שזהו כמו שאומר בגמרא: גמרא גמור זמורתא תהאב — מזמר עריצים.
ג. סעודת ליל ש"ק הי' אצל הצ"צ בשעה מאוחרת, ובניו הי' דרכם לבוא לאמר "גוטשבת", ואצלם הי' כבר אחר הסעודה.
ד. מביתג הצ"צ שלחו לר' יקותיאל לעפלערד, ע"פ הנהוג אז, בעש"ק קודם התפלה צרכי סעודת ש"ק וויין מיט פיש וכו', האָט ער דאָס גלייך אויפגעגעסען, פאָרן דאַוונען: אַז דער רבי שיקט פאָרן דאַוונען, מסתם איז עס נוגע צום דאַוונען.
בליל ש"ק אחר התפלה איז ער געקומען להרבניתה און געפרעגטו: אפשר וועט איר נעמען אַ אידן אויף שבת. האָט הרבנית געפרעגט: קושיע, מען האָט דאָך אייך געשיקט. האָט ער געזאָגט: אַז דער רבי שיקט מיר פאָרן דאַוונען, בסתמא איז דאָס נוגע צום דאַוונען.
מזה ניכר עד כמה הי' עבודתו רק עבודת התפלה, ואחרי שהרבי שלח לו קודם התפלה, הי' אצלו ברור שזה סגולה לתפלה, כי זה הי' עיקר התעסקותו.
The Lubavitch Library · chabadlibrary.org