שנה השביעית, שבת להוי',
ברוקלין, נ. י.
אל בני ובנות ישראל
בכל מקום שהם
ה' עליהם יחיו
שלום וברכה!
אַזוי ווי מ'דערנעענטערט זיך צום ליכטיקן טאָג, ל"ג בעומר, הוד שבהוד, דער יום־הילולא־שמחה פון דעם תנא רבי שמעון בן יוחאי, וואָס זיין רבי, רבי עקיבא, האָט אויף אים געזאָגט: אני ובוראך מכירים כוחך — (נאָר) „איך און דיין באַשעפער קענען דיין כח",
509איז כדאי אַריינצוטראַכטן זיך עכ"פ אין איין נקודה פון די אומשאַצבאַרע כחות פון רשב"י — אַ נקודה וואָס האָט אַ ספּעציעלע שייכות צו יעדן אידן, אפילו צו אַ גאָר פשוט'ן אידן, ועל אחת כמה וכמה צו אַ בעל מדריגה.
כידוע האָט דער רשב"י געמוזט אויסבאַהאַלטן זיך אין אַ מערה במשך פון צוועלף יאָר, און דערנאָך נאָך אַ יאָר, צוליב זיין שטאַרקייט אין אויפצוהאַלטן אידישקייט אין דער צייט פון די רוימישע גזירות. בשעת ער גייט ענדלעך אַרויס אויף דער פריי איז איינע פון די ערשטע זאַכן — הויבט ער אָן נאָכפרעגן: איכא מילתא דבעי לתקוני — „איז דאָ עפּעס אַ זאַך וואָס מ'דאַרף מתקן זיין?" און ער טוט זיך באַלד אַריין אין דער זאַך, כאָטש עס האַנדלט זיך נאָר וועגן איינשפּאָרן אידן צו מאַכן אַן אומוועג; אָבער וויבאַלד דאָס איז געווען אַן ענין פון צער פאַר אידן, דערנעמט עס אים און ער גיט אָפּ השתדלות און צייט ביז ער איז מתקן די זאַך למעשה בפועל.
אָפּגעזעסן דרייצן יאָר אין אַ מערה אין זאַמד, קומט ענדלעך אַרויס, מיט גרויסע קערפּערלעכע יסורים — איז מיט וואָס הויבט ער אָן — ער נעמט זיך נאָכפרעגן תיכף וואָס מ'דאַרף מתקן זיין, און — מעשה עיקר — ער וואַרפט זיך אַריין אין דעם, ביז ער טוט אויף בפועל ממש.
פאַרשטייט זיך, אַז מען קען זיך כלל ניט גלייכן צו אַזאַ ווי דער רשב"י, אָבער וויבאַלד אַז דער סיפור איז אַ חלק פון תורה, תורה־שבעל־פה, וואָס תורה איז מלשון הוראה, איז זיכער, אַז יעדער איד איז בכח צו ערפילן די הוראה, צו טאָן אין דעם דאָזיקן גייסט אין דער דאָזיקער ריכטונג און מצליח זיין, בפרט נאָכדעם ווי דער רשב"י האָט געוויזן דעם וועג און האָט דורכגעטראָטן די וועג.
אויב טאָן אַ אידן אַ טובה בגשמיות — אפילו בלויז צו פאַרשפּאָרן אַן אומוועג בגשמיות — איז אַזוי גרויס, על אחת כמה וכמה ווען מ'קען אידן ווייזן דעם וועג510און פאַרשפּאָרן וועג ברוחניות, אשר יצווה את בניו ואת ביתו אחריו ושמרו דרך הוי' לעשות צדקה ומשפט, גיין אַליין און אַזוי ערציען די קינדער גיין אין השם'ס וועג דורך פאַרשפּרייטן אידישקייט, תורה און מצוות, איינשליסנדיק די תורה פון רשב"י אין זיין ספר הזוהר, פנימיות התורה, ובפרט אַז דאָס האָט אַ ספּעציעלע שייכות צו אונזער דור, עקבתא דמשיחא, וואָס האי ספר הזהר יפקון בי'מן גלותא ברחמים (מיט דעם דאַזיקן ספר זוהר וועלן אידן אַרויסגיין פון גלות ברחמים).
און דאָ קומט מען צו אַ צווייטע נקודה פאַרבונדן מיט רשב"י — ווי אַזוי הויבט אָן און עפענט אויף רשב"י „חיבורא דילך דאיהו ספר הזוהר" זיין חיבור דעם זוהר —
גלייך באַם אָנהויב אין הקדמת ספר הזוהר: בראשית רבי שמעון פתח הנצנים נראו בארץ כו' מאן מקיים עלמא כו' קל ינוקי דלעאן באורייתא ובגין אינון רביין דעלמא עלמא אשתזיב (אין אָנהויב. ר' שמעון האָט אָנגעהויבן: די בליאונגען האָבן זיך באַוויזן אויף דער ערד . . ווער איז מקיים די וועלט . . דער קול פון קליינע קינדער וואָס לערנען תורה, און צוליב זיי, ווערט די וועלט געראַטעוועט).
אין דעם אמת תורה טרייען חינוך פון אידישע קינדער ווערן פאַראיינציקט די ביידע אויבנדערמאָנטע נקודות,
511וכל המרבה הרי זה משובח — ביז אַז יעדער אידיש קינד זאָל באַקומען דעם חינוך און זיין אַ שומר דרך הוי' אין דער פולסטער מאָס, לדור ודור נספר תהלתך — צום גאַנצן דור קינדער און צום גאַנצן דור קינדס קינדער וועלן מיר „דערציילן" (דורך דיבור און דורך דעם צוגעפּאַסטן חינוך) דיינע תהלות.
ויהי רצון, אַז מ'זאָל טאָן אין דעם אַלעם אויבנגעזאָגטן — בתוככי הפצת כל התורה ומצותי' — און מיט שמחה, שמחה גדולה — און דער זכות פון ל"ג בעומר, דער טאָג פון רשב"י'ס שמחה, וואָס דער רשב"י האָט געוואָלט אַז אַלע אידן זאָלן זיך משתתף זיין אין זיין שמחה, וועט זיכער ביישטיין יעדן איינעם און איינע וואָס וועלן טאָן אין ענינים פון תורה ומצות בכלל און אין די אויבנדערמאָנטע זאַכן במיוחד, און אַז מ'טוט מיט שמחה ווערט אויפגעטאָן מיט נאָך מער הצלחה, וזכות הרבים מסייעת.
בכבוד ובברכה להצלחה רבה512נראית לי בשינוי הנ"ל, ופשוטה היא ביותר. והוא, אשר הרי רבו הדיעות לספור בבי"ת, ובפועל — הנה החידוש הי' הנהגת מנהגנו לספור בלמ"ד, ומובן שהקפידו על נוסח הספירה עצמה — לשנותה מתאים לכל הסברות שנאמרו בהחילוק שבין נוסח בעומר להנוסח לעומר אבל לא הקפידו בהשינוי בענינים שאינם מדוייקים כל כך, וכמו בתאריך מכתבים וכיו"ב, והוא ע"ד שבשלשת החלקים הראשונים שבתניא מדויקים מקום נאמר גו' מקום שנאמר כו' (שלדעתי הטעם בזה כמרז"ל כל פסקא וכו'), אבל באגרת הקדש לא דייקו בזה. וכמו שהעירותי בפתח דבר למפתחות לתניא. ומטעם המובן לא רציתי לפרסם טעם זה . . .
בחילוק אם בבי"ת או בלמ"ד, וע"ד הנ"ל, להעיר גם מאגה"ק סו"ס יג . . .
(ממכתב ב' תמוז, תשט"ו)
במענה על מכתבם מי"ג אייר, אשר נתקבל בהיום הבהיר הוד שבהוד הילולא דרשב"י, דרשב"י פתח את צנור ההשפעה דהענין דועלי תשוקתו בשני הפירושים אשר על ידי פתיחה שלו ביכולת ובכח כל אחד מישראל להגיע לזה (עיין הקדמת קונטרס ל"ג בעומר תש"י קונטרס עח* וע"פ הידוע בשייכות דרשב"י אחי' השילוני הבעש"ט ורבנו הזקן ה"ז נוגע ביחוד לכאו"א מאתנו המקושרים לרבנו הזקן ע"י ממלאי מקומו הם נשיאי חב"ד לדורותיהם עד ועד בכלל דכ"ק מו"ח אדמו"ר זצוקללה"ה נבג"מ זי"ע,
בו כותבים ע"ד השקו"ט שהיתה אצלם בהנוגע להנהלת צעאגו"ח וכו' . . . אשר הנהלה הקודמת אמרה שקשה עלי' העבודה כו'.
ומובן אשר ע"פ הנ"ל בהענין דל"ג בעומר שענינו נמשך על כל השנה כולה וע"פ הודעת הבעש"ט בשם משיח צדקנו אשר ביאתו תלוי' לכשיפוצו מעינותיו חוצה. הנה פליאה גדולה אשר אותם שזכו לעמוד בהנהלת עבודה כזו יאמרו שקשה עליהם העבודה וכו' בה בשעה שזהו תכלית כל סדר ההשתלשלות ובריאת העולם הזה בפרט כמבואר בתניא פרק לו. מובן שהחוב והזכות של כל אחד מהחברים לסייע לההנהלה בעבודתה ככל אפשריותם, אבל להשתמט מזכות גדול כזה מלהשתדל בזה בתוספת אומץ, לכאורה הוא נגד השכל. מובן שאין פירוש מכתבי זה להתערב בהנ"ל ואפילו לא בדרך הצעה. כי הרי כל עבודה כדי שתהי' כדבעי ובהידור צריכה להעשות בלב שמח ולא בדרך קבלת עול בלבד, אלא לעורר על פנימית עבודתם כמו שהנני רואה אותה שצריכה להיות ועל היחס שצריכה לעורר עבודה כזה, והשי"ת יברך ויצליח את כל חברי ההנהלה בעבר ובעתיד להוסיף אומץ513בעבודתם בשמחה אשר זה גופא ימעט העלמות והסתרים וההצלחה תעלה מעלה מעלה.
בברכה להתקרב עכ"פ לאט לאט לפתיחת
רבי שמעון בעל ההילולא דבחד קטירא
אתקטר בי' בקוב"ה ובגין כך ועלי תשוקתו.
(ממכתב י"ח אייר תשי"ד)
י"ל* ע"פ ביאור הראגצובי (בחוקותי כו ס"ק מב) דביצחק אין שייך זכירה כו' והרי דוקא לרשב"י נאמר בפי' דמגין יותר מבחייו, ואמר שפוטר כו' עד כו'.
(ממכתב — דשנת תשל"ה)
514ע"ד מעלת צפת עיר הקודש
אַ . . . . בשייכות צו „צפון" געפינט מען אַ דבר והיפוכו:
פון איין זייט זאָגן חז"לא, אַז די וועלט איז באַשאַפן געוואָרן אין אַן אופן אַז „רוח צפונית אינה מסובבת" — צפון איז געבליבן אָפן און ניט קיין פאַרענדיקטער, און דערפאַר קומען פון דאָרט ענינים בלתי רצויים, כמש"נב „מצפון תפתח גו'";
לאידך גיסא אָבער שטייט אין מדרשג (אויפן פסוקד „פנו לכם צפונה") — „אין צפונה אלא תורה"; און נאָך מער — „צפונה" איז פאַרבונדן מיט ביאת „מלך המשיח"ה, „ויקיים מהו רב טובך אשר צפנתז גו'"ג.
וי"ל דעם ביאור אין דעם:
דער ענין פון תורה איז (כמחז"לח) — „בראתי יצר הרע ובראתי לו תורה תבלין"; וואָס דער דיוק אין דעם איז — „תבלין"ט: דער ענין פון „תבלין" איז, אַז דאָס מאַכט גוט און געשמאַקער דעם מאכל אין וועלכן מ'גיט אַריין די „תבלין".
דעמאָלט קומט צו דער „יתרון האור מן החושך"יג און „יתרון לחכמה מן הסכלות"יג, וכמעלת בעלי תשובה אויף צדיקים, ד"מקום שבעלי תשובה עומדין צדיקים גמורים אינם עומדין (יכולין לעמוד בו)"יד. און דאָס איז אויך דער צווייטער515פירוש אין „צפון" — מלשון „אשר צפנת"ו — וואָס דאָס איז דער „יתרון האור" וואָס קומט „מן החושך" דוקא.
און דערפאַר איז משיח פאַרבונדן מיט „צפון" דוקא, ווייל די שלימות הבירור פון „צפון" וועט זיין בביאת משיח צדקנו, ווען עס וועט זיין דער („ואת רוח הטומאה אעביר מן הארץ"טו, און נאָכמער) — „ולילה כיום יאיר"טז, אַז „צפון" אַלייןיז וועט מאיר זיין.
ב. אויף ארץ ישראל שטייטיח „לא תחסר כל בה" (און — זי איז דער עיקר כל העולם כולויט, ביז אַז מתמצית א"י שותה כל הארצותכ),
אין א"י איז דאָ אַ מעין (ודוגמא) פון אַלע ענינים וועלכע געפינען זיך בכל העולם כולו. ועד"ז בעניננו, די צוויי קצוות הנ"ל אין ענין ה"צפון"
— „רוח צפונית אינה מסובבת" און עס איז דער תפתח אויף היפך הטוב; ולאידך, דורך דעם וואָס „פנו לכם צפונה", וואָס דאָס גייט אויף תורה (כנ"ל), איז מען מהפך דעם ענין בלתי רצוי וואָס אין „צפון", ובמילא ווערט עס אַן ענין פון „יתרון האור" —
זיינען אויך דאָ אין צפונה של ארץ ישראל: אע"פ אַז עס זיינען דאָ ערטער אין א"י (אַזוי ווי ירושלים וכיו"ב) וואו עס איז לייכטער צו אויפטאָן (אין אייניגע עניני טוב וקדושה) ווי אין „צפון" פון א"י — איז אָבער דורך דעם וואָס מ'טוט אויף אין צפון און מ'מאַכט אים איבער אויך אין די ענינים מסוימים, ווערן זיי נאָך באופן נעלה יותר פון גאַנץ א"י, ביתר שאת ויתר עז, כ"יתרון לחכמה מן הסכלות כיתרון האור מן החושך".
ג. איינע פון די שטעט וועלכע געפינען זיך אין „צפון" פון א"י איז צפת. וי"ל אַז איר שייכות צו „צפון" איז אויך מודגש בשמה — צוויי אותיות ( — רוב התיבה) פון „צפת" און די ערשטע זיינען די זעלבע ווי אין „צפון".
וואָס דערפאַר יש לומר, אַז די מעלה הנ"ל אין צפונה של א"י איז מודגש במיוחד אין צפת —
געפינט מען טאַקע כמה מעלות אין צפת לגבי שאר ערי א"י אין ענין התורה (וואָס ווערט אָנגערופן „צפון" כנ"ל) [נוסף לזה אַז צפת איז איינע פון די „ד' ערי הקודש"כא וועלכע זיינען געווען פאַרבונדן מיט די כוללים וכו'] — אַז אין איר איז געווען אַ התגלות יתירה (יתרון האור והחכמה) פון תורה:
516אין נגלה דתורה — דער בית יוסף האָט דאָרטןכב (אָדער עכ"פ — בסמיכות לצפתכג) מסיים געווען דעם שולחן ערוך, שממנו תצא הוראה לכל ישראל לכל הדורות;
ועאכו"כ בפנימיות התורה, וואָס התחלת הגילוי פון חכמת הסוד (וואָס מצ"ע איז עס נסתר — „צפון"), חכמת הקבלה, איז געווען אין צפת; דאָרטן האָט דער אריז"ל מגלה געווען תורתו און עס איז געוואָרן „מצוה לגלות זאת החכמה"כד, און אין אַן אופן אַז דאָס איז אָנגעקומען לדורותיו אחריו, דורך תלמידיו: ר' חיים וויטאל, דורך „גורי האריז"ל"כה בכלל.
ועד"ז האָט צפת אַ שייכות מיוחדת צו ביאת מלך המשיח (וואָס איז פאַרבונדן מיט „צפון" כנ"ל סעיף א) — די התגלות פון מלכא משיחא וועט זיין „בארעא דגליל"כו, און צפת איז דאָך אין גלילכז.
וכמובן ג"כ פון דעם וואָס דאָרט איז געווען התחלת גילוי פנימיות התורה (כנ"ל), וואָס דאָס איז דאָך די הכנה צו (און „טעימה"כח פון) תורתו של משיח, וואָס איז „סוד טעמי' ומסתר צפונותי'"כט — וי"ל אַז דאָס איז אויך דעם טעם אַז אויך התחלת גילוי המשיח כפשוטו וועט זיין דאָרט.
ולהעיר אַז „צפת" איז שייך צו (און פון לשון) „צפה הצפית"ל, ראי' און ראי' למרחוק (באנשים ובענינים רחוקים), וואָס איז פאַרבונדן מיט דער גאולה, וואָס דאַמאָלס דוקא וועט זיין וראו כל בשר גו', לא יכנף עוד מוריך גו'לא — ביז אין כללות העבודהלב.
ד. מעלות הנ"ל אין צפת זיינען אויך פאַרבונדן מיט דעם ביאור בדרגת (ומעלת) צפת ע"ד הרמז והסוד, ווי עס ווערט געבראַכט אין ספר „טוב הארץ"לג [פון517ר' נתן שפירא (בעל מחבר הס' מצת שמוריםלד) וואָס ספריו ברענגען זיך אין חסידות און מ'איז מייסד אויף אים כמה ביאורים כו']
— און נאָך פאַר דעם (וי"ל אַז דאָס איז מקורו פון טוב הארץלה) אין ספר „חסד לאברהם"לו (וואָס ער איז געווען אַ תלמיד סיי פון רמ"ק און סיי פון אריז"ל, וספריו ברענגען זיך בכ"מ אין חסידות):
ער ברענגט דאָרטן אַז צפת עם הכולל איז בגימטריא (במספר קטן) כ"ב — „כנגד כ"ב אותיות התורה, לרמוז שצפת הי' מוכנת ומזומנת להשיג בה סוד עומקה של תורה וסודותיה"לז, ווייל „אין אויר זך בכל א"י כמו אויר צפת".
ער ברענגט דאָרטן, אַז (א) „צפת רומז לנצח" — וואָס ענינו איז צו מנצח זיין אַ מנגד; (ב) צפת (במספר קטן) איז „כמנין (שם) אהי"ה" וואָס איז פאַרבונדן מיט ספירת הכתר, און דאָס איז מרמז — „שמתנהגים עם הדר בו בי"ג מדות (של רחמים גמוריםלח) ממדת הכתר, ולפיכך היא אחד מערי מקלט המציל נפשות" — עס איז אַ „מקלט"לט פון ענינים בלתי רצוייםמ.
ה. ויהי רצון, אַז דורך דעם וואָס מ'וועט פאַרשטאַרקן און „אויפלעבן" לימוד התורה בכלל, ובפרט דעם לימוד פון פנימיות („צפון") התורה, תורת האריז"ל וואָס בדורנו נתגלתה אין תורת החסידות, ביז אין אַן אופן פון „יתפרנסון"מא (דורך און) אין תורת חסידות חב"ד
— אָנהויבנדיק פון „צפת", און פון דאָרטן וועט דאָס נתפשט ווערן בכל הגליל וצפון פון ארץ ישראל, ביז אין גאַנץ א"י, און פון דאָרט „תתפשט בכל הארצות"מב —
518וועט דאָס מבטל זיין אַלע ענינים דהיפך ה תפתח",
ואדרבה — עס וועט זיין „ונהפוך הוא"מג, בטוב הנראה והנגלה
און דאָס וועט נאָכמער מזרז זיין ביאת מל כו' יפקון בי' מן גלותא ברחמים"מד — „ויקיי במהרה בימינו ממש. הטוב וועלכע קענען זיין ח"ו „מצפון ", זיי וועלן אַלע נתהפך ווערן לטוב, לך המשיח — ד"בהאי חיבורא דילך וים מה רב טובך אשר צפנת גו'"מה, (משיחות פורים תשל"ח, ש"פ שמיני תשמ"א)519ב"ה, ת"ת שבת"ת דשנת הקהל,
ה'תשמ"א. ברוקלין, נ.י.
