דעם ערשטען עיוהכ"פ נאָך מיין חתונה האָב איך אַביסעל מאריך געווען בתפלה, געהאַט מוצאי יוהכ"פ אַ חלק דערפאַרו, פשוט געוויינט: אַ מציאות, זמורתא תהאז א. ז. וו.
צו כל נדרי האָט זיך געפילט אַ עילוי, ערענסט אָבער אַן בכיותב. אַמאָל געדאַווענט חיים זלמנזאָהןב צו כל נדרי, דער עולם געשמייכעלט, אָבער צו יעלה פשוט געלאַכט.
דער טאַטע פלעגט עולה לתורה זיין צו מנחה — מפטיר יונהח.
מוצאי יוהכ"פ פלעגט דער טאַטע אַריינגיין צו דער מוטערד אָנגיסען איר אַ גלאָז טייט. זי פלעגט דערציילען וואָס זי געדיינקט אַלס קינד פון צמח צדק: מוצאי יוהכ"פ איז געווען אַ עת חדוה, עס פלעגן קומען צו אים אַלע בניבית. דערנאָך פלעגט אַריינגיין דער זיידע (מוהר"ש) און ער פלעגט לערנען מיט אים אַ שיעור קבלהד ביז איינס אַזייגער (על שאלת רמ"ש שיחי' האם הי' לימודם בענייני יוהכ"פ וסוכות, השיב: עד"ז לא שמעתי). און אַזוי האָט דער צמח צדק געהאַט [אַזאַ סדר (לימוד הקבלה במוצאי יוהכ"פ)] מיט זיין זיידען (אדמו"ר הזקן). אַמאָל פלעגט ער אַריינגיין מיט אדמו"ר האמצעי, און אדמו"ר האמצעי פלעגט מאַכען אַ הנחה. