Sefer HaSichos (the Rebbe)
מכתבים כלליים לר"ה
516פון די הויפּט־נקודות אין תורת הבעל־שם־טוב (און וואָס ווערט אויספירלעך ערקלערט אין תורת חסידות חב"ד) איז דער ענין פון השגחה־פרטית, אַז יעדע זאַך וואָס פּאַסירט אין דער וועלט, ניט בלויז בשייכות צום מין המדבר (מענטשן), נאָר אויך בנוגע בעלי חיים, און אפילו צומח און דומם — איז ניט צופעליק ח"ו, נאָר מיט אַ כוונה פון דעם בורא עולם ומנהיגו. און אַוודאי איז עס אַזוי באַ יעדער פּאַסירונג וואָס איז פאַרבונדן מיט אידן, ובפרט מיט צדיקים און נשיאי ישראל, וואָס בנוגע זיי איז די השגחה עליונה אין אַן אופן מיוחד און יעדער פרט אין זייערע פּאַסירונגען האָט אין זיך אַ ספּעציעלע הוווה
דערפון פאַרשטייט מען, אַז וויבאַלד דער געבורטסטאָג פון די „שני המאורות הגדולים" איז געווען אין חודש אלול, איז עס אַ באַווייז אויף זייער ספּעציעלער פאַרבינדונג מיטן אַלגעמיינעם אינהאַלט פון דעם חודש — די צייט פון חשבון הנפש פונעם פאַרגאַנגענעם יאָר און פון צוגרייטונג צום נייעם יאָר הבא עלינו לטובה.
דער ענין ווערט אַרויסגעבראַכט און באַלויכטן אין דעם „פתגם" פון חסידים, איבערגעגעבן פון דעם רבי'ן דעם שווער, אַז „ח"י אלול איז דער טאָג וואָס ברענגט אַ לעבן אין אלול . . ח"י אלול גיט אַ חיות אין דער עבודה פון אני לדודי ודודי לי".
אויך איז באַוואוסט, אַז אין צוגאָב צו דעם וואָס דער גאַנצער חודש אלול איז אַ זמן פון חשבון הנפש פון פאַרגייענדען יאָר און הכנה צום נייעם יאָר, זיינען די לעצטע צוועלף טעג פון חודש אלול, אָנהויבנדיק פון ח"י אלול, אויסגעטיילט דערמיט וואָס517יעדער פון די צוועלף טעג איז פאַרבונדן מיט איינעם פון די צוועלף חדשים פונעם יאָר — יום לחודש — און ח"י אלול, דער ערשטער פון די צוועלף טעג, איז אַנטקעגן דעם ערשטן פון די צוועלף חדשים, דעם חודש תשרי. אַזוי אַרום פאַרבינדט דער טאָג פון ח"י אלול דעם ראש־השנה פון פאָריקן יאָר מיטן ראש־השנה פון נייעם יאָר.
ראש השנה באַנייט דער אויבערשטער דעם חיות און קיום פון גאַנצן באַשאַף. יעדן יאָר אין דעם זמן קומט אַראָפּ פון־דאָס־ניי אַ ג־טלעכער חיות צו באַלעבן די גאַנצע בריאה במשך דעם קומענדיקן יאָר (ביז דעם ראש השנה פון נעקסטן יאָר). דערפאַר ווערט דער טאָג אָנגערופן „ראש השנה" (דער „קאָפּ" פון יאָר) — און ניט „תחילת השנה" — ווייל פּונקט ווי מיר זעען אין לעבן פון אַ מענטשן, אַז דער קאָפּ איז דער מקור וואָס פון אים ווערט פאַנאַנדערגעשפּרייט דער חיות הנפש אין גאַנצן קערפּער, פון „קאָפּ" צו יעדן אבר — אַזוי איז אויך „ראש השנה" דער „קאָפּ", דער מקור פון באַנייטן חיות אויפן גאַנצן יאָר, און פון ראש השנה ווערט דער חיות פאַנאַנדערגעטיילט צו יעדן טאָג פון יאָר.
און דאָס איז דער באַדייט פון דעם דין ומשפט פון ראש השנה, וואָס איז דער יום הדין ניט נאָר פאַר דעם עם ישראל, נאָר אויך פאַר אַלע פעלקער און באַשעפענישן; ווי מיר זאָגן אין די תפלות פון ראש־השנה: „ועל המדינות בו יאמר", „זכר כל היצור לפניך בא", „וכל באי עולם יעברון לפניך". וואָרום דער משפט באַציט זיך צו דער אַלגעמיינער באַנייאונג פון דעם גטלעכן חיות פון דער גאַנצער בריאה בכלל און פון יעדער באַשעפעניש בפרט.
און דער באַוואוסטזיין, אַז דער דין ומשפט נעמט אַרום דעם חיות און קיום פונעם מענטשלעכן וועזן בפרט און פון דער גאַנצער וועלט בכלל, דאַרף דורכדרינגען דעם חשבון־הנפש פון אַ אידן אין די צוגרייטונגס־טעג פון חודש אלול. און דעמאָלט ברענגט עס אים צו דער פולשטענדיקער איבערגעגעבנקייט צום אויבערשטן, ווי דאָס ווערט אויסגעדריקט אין די ראשי־תיבות פון „אלול" — אני לדודי ודודי לי, אַז אַ איד גיט איבער זיין „אני", זיין גאַנצן וועזן און פאַראַנענקייט, צום אויבערשטן, און דאָס רופט518אַרויס דעם „ודודי לי", אַז דער אויבערשטער ווייזט אַרויס זיין אהבה צום אידן, און איז אים משפיע חיות, בבני חיי ומזוני רוויחי, ובכולם רוויחי, אַ כתיבה וחתימה טובה, לשנה טובה ומתוקה.
אין דעם אַלעם קומט צו אַ באַלויכטונג און אַ באַלעבונג פון דעם טאָג פון ח"י אלול, דער יום הולדת פון די „שני המאורות הגדולים", וועלכער „גיט אַ חיות אין דער עבודה פון אני לדודי ודודי לי".
ס'איז איינער פון די יסודות פון תורת הבעל־שם־טוב — אויספירלעך ערקלערט דורך דעם אַלטן רבי'ן — אַז דער באַשאַף פון דער גאַנצער וועלט, „בראשית ברא אלקים את השמים ואת הארץ", איז ניט געווען אין אַן איינמאָליקן אופן אין די ששת ימי בראשית, נאָר די באַשאַפונג פון דער גאַנצער בריאה ווערט באַנייט בכל יום ויום, און נאָכמער — בכל רגע ורגע. און דאָס ווייזט אויף דעם אומבאַגרענעצטן חסד פון דעם אויבערשטן: ניט נאָר איז ער ב"ה „זן את העולם כולו בטובו בחן ובחסד וברחמים", נאָר נאָכמער, ער באַשאַפט נאָכאַנאַנד די וועלט מיט אַלע אירע צאָלרייכע באַשעפענישן.
אָט דער נאָכאַנאַנדיקער באַשאַף פון דער בריאה דורכן אויבערשטן אַליין איז, צווישן אַנדערע טעמים, אויך דערפאַר, ווייל אָט די שטענדיקע השפעה פון בורא צום נברא ווירקט און ברענגט דעם נברא צו דער טיפער אַנערקענונג און געפיל, אַז אַלץ און אַלע זיינען אינגאַנצן אָפּהענגיק אין דעם שטענדיקן חסד פון דעם אויבערשטן, און דאָס ווידער ברענגט אים אויך צו שטענדיקער און פולקאָמער איבערגעגעבנקייט צום בורא עולם, ער זאָל דורכפירן דעם אויבערשטנ'ס רצון און כוונה און אין דער פולער מאָס.
און דאָס איז דער ענגער פאַרבונד צווישן ח"י אלול, אַלס יום הולדת פון די „שני המאורות הגדולים", מיטן חשבון־הנפש און דער ספּעציעלער הכנה צו ראש השנה וואָס הויבט זיך אָן פון ח"י אלול: דורך אַריינטראַכטן זיך גוט אין דעם וואָס די „שני המאורות הגדולים" לערנען אונז, קומט־צו אַ גרויסע ליכטיקייט און לעבעדיקייט אין דער עבודה פון „אני לדודי ודודי לי" — די פנימיות'דיקע איבערגעגעבנקייט פון דעם אידן („אני") צום אויבערשטן („דודי"), און פון אויבערשטן („דודי") צום אידן („לי").
כתיבה וחתימה טובה: ראה לקוטי לוי יצחק אגרות־קודש ע' רי: אם שבפרט הכתיבה היא בר"ה והחתימה ביוהכ"פ כו', אך בכלל הן הכתיבה והן החתימה נעשית בר"ה, וכמא' (ר"ה טז, סע"ב) צד"ג [ועמך כולם צדיקים — ישעי' ס, כא (הפטרת ש"פ תבוא)] נכתבין ונחתמין לאלתר לחיים כו'. וראה שיחת ז' תשרי ה'תנש"א (סה"ש ח"א ע'לז הערה 76. הערות למכתב ח"י אלול ה'תשמ"ו בסופו (לקו"ש חכ"ט ע' 533). וש"נ.
לשנה טובה ומתוקה: ראה בהנסמן במכתב ח"י אלול ה'תשמ"ח הערה ד"ה זה (ספר השיחות תשמ"ט ח"ב ע' 763).
אויספירלעך ערקלערט דורך דעם אַלטן רבי'ן: בשער היחוד והאמונה בתחלתו.
בראשית . . הארץ: בראשית א, א.
זן את העולם . . וברחמים: נוסח ברכה ראשונה דברכת המזון.
519דער אויבנדערמאָנטער ענין — די אַנערקענונג אַז יעדע באַשעפעניש איז שטענדיק אָפּהענגיק אין די חסדי השם — איז אַן עיקר אינהאַלט פון מצות ביכורים, מיט וועלכער אונזער פרשה תבוא אל הארץ הויבט זיך אָן (וואו די מצוה פון ביכורים און הבאת ביכורים ווערט אַרויסגעבראַכט מיט אַן אריכות): מ'זעט ווי אַ איד ברענגט און גיט אַוועק דעם אויבערשטן מראשית כל פרי האדמה, פון זיינע ערשטע און בעסטע פרוכטגערעטעניש, און דאַנקט דעם אויבערשטן פאַר די פירות מיט וועלכע דער אויבערשטער האָט אים געבענטשט — און דערביי זאָגט ער הויך און קלאָר און מיט שמחה — „וענית ואמרת" — זיין הכרה אין „חסדי המקום" (אין אַלגעמיין), ווי דערמאָנט אויספירלעך אין דער פרשה.
און לויט דער אויבנדערמאָנטער תורה פון בעל־שם־טוב, אַז דער קיום פון אַ באַשאַפענעם וועזן איז אַ שטענדיקער חסד וואָס דער אויבערשטער טוט בכל רגע ורגע מיט יעדן נברא, איז פאַרשטאַנדיק אויף וויפל עס פאָדערט זיך דער שטענדיקער געפיל פון דאַנקבאַרקייט צום אויבערשטן, אין אַן אַנטפּלעקטן און אָפענעם אופן, סיי בדיבור, און נאָך מער — אין מעשה בפועל, אַז עס זאָל זיין ניכר אין אַלע זיינע מעשים די אָנערקענונג פון חסדי השם, ביז אַז דאָס דערוועקט אויך אַלע אַרומיקע אַז זיי זאָלן דאָס אויך אַנערקענען און זיך אויפפירן אין איינקלאַנג דערמיט.
אייגנטלעך, איז דאָס די ערשטע זאַך וואָס אַ איד טוט באַלד ביי זיין אויפוועקן זיך פון שלאָף יעדן פרימאָרגן דורך זיין אַנערקענען און דערקלערן (בדיבור): מודה אני לפניך . . שהחזרת בי נשמתי, ער דאַנקט דעם אויבערשטן („מודה") מיט זיין גאַנצן וועזן („אני" — אַזוי ווי „אני לדודי") פאַר דעם וואָס דער אויבערשטער האָט אים אומגעקערט זיין נשמה, זיין לעבן. און דאָס איז דער פונדאַמענט, דער ערשטער אַריינפיר צו זיין עבודת השם, וואָס ווערט פאָרטגעזעצט אין די פאַרשידענע און מערערע ברכות וואָס520ער בענטשט און דאַנקט דעם אויבערשטן במשך דעם גאַנצן טאָג, און אַלע טעג, פאַר
יעדער טובה און הנאה וואָס ער געניסט.
א
ויהי רצון, אַז יעדער איינער און איינע, בתוך כלל ישראל, זאָל אין דעם אַלעם טאָן
ובפרט שטייענדיק אין די טעג פון אלול, וואָס לויטן מנהג ישראל ווינטשט מען
יעדן אידן אַ כתיבה וחתימה טובה; און זיכער איז דער אויבערשטער גלייך מקיים דעם
וואונטש, דעם וואונש פון ועמך כולם צדיקים, און גיט גלייך, נאָך אין די טעג פון אלול,
די כתיבה וחתימה טובה לשנה טובה ומתוקה, צו יעדן אידן און אַלע אידן, ביז אַז אַ איד
זעט שוין אין חודש אלול, און אין אַן אָפענעם אופן, דעם אָנהויב פון דעם „טוב" און
„מתיקות" וואָס דער אויבערשטער האָט אים צוגעטיילט פאַרן נייעם יאָר;
און דאָס גופא ברענגט ביי אים אַרויס, נאָך אין חודש אלול, אַ געפיל פון שמחה,
„ושמחת בכל הטוב", און דאָס פאַרשטאַרקט ביי אים נאָכמער זיינע גוטע החלטות אין
הכנות צום נייעם יאָר, הבא עלינו ועל כל ישראל לטובה, אין די אַלע דריי עמודים פון
תורה און עבודה און גמילות חסדים;
און מען איז זוכה צו דאַנקען און לויבן דעם אויבערשטן אויף דער עיקר טובה פון
דעם אויבערשטן צו אידן און צו דער גאַנצער וועלט — דער „טוב" פון גאולה האמיתית
והשלימה דורך משיח צדקנו, נאָך אין דעם סוף יאָר פון „תנש"א מלכותך",
וואָס דעמאָלט וועט מקויים ווערן די תפלה פון דוד המלך (נעים זמירות ישראל):
יבוא ויגאלנו ויוליכנו קוממיות לארצנו, ותיכף ומיד ממש.
אין די טעג פון אלול, וואָס לויטן מנהג ישראל ווינטשט מען . . כתיבה וחתימה טובה: ראה מטה אפרים או"ח הל' ר"ה סתקפ"א ס"ט (מלקוטי מהרי"ל הל' ימים הנוראים): נוהגין כשכותב אדם לחבירו אגרת שלומים מן ר"ח אלול עד יוה"כ רומז לו כו' שהוא מעתיר עליו שיזכה בימי הדין הבאים לטובה להיות נכתב ונחתם בספר חיים טובים. וראה ספר השיחות תשמ"ח ח"ב ע' 610.
ושמחת בכל הטוב: תבוא שם, יא.
דריי עמודים פון תורה און עבודה און גמילות חחדים: אבות פ"א מ"ב.
גאולה האמיתית והשלימה: שאין אחרי' גלות — מכילתא עה"פ בשלח טו, ב (הובאה בתוד"ה ה"ג
ונאמר — פסחים קטז, ב). יל"ש ישעי' רמז תצט.
תנש"א מלכותך: פיוט „ונתנה תוקף" בתפלת מוסף דר"ה ויוהכ"פ. ובלשון הכתוב בפרשה שבה
נתפרש ע"ד ביאת המשיח (בלק כד, ז): תנשא מלכותו. ובפרש"י עה"פ: שיבוא אחריו [אחרי יעקב] דוד ושלמה
(דמשיח הוא מזרע דוד ושלמה — סהמ"צ להרמב"ם מל"ת שסב. ועוד).
נעים זמירות ישראל: שמואל־ב כג, א. וראה שהש"ר פ"ד, ד (בתחילתה).
ונרננה ונשמחה בכל ימינו: תהלים צדי"ק, יד.521ב"ה, מוצאי ש"ק פ' תבוא אל הארץ,
כ"א אלול,
שבת סליחות, ה'תנש"א,
ברוקלין, נ.י.
אל בני ובנות ישראל
בכל מקום שהם
ה' עליהם יחיו
קומענדיק פון שבת קודש, ווען מען האָט געלייענט ברבים די סדרה פון „תבוא אל הארץ", וועלכע הויבט זיך אָן מיט מצות ביכורים (מיט מערערע פרטים פון הבאת ביכורים),
איז די פּאַסענדע צייט — לאחרי הפתיחה בברכה, ברכה שהזמן גרמא, ברכת כתיבה וחתימה טובה לשנה טובה ומתוקה — אָפּצושטעלן זיך אויספירלעכער אויף דעם וואָס איז באַרירט געוואָרן בקיצור אין פאָריקן בריוו וועגן מצות ביכורים, אַז דער אינהאַלט פון הבאת ביכורים איז די אַנערקענונג אַז די ברכה פון דעם אויבערשטן ברענגט אַ אידן די שפע תבואות און פירות אין זיין פעלד, וואָס דערפאַר גיט ער אַוועק דעם אויבערשטן מראשית כל פרי האדמה, פון די ערשטע און בעסטע פרוכטן פון דער פעלד, און דאַנקט דעם אויבערשטן פאַר אַלע זיינע חסדים.
באַ אַ אידן איז דאָ דער שטענדיקער געפיל פון דאַנקבאַרקייט צום אויבערשטן פאַר זיינע חסדים אין בני חיי ומזוני, און די פרטים און פרטי פרטים אין יעדן פון זיי, ווי522מיר זאָגן יעדן טאָג, דריי מאָל: „נודה לך . . על חיינו המסורים בידך . . ועל נפלאותיך וטובותיך שבכל עת ערב ובוקר וצהרים".
נאָך מער: אפילו צווישן די אומות העולם, וועלכע גלויבן און אַנערקענען אַז דער אויבערשטער איז דער בורא עולם ומנהיגו — וואָס אַזוי דאַרף זיין און וועט ענדלעך זיין אין אַ פולקאָמען אופן ווען די וועלט וועט זיין ווי זי דאַרף זיין, ווי מיר בעטן אין די תפילות פון ראש־השנה: וידע כל פעול כי אתה פעלתו ויבין כל יצור כי אתה יצרתו ויאמר כל אשר נשמה באפו ה' אלקי ישראל מלך ומלכותו בכל משלה (יעדע באַשאַפענע זאַך וועט וויסן און פאַרשטיין אַז דו, ג־ט איז זיין באַשעפער, און יעדער איינער וואָס אָטעמט וועט זאָגן: השם דער ג־ט פון ישראל איז דער מלך, און זיין מלכות הערשט איבער דעם גאַנצן באַשאַף) — געפינען מיר די הנהגה צו דאַנקען דעם אויבערשטן פאַר זייער שפּייז אד"ג.
געפינט מען אָבער אין דער מצוה פון ביכורים אַ טיפערן און מער אַרומנעמענדיקן אויסדרוק פון אַנערקענונג און דאַנקבאַרקייט צום אויבערשטן: דער איד ברענגט אַרויס זיינע דאַנקבאַרשאַפט־געפילן צום אויבערשטן פאַר דער גערעטעניש ניט בלויז בדיבור, נאָר ער דריקט עס אויס אין אַ שטאַרקן אופן אין מעשים — ער נעמט די ערשטע און בעסטע פון זיינע פירות, מראשית כל פרי האדמה, און ברענגט זיי אין בית המקדש, תביא בית ה' אלקיך, און לייגט זיי אַוועק פאַרן אויבערשטן, והנחתו לפני ה' אלקיך.
און אינעם ברענגען און איבערגעבן דאָס בעסטע און שענסטע צום אויבערשטן שפּיגלט זיך אָפּ די פולע אַנערקענונג אַז לה' הארץ ומלואה, אַז אַלץ באַלאַנגט צום אויבערשטן; דער איד באַשרענקט זיך ניט מיט דער הכרה אַז דאָס וואָס ער פאַרמאָגט קומט צו אים בחסדי השם וברכתו ית' — נאָר ער באַווייזט מיטן ברענגען די בכורים אַז אויך נאָכן באַקומען די שפע פירות געהערט עס נאָך אַלץ צום בורא עולם, ווייל „לה' הארץ ומלואה" — און דערפאַר ברענגט ער די ראשית כל פרי האדמה (דאָס ערשטע און בעסטע) לפני ה' אלקיך, אַז עס בלייבט אין רשות פון אויבערשטן.
א
523ווי באַוואוסט, ווערן אידן אָנגערופן „ביכורים", כביכורה בתאנה בראשיתה ראיתי אבותיכם, ווייל זיי זיינען די „ראשית" פון וועלט — פריער און העכער פון אַלץ וואָס איז באַשאַפן געוואָרן — מחשבתן של ישראל קדמה לכל דבר; וואָרום אידן זיינען דער תכלית פון דער גאַנצער בריאה, ווי חז"ל זאָגן אויפן פסוק „בראשית ברא אלקים", אַז די וועלט איז באַשאַפן געוואָרן צוליב אידן וועלכע ווערן אָנגערופן „ראשית". און דאָס באַציט זיך צו יעדן איינצלנעם איד, צו אנשים נשים וטף, ווי חז"ל זאָגן כל אחד ואחד חייב לומר בשבילי נברא העולם (יעדער איד דאַרף זאָגן אַז די גאַנצע וועלט איז באַשאַפן געוואָרן צוליב אים).
כשם ווי ביכורים אין פשטות דאַרפן געבראַכט ווערן אין ירושלים און אַוועקגעלייגט ווערן אין בית המקדש, לפני מזבח ה' אלקיך — אַזוי איז אויך בנוגע אידן: זייענדיק די „ביכורים" פון וועלט, איז דער אמת'ער „אָרט" פון אידן, פון יעדער אידן, לפני ה' אלקיך, אין בית המקדש.
וואָרום די עיקר'דיקע מציאות פון אַ אידן איז זיין ־טלעכע נשמה, וועלכע איז אַ חלק אלקה ממעל ממש, און דעריבער, איז יעדער איד, אין וועלכן מצב ער זאָל זיך נאָר געפינען, איז ער פאַרבונדן און געבונדן מיט דעם אויבערשטן און דערפאַר דאַרף ער זיך געפינען לפני ה' אלקיך.
און דער געדאַנק דאַרף דורכדרינגען דעם גאַנצן לעבן פון אַ אידן בכלל און אויך בפרט. אַ איד דאַרף פילן ווי יעדער פרט פון זיין לעבן איז אַן ענין פון „ביכורים" צו השם יתברך: ניט נאָר ווען ער איז אַריינגעטאָן אין גטלעכע ענינים, די ענינים פון לימוד התורה און קיום המצוות, נאָר אפילו ווען ער איז באַשעפטיקט מיט וואָכעדיקע524וועלט־זאַכן פון פרנסה וכדומה — וויבאַלד זיי זיינען דאָך דברי הרשות פון אַ אידן, געהערן אויך זיי צום ענין פון ביכורים, ובמילא דאַרפן זיי זיין דורכגענומען מיט דער פולסטער און העכסטער מאָס דערהויבנקייט און הייליקייט, ווי עס פּאַסט פאַר אַ זאַך וואָס ווערט געטאָן לפני ה' אלקיך.
און אפילו ווען עס רעדט זיך וועגן אַן איינציקע מחשבה, אַ דיבור אָדער אַ מעשה, וואָס זעט אויס מינדערווערטיק אין פאַרגלייך צו אַנדערע זיינע מחשבות, דיבורים און מעשים — אָבער ביים אַריינטראַכטן זיך ווי געהעריק, אַז אויך די מחשבה, דבור אָדער מעשה איז אַ טייל פון „ביכורים", וואָס ווערט געבראַכט אין בית המקדש, לפני ה' אלקיך — און דער כהן אשר יהי' בימים ההם גיט אַכטונג אויף זיין יעדער תנועה — וועט ער געוויס זיך באַמיען און אָנשטרענגען אַז יעדער מינדסטע זאַך, יעדער איינצלנער פרט פון זיין הנהגה, זאָל געטאָן ווערן מיט דער פולסטער אויפמערקזאַמקייט און אָפּגעהיטנקייט.
אַזוי ווי מיר געפינען עס ביי דער מצוה פון ביכורים אין פשטות, אַז דאָס ברענגען די ביכורים ווערט דורכגעפירט מיט גרויס צוגעטראָגנקייט און אויפמערקזאַמקייט ביי יעדן פרט: גלייך ביים אָנהויב, ביים אָפּשיידן די ביכורים, איז אדם יורד לתוך שדהו ורואה תאנה שבכרה כורך עלי' גמי לסימן ואומר הרי זו בכורים; דערנאָך נעמט ער צוזאַמען די פירות, פירט זיי אַליין דעם גאַנצן וועג, ביז ער ברענגט זיי אין באַצירטע קאָרבן כו' קיין ירושלים אין בית המקדש, מיטן גאַנצן פיל־פרטימדיקן סדר פון הבאת ביכורים, ווי געשילדערט אויספירלעך דורך חז"ל.
און צוזאַמען מיטן געפיל פון גרויסער אחריות, און זהירות פון אידן אין יעדן פרט פון זיין „ביכורים"־הנהגה, ווערט ער דורכגענומען מיט דער געוואַלדיקער שמחה פון דעם גרויסן גליק וואָס ער האָט זוכה געווען בהשגחה פרטית צו זיין דעם אויבערשטנ'ס „ביכורים" און קענען „ברענגען" זיך מיט אַלע זיינע מחשבות דיבורים און מעשים און זיי אַוועקגעבן צו דעם אויבערשטן,
און אַזוי געפינען מיר אין דעם גרויסן פייערלכען סדר פון הבאת ביכורים אין פשטות, ביז אַז במשך דעם גאַנצן וועג גייענדיק קיין ירושלים קורין שמחתי באומרים לי בית ה' נלך, און קומענדיק אין ירושלים און הר הבית, האָט יעדער בריינגער פון
דברי הרשות . . דורכגענומען מיט . . הייליקייט: ראה גם מכתב עש"ק ח"י אלול תשמ"ג (לקו"ש חכ"ד ע' 622 ואילך). וש"נ.
כהן אשר יהי' בימים ההם: תבוא כו, ג.
אדם יורד לתוך שדהו כו': פרש"י עה"פ תבוא כו, ב. מביכורים פ"ג מ"א. תוספתא ביכורים פ"ב ה"ז. פרש"י עה"פ משפטים כג, יט. רמב"ם הל' ביכורים פ"ב הי"ט.
ער . . פירט זיי אַליין: ד"המפריש ביכוריו להעלותם בידו לירושלים, לא ישלחם ביד שליח" — רמב"ם שם פ"ב הכ"א, מירושלמי ביכורים פ"א ה"ה. וראה להלן בפנים, ובהנסמן שם הערה ד"ה קומענדיק.
ווי געשילדערט אויספירלעך דורך חז"ל: ביכורים פ"ג. רמב"ם שם פ"ג הי"ב ואילך. פ"ד הט"ז ואילך.
קורין . . נלך: רמב"ם שם פ"ד הט"ז, מירושלמי שם פ"ג ה"ב.
שמחתי . . נלך: תהלים קכב, א.
קומענדיק אין ירושלים . . האָט יעדער בריינגער . . אַליין גענומען זיין „סל" . . אויף זיין אקסל: ביכורים פ"ג מ"ד. תוספתא ביכורים פ"ב ה"ח. רמב"ם שם פ"ג הי"ב. פ"ד הי"ז.525ביכורים אַליין גענומען זיין „סל", ביכורים־קאָרב אויף זיין אַקסל און געלויבט דעם אויבערשטן — ואומרין הללוי' הללו א־ל בקדשו וכו' עד כל הנשמה תהלל י־ה הללוי', און גאָר באַזונדערס איז די שמחה געווען גרויס ביים קומען אין בית המקדש, נאָכן אַוועקלייגן די ביכורים לפני מזבח ה' אלקיך, וואָס דעמאָלט איז וענית ואמרת — האָט ער געזאָגט הויך, קלאָר און מיט גרויס פרייד די פרשה פון ביכורים.
דאָס אויבן־געזאָגטע גיט צו אַ פאַרשטאַרקטן חיות און שמחה אין דער ספּעציעלער עבודה פון אַ אידן במשך דעם חודש אלול — די צייט פון חשבון הנפש אויפן פריערדיקן יאָר און צוגרייטונג צום קומענדיקן יאָר, הבא עלינו ועל כל ישראל לטובה ולברכה — ווען יעדער איד פילט זיך נאָענט צום אויבערשטן, אני לדודי ודודי לי; און ווי דער באַוואוסטער משל פון אַלטן רבי'ן, אַז אין חודש אלול איז דער אויבערשטער פירט זיך דאַן מיט אידן אויפן שטייגער ווי אַ מלך וואָס גייט אַרויס „אין פעלד" און איז דאָרט מקבל פנים יעדן איינעם בסבר פנים יפות ומראה פנים שוחקות — ד ח
ווען אַ איד פילט אָט־די נאָענטקייט פון השי"ת, רופט עס ביי אים אַרויס אַ צווייענדיקע התעוררות אין האַרצן — פון איין זייט אַ גרעסערע אָנשטרענגונג אין זיין חשבון הנפש און הכנה, דורך פאַרבעסערן זיך און אויפהויבן זיך אין יעדן און אין אַלע פרטים פון עבודת השם — תורה, עבודה און גמילות חסדים, ווי ס'איז צוגעפּאַסט פאַר דער אויפפירונג פון איינעם וואָס געפינט זיך אין אַזאַ אויסנאַמס נאָענטקייט צו מלך מלכי המלכים הקב"ה; און צוזאַמען דערמיט, אַ טיפער אהבה־געפיל צום אויבערשטן (ווי אויסגעדריקט אין די ווערטער „אני לדודי"), ביים דערהערן און דערפילן די גרויסע און וואַרעמע „הארת פנים" פון דעם אויבערשטן צו יעדן אידן.
ויהי רצון, אַז יעדער איינער און איינע זאָל אויסניצן די לעצטע סגולה־טעג פון526דעם סגולה־חודש אלול, פון דעם סגולה־יאָר „הי' תהא שנת אראנו נפלאות" — אין דער פולסטער מאָס,
און מען זאָל גלייך זוכה זיין צו „תבוא אל הארץ אשר ה' אלקיך נותן לך וירשתה וישבת בה", ביז אַז יעדער איד באַזעצט גלייך זיין אייגענעם חלק אין ארץ ישראל,
און ברענגט גלייך ביכורים בפשטות, ובשמחה גדולה, אין דעם בית המקדש השלישי, וואָס וועט געבויט ווערן דורך דעם אויבערשטן אַליין, מקדש אדנ־י כוננו ידיך, ומעשה ידינו כוננהו,
אין דער גאולה האמיתית והשלימה דורך משיח צדקנו, יבוא ויגאלנו ויוליכנו קוממיות לארצנו, תיכף ומיד ממש.
בכבוד ובברכת כתיבה וחתימה טובה
דעם סגולה־חודש אלול: שבו הוא זמן התגלות י"ג מדות הרחמים — לקו"ת ד"ה הנ"ל שם (לב, אד"ה זה הב' ס"א (לג, א). שם ד"ה ושמתי כדכד הא' ס"א (כד, ד). מאמרי אדהאמ"צ דברים ח"ב ס"ע תכב ואילך, ובהנסמן שם בהערה ד"ה הנזכר בספרי הקבלה.
הי' תהא שנת אראנו נפלאות: ראה בארוכה מכתבים כלליים לחג הפסח שנה ז
בית המקדש השלישי, וואָס וועט געבויט ווערן דורך דעם אויבערשטן אַליין: פרש"י ותוס' סוכה מא, סע"א. תוד"ה אין — שבועות טו, ריש ע"ב. זהר ח"א כח, א. ח"ג רכא, א. תקו"ז תיקון ח. פרש"י עה"פ מקדש אדנ־י כוננו ידיך.
מקדש אדני כוננו ידיך: בשלח טו, יז.
ומעשה ידינו כוננהו: תהלים צדי"ק, יז (טו"ב). ובמדרש תהלים עה"פ: לעתיד לבוא אני אבנה אותו ומשרה שכינתי בתוכו ואינו חרב לעולם.
*) נדפסו בסה"ש תנש"א ח"ב ע' 883 ואילך. המו"ל.
527נוסח המברק שהואיל כ"ק אדמו"ר שליט"א
לשלוח לאנ"ש שי' בכל מרחבי תבל
לקראת ראש השנה, ה'תשנ"ב
לשנה טובה תכתבו ותחתמו.
נוסח המברק שהואיל כ"ק אדמו"ר שליט"א
לשלוח לאנ"ש שי' בכל מרחבי תבל
לקראת חג הסוכות, זמן שמחתנו ה'תשנ"ב
יום טוב וזמן שמחתינו וישמח ישראל בעושיו וישמח השם במעשיו ולהמשיכם בכל השנה תמימה (מעוברת) זו.
528נוסח המברק שהואיל כ"ק אדמו"ר שליט"א לשלוח להקפות שניות
בירושלים עיה"ק, באה"ק תובב"א
ברוקלין, נ.י.
כבוד המשתתפים בהקפות שמחת תורה
בירושלים עיר קדשנו תוב"ב אמן,
בתוככי כל עמנו בני ישראל השמחים
בשמחת התורה בכל מקום שהם — שליט"א
בזמן שהשמחה הכפולה, שמחת ישראל בהתורה ושמחת התורה בישראל, מקפת ומאחדת את כל עמנו הקרובים והרחוקים (לעת עתה) גם יחד, באיחוד אמתי ונצחי,
תוקף ותוכן מיוחדים לשמחה זו במקדש מלך עיר מלוכה הנצחית דעמנו הנצחי, ירושלים השלימה, עיר שחוברה לה יחדיו,
בתוככי כל ארצנו הקדושה, פלטרין של מלך, בשלימותה,
שניתנו בנחלת עולם, לעמנו גוי קדוש עם עולם, מאלקי עולם, ככתוב בתורתו הנצחית —
שלימות הארץ ושלימות העם ושלימות תורתנו הקדושה.
ויהי רצון, שתשוב ירושלים בקרוב ממש ליעודה ותפקידה, וכהבטחת נביא הגאולה ישעי' אשר ממנה תצא תורה ודבר השם.
ובמהרה בימינו ממש תחזינה עינינו ממש גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו.
ותקויים בכאו"א, בתוככי כלל ישראל, תפילת וברכת משה רבינו בסיום וחותם
מקדש מלך עיר מלוכה: פיוט „לכה דודי".
עיר שחוברה לה יחדיו: תהלים קכב, ג. ובירושלמי (חגיגה פ"ג ה"ו): עיר שהיא עושה כל ישראל לחברים. וראה אוה"ת לתהלים (יהל אור) שם (ע' תעט ואילך).
גוי קדוש: יתרו יט, ו.
וכהבטחת . . ישעי': ב, ג.
נביא הגאולה ישעי': כשמו „ישעי'" מלשון ישועה — ראה פרש"י ומצו"ד עה"פ ישעי' מט, א. זח"ב קעט, סע"ב. אוה"ת נ"ך כרך ב ריש ע' א'נט. וראה לקו"ש חי"ח ע' 343 ואילך.
גאולה האמיתית והשלימה: שאין אחרי גלות (תוד"ה ה"ג ונאמר — פסחקים קטז, ב, ממכילתא עה"פ בשלח טו, א. יל"ש ישעי' רמז תצט).529מזמור צדי"ק שבתהלים: ויהי נוע רצון שתשרה שכינה במעשה ידיכ
ומעשה ידינו כוננהו — בבי האמיתית והשלימה על ידי משיח א:
יהי רצון . . במעשה ידיכם: פרש"י תהלים כאן.
ומעשה ידינו כוננהו — בבית המקדש עם ה' אלקינו עלינו ומעשה ידינו כוננה עלינו — יהי ית המקדש השלישי, שיבנה במהרה בימינו, בגאולה צדקינו, תיכף ומיד ממש.
המשתתף בשמחתכם־שמחתינו,
וחותם בכבוד רב ובתפלה
לשנת תורה ושמחה ושלום אמיתי
מקום החתימה עה"פ פקודי לט, מג. וראה גם פרש"י שמיני ט, כג. פרש"י עה"פ השלישי: מדרש תהלים עה"פ.530נוסח המברק שהואיל כ"ק אדמו"ר שליט"א לשלוח להקפות שניות
בכפר חב"ד (נה"ח ועוד), באה"ק תובב"א
ברוקלין, נ.י.
כבוד המשתתפים בהקפות שמחת תורה בכפר
חב"ד (נחלת הר חב"ד וכו') אשר בארצנו
הקדושה תובב"א, על ידי משיח צדקנו
בתוככי כל אחינו בני ישראל השמחים בשמחת
תורה בכל מקום שהם — שליט"א
בזמן שהשמחה הכפולה, שמחת ישראל בהתורה ושמחת התורה בישראל, מקפת ומאחדת את כל עמנו הקרובים והרחוקים (לעת עתה) גם יחד, באיחוד אמיתי ונצחי,
תוקף ותוכן מיוחד לשמחה זו בארצנו הקדושה בשלימותה, אשר תמיד עיני השם אלקיך בה מרשית השנה ועד אחרית שנה.
ויהי רצון, שתהי' הקדושה בגלוי, והשגחת השם עושה פלא בטוב הנראה והנגלה,
וראו כל עמי הארץ כי בישראל גדול שמו — בשלמות התורה שלימות העם ושלימות הארץ.
ובמהרה בימינו ממש תחזינה עינינו ממש גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו.
ותקויים בכאו"א, בתוככי כלל ישראל, תפילת וברכת משה רבינו בסיום וחותם מזמור צדי"ק שבתהלים: ויהי נועם ה' אלקינו עלינו ומעשה ידינו כוונה עלינו — יהי רצון שתשרה שכינה במעשה ידיכם,
ומעשה ידינו כוננהו — בבית המקדש השלישי, שיבנה במהרה בימינו, בגאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, תיכף ומיד ממש.
המשתתף בשמחתכם־שמחתינו, וחותם בכבוד רב ובתפלה לשנת תורה ושמחה ושלום אמיתי.
531נוסח המברק שהואיל כ"ק אדמו"ר שליט"א
לשלוח לאנ"ש שיחיו בכל מרחבי תבל
לקראת חג הגאולה י"ט כסלו, ה'תשנ"ב
בטו"ב לכסלו והמשכו ח"י וי"ט כסלו לשנה טובה בלימוד החסידות ודרכי החסידות תכתבו ותחתמו,
כולל פעילות רבה בכל המבצעים, ובכלל בתורה ובגמ"ח ובתפלה.
ובמיוחד שהשנה י"ט כסלו הוא ביום ג' שהוכפל בו כי טוב, טוב לשמים וטוב לבריות.
וכל זה באופן דופרצת ימה וקדמה וצפונה ונגבה וגו'.
והדגשה מיוחדת בכל הנ"ל בשנה שהיא שנת העיבור, שנקראת בתורה בשם „שנה תמימה", ובשנת ה'תשנ"ב, שיש בה הרמז: הי' תהא שנת נפלאות בכל מכל
ומיום זה לימי ההכנה לחנוכה ולחנוכה, שענינם תוכנם ונותנים כח להדליק כאו"א על פתח הבית נר מצוה ואור התורה, ולהוסיף בכל זה מיום ליום על פתח ביתו, ושיאיר גם החוץ, ובמשך כל השנה.
ולהצליח בכל האמור.
וה"ז יומין זכאין גם למהר קיום תפילת וברכת משה רבינו על כאו"א מבנ"י שליט"א בסיום וחותם מזמור צדי"ק שבס' נעים זמירות ישראל, דוד מלכא משיחא,
532ויהי נועם ה' אלקינו עלינו ומעשה ידינו כוננה עלינו — יהי רצון שתשרה שכינה במעשה ידיכם,
ומעשה ידינו כוננהו,
ויה"ר — ובמעשה בית המקדש השלישי, במהרה בימינו, בגאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, תיכף ומיד ממש.
בכבוד ובברכה
יהי רצון . . במעשה ידיכם: פרש"י עה"פ פקודי לט, מג. וראה גם פרש"י שמיני ט, כג. פרש"י תהלים כאן.
ומעשה ידינו כוננהו . . בית המקדש השלישי: מדרש תהלים עה"פ.
533נוסח המברק שהואיל כ"ק אדמו"ר שליט"א
לשלוח להמשתתפים שיחיו בהתוועדויות הגדולות
לקראת חג הגאולה י"ט כסלו, ה'תשנ"ב
לכל המשתתפים בהפאַרבריינגענישן
הגדולים די"ט כסלו — שליט"א
לחיים, לחיים ולברכה.
בטו"ב לכסלו והמשכו ח"י וי"ט כסלו לשנה טובה בלימוד החסידות ודרכי החסידות תכתבו ותחתמו.
ויהי רצון מהשי"ת שבכל אחד ואחת יהי' ויקויים פדה בשלום וגו' ובמילואו,
ושיצליחו בעשיית הכלים לזה, כביאור חז"ל בהכתוב שזהו העוסק בתורה (הנגלה והחסידות) ובגמ"ח ובתפלה,
ובמיוחד שהשנה י"ט כסלו הוא ביום ג' שהוכפל בו כי טוב, טוב לשמים וטוב לבריות.
וכל זה באופן דופרצת ימה וקדמה וצפונה ונגבה וגו', ומתחיל בהמבצעים, כל אחד מהם.
והדגשה מיוחדת בכל הנ"ל בשנה שהיא שנת העיבור, שנקראת בתורה בשם „שנה תמימה", ובשנת ה'תשנ"ב, שיש בה הרמז: הי' תהא שנת נפלאות בכל מכל (
ומיום זה לימי ההכנה לחנוכה ולחנוכה, שענינם תוכנם ונותנים כח להדליק כאו"א על פתח הבית נר מצוה ואור התורה, ולהוסיף בכל זה מיום ליום על פתח ביתו, ושיאיר גם החוץ, ובמשך כל השנה.
534ולהצליח בכל האמור.
וה"ז יומין זכאין גם למהר קיום תפילת וברכת משה רבינו על כאו"א מבנ"י שליט"א בסיום וחותם מזמור צדי"ק שבס' נעים זמירות ישראל, דוד מלכא משיחא,
ויהי נועם ה' אלקינו עלינו ומעשה ידינו כוננה עלינו — יהי רצון שתשרה שכינה במעשה ידיכם,
ומעשה ידינו כוננהו,
ויה"ר — ובמעשה בית המקדש השלישי, במהרה בימינו, בגאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקינו, תיכף ומיד ממש.
בכבוד ובברכה
יומין זכאין: ראה תענית כט, א.
יהי רצון . . במעשה ידיכם: פרש"י עה"פ פקודי לט, מג. וראה גם פרש"י שמיני ט, כג. פרש"י תהלים כאן.
ומעשה ידינו כוננהו . . בית המקדש השלישי: מדרש תהלים עה"פ.
535נוסח המברק שהואיל כ"ק אדמו"ר שליט"א
לשלוח לאנ"ש שי' בכל מרחבי תבל
לקראת יום ההילולא יו"ד שבט, ה'תשנ"ב
הצלחה רבה בכל עניני הילולא דנשיא דורנו, ובתר רישא גופא אזיל האנשים והנשים והטף.
כולל ובפרט התוועדויות פעילות ומתוך אהבת ישראל, ביום ההילולא ובשבת קודש להוי' מחר, שבת שירה, ובמוצאי שבת,
והמשך שלהן ופירותיהן בכל הימים שלאחריהם,
ויקויים היעוד בספר דוד מלכא משיחא: ויהי נועם ה' אלקינו עלינו ומעשה ידינו כוננה עלינו ומעשה ידינו כוננהו,
ובני ישראל יוצאים ביד רמה,
במהרה בימינו ממש בגאולה האמיתית והשלימה.
בברכה
ובתר . . ואזיל: עירובין מא, א.
והמשך: הפעולה עצמה נמשכת ו(נוסף ע"ז) פירותיהן — ומעלה בכאו"א. וכמובן גם מרד"ה באתי לגני (דההילולא).
היעוד: תהלים צ, יז (טו"ב).
ובני . . רמה: תחלת פרשת יום ההילולא (בשלח יד, ח).
536נוסח המברק שהואיל כ"ק אדמו"ר שליט"א
לשלוח לאנ"ש שי' בכל מרחבי תבל
לקראת ימי הפורים, ה'תשנ"ב
פורים שמח ושבת שלום והתועדויות באופן ומתוך אורה ושמחה וששון ויקר ובהחלטות טובות ומוצלחות באורה זו תורה וכו' ככל פירושי חז"ל.
אה"ח 12345
וכפליים לתושי' בתורה ומצות.
ולמסמך תיכף ממש גאולת פורים זה לגאולתנו האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו,
ותקויים תפלת משה ויהי נועם ה' אלוקינו עלינו ומעשה ידינו כוננה עלינו ומעשה ידינו כוננהו, בבנין בית המקדש השלישי.
לחיים, לחיים ולברכה.
539מפתח ענינים
א
118 (התקשרות צצמית דאב ובן). 259
(במארז"ל יפה כח הבן מכח האב).
392 (על האב לפעול בענינים המשמ־
חים את הבן).
ע"צ חינוך.
בשמחה כו' מיצוט השמחה באב בכדי
מיתקא). 388 (ע"ד הנ"ל).
ר"ח אב:
ר26.
ט' באב:
236 (צלה ארי' כו' ע"מ שיבוא ארי'
סנחריב ע"י חזקיהו שהוא משיח). 237
(בעת החורבן היו הכרובים מצורים
זב"ז — התחלת הגאולה).
419 (רמז בשמו).
79 (מצשה אבות סימן לבנים. מצותם
והסתלקותם באותו חודש). 203 (כנגד
גמ"ח עבודה ותורה). 234 (נישואיהם
כללות בנ"י). 259 (מצשה אבות סימן
ונתינת כח לבנים. הכנתם למ"ת). 261
(הם השורש והמקור דכל בנ"י שקדמו
(הכנתם למ"ת). 263 (שייכותם לה־
גילויים דלעת"ל. ג' האבות כנגד הג'
תקופות: לפני מ"ת, מ"ת, לעת"ל).
ע"ע אמהות.
ע"ע שניאור זלמן, כ"ק אדה"ז.
.433
370 (ספי' המל').
419 (ע"ש: אשר בך ירוחם יתום).
143 (ויקח מאבני המקום גו'). 234
(אבן מאסו הבונים גו').
.11
והיחוד דמ"ת). 76 (הכרתו את בוראו.
88־85 (גילוי הוי' אליו ע"י המילה).
102 (נתינתו כל אשר לו ליצחק). 104
(מאברהם התחלת היחוד דמ"ת). 116
(התחלת ההכנה למ"ת). 259 (ההתחלה
שנים משנותיו).
ע"ע אבות. אליעזר. מילה.
קורין כו').
499 (כנ"ל).
פנימיה"ת ביחס לנגלה דתורה).
אדי"ר אותיות י"א־דר).
582מפתח פסוקים
א 59 (בראשית ונח, חילוקם והמשותף בהם). 78 (בראשית — צליונים, נח — תחתונים, לך לך — חיבור עליונים ותחתונים). 228 (ס' הישר). ב 427 (התחלת התורה בב'). 430 (כנ"ל). ראה גם במפתח הענינים צרך שבת בראשית.
בראשית ברא גו': א 44. 59. 187. ב 427.
ברש"י: לא הי' צריך להתחיל כו': א 45. 49. 54.
ברש"י: בשביל התורה כו' ובשביל ישראל כו': א 32. 55. 187. ב 427. .523
ברש"י: בשביל התורה כו' ובשביל ישראל כו' ואם באת לפרש כפשוטו כו': אַ 45.
ורוח אלקים מרחפת: א 111. ב 459.
ויאמר . . יהי אור: א 188. 318.
ברש"י: שנבראו שני פרצופים כו': א 271.
ויכל אלקים גו' (ורש"י: מה הי' הצולם חסר כו'); א 64. ב 502.
אלה תולדות השמים והארץ גו': א 59. 60.
ואר יעלה מן הארץ: א 60. 111. 48־147. 159
היא נתנה לי מן הצץ ואוכל: ב 458.
והיו ימיו מאה וצשרים שנה: א 204.
ונח מצא חן בציני ה'; א 49. 59.
א 58 (ש"פ נח שבוע הראשון לצבודה בצולם). 59 (בפ' בראשית מודגש מצב הצולם מצד למע', בפ' נח מצד עבודת האדם). 114 (שם הפרשה). וראה לעיל ר"פ בראשית.
זקן ביתו המושל בכל אשר לו: א 101.
ויקח העבד גו' וכל טוב אדוניו גו' (ורש"י: שטר מתנה כו'): 10102 ויקח האיש נזם זהב גו' ושני צמידים גו': א 99.
ברש"י: הי' מחזר למצוא צילה כו': א 100.
ברש"י: פ' של אליצזר כפולה בתורה כו': א 104.
ויתן אברהם את כל אשר לו ליצחק; א 102. 103.
א 114 (שם הפרשה). 121 (שייכותה לחודש כסלו).
ואלה תולדות יצחק (ורש"י; יצקב וצשו האמורים בפרשה); א 115 20־119. 133. 81.
ברש"י: קיצר הקב"ה ה' שנים משנותיו כו': א 205. 276.
ויצא יצקב גו'; א 137. 138. 139. 140. 142.
ויפגע במקום גו' ויקח גו' וישכב במקום ההוא: א40־139
ברש"י: צשאן כמין מרזב סביב לראש . . עלי יניח גו'; א 142. 143. ברש"י שם: שירא מפני חיות רצות; א 140. 143.
ויחלום והנה סלם מוצב ארצה גו'; א 142.
ויאמר אכן גו' ואנכי לא ידעתי (ורש"י: שאם ידעתי כו'); א 140. 142. ויירא ויאמר גו' בית אלקים: א 142.
וכל אשר תתן לי צשר אצשרנו לך: א 142.
598מפתח מחז"ל
מאימתי קורין את שמע כו': א 193. 253. ב 487. 499. אוי להם לבנים שגלו מעל שולחן אביהם; א 327.
תפלתי שתהא סמוכה למטתי: ב 479.
כל הצוסק כו' כאילו פדאני כו': א 168. ב 486.
אוהב ה' שערי ציון כו' ר"א של הלכה; ב 465.
אמר ראב"ע הרי אני כבן ע' שנה כו' להביא לימוהמ"ש: א 137. 245 כל ימי חייך להביא לימוהמ"ש: א 111. 122. 131.
מה דגים שבים כו' ואין עין הרע שולטת בהם כו'; א 277. ב 395. מה להלן באימה כו': ב 333.
ראב"ע . . צשירי לעזרא; א 250. 251.
סיפור מינוי ראב"ע לנשיא: א 246. 250. 252.
תלפיות תל שכל פיות כו': ב 469.
מיום שחרב ביהמ"ק נפסקה חומת ברזל כו': א 232. אטו יראה מילתא זוטרתא היא כו': ב 437.
הנהג בהם מדת דרך ארץ: ב 418. 435.
בזמן שישראל צושין כו' נצשית ע"י אחרים: ב 503. כל המוקדם בפסוק זה מוקדם לברכה: א 323.
מושק שמן חי' . . בורא מיני בשמים: ב 352.
שלשה מרחיבין דעתו של אדם כו': ב 355.
הנפטר מחבירו אל יאמר לו לך בשלום כו': ב 502. היוצא מביהכ"נ ונכנס לביהמ"ד כו'; ב 502. 512.
ת"ח מרבים שלום בעולם כו': ב 502.
תאנה שבכרה כו' קושרו בגמי: ב 524.
שותף להקב"ה במע"ב: א 123.599צד דכליא ריגלא דתרמודאי: א 199.
627ההתקשרות
י"א ניסן
מלאות מאה ואחת
להולדת כ"ק אדמו"ר זי"ע
א
נדפס על ידי ולזכות
הרה"ת ר' הלל דוד וזוגתו מרת שטערנא שרה
בתם ובניהם
חנה, ישראל ארי' ליב, לוי יצחק,
ברוך שניאור, מאיר ושמעי'
שיחיו לאורך ימים ושנים טובות
קרינסקי
להצלחה רבה ומופלגה בטוב הנראה והנגלה
בכל אשר יפנו בגשמיות וברוחניות
מתוך שמחה וטוב לבב
Suggest a fixSent for review
Report a problemNo account needed
Embed on another site
About this page
Details
- Volume
- ה'תשנ"ב, חלק ב
- Id
- rh-w1vythgh