הרה"ח הוו"ח אי"א נו"נ כו'
מו"ה . . . שי'
שלום וברכה!
. . ולפלא שלא ראיתי ולא שמעתי מעוררים על הפשוט (בנוגע לס' התניא) בפי המדברים עד"ז, שלפענ"ד פשוט — ההיפך. והוא: א) לשון השער „ספר לקוטי . . בעזה"י" (שאך זה לשון אדה"ז (דברי כ"ק מו"ח אדמו"ר)) הוא שייך רק לח"א (כמפורש בו — „חלק ראשון". ושער היחוה"א — אינו „מיוסד ע"פ כי קרוב גו'"). ב) „הסכמת הרבנים בני כו'" — אינה הסכמה במובנה הרגיל (כשתי ההסכמות שלפני' — שעיקרה הסכמה על (תוכן) הספר, שלכן טוב להדפיסו כו'), כ"א ע"ש התחלתה „הוסכם אצלנו ליתן רשות כו'" לה דפ יס (אגה"ק). ג) „הקדמת המלקט" — היא ג"כ הקדמת ח"א בלבד, „תשובות" „ועצה נכונה . . בעבודת ה'". ד) השער לשער היחוה"א — הוא (ג"כ לשון אדה"ז ובסגנונו ממש דהשער לח"א): לקו"א ח"ב הנקרא בשם חינוך קטן מלוקט מפי ספרים ומפי סופרים קדושי עליון נ"ע מיוסד על פ"ר דק"ש. וכתבו אדה"ז במקומו — לפני ח"ב. ובטלה התמי' על שלא נזכר ח"ב — בשער הא' של התניא. ה) השער לאגה"ת — הוא (לכאורה) כבהוצאת שקלאוו תקס"ו (ששם באה אגה"ת במהד"ת בפעם הא') בפנים לפני אגה"ת: ליקוטי אמרים חלק שלישי הנקראת בשם אגרת התשובה. — שזהו בשווה בשתי הוצאות שקלאוו תקס"ו, משא"כ ההמשך שלאח"ז (שבלאה"כ מוכח שאינו מאדה"ז).
אף שעצ"ע: לאחרי ש"נעשה" השער הראשון — שער הכללי דכל הספר (ע"י שהוסיפו בו „וניתוסף בו אגרת התשובה") הי' צ"ל, לכאורה, לשונו: . . בעזה"י. לקוטי אמרים חלק שני . . (כלשון אדה"ז הנ"ל עד) שמע. לקוטי . . התשובה (כנ"ל — לשון אדה"ז),
שהרי „וניתוסף בו אגה"ת" באה כבר בהוצאת שקלאב תקס"ו, היינו בזמן אדה"ז ונדפסה במקום הסמוך לו ואגה"ת שבה היא לא מהד"ק שלה כ"א מהד"ת, שכ"ז מראה שאדה"ז שם עיניו עלי'.
ו) י"ל דד"ה „חנוך לנער" שכתבו אדה"ז והעמידו לפ ני שער היחוה"א — הוא בדוגמת הקדמת המלקט לפני ח"א,
כי שתי סוגי הקדמות הם: א) ביאור סיבת כתיבת הספר, או הדפסתו. ב) הקדמה לתוכן הספר, או להבנתו.
ז) להעיר: בנוגע לח"א כותב אדה"ז ומקדים „לבאר היטב איך הוא קרוב גו'" בנוגע לח"ב — „להבין מעט מזעיר מ"ש בזהר כו'". בנוגע לח"ג — כותב בפנים (פ"ד) „ההכרח לבאר היטב בהרחבת הביאור". — וראה ליקוטי לוי"צ לאגה"ת שם.
בברכה
Suggest a fixSent for reviewReport a problemNo account neededEmbed on another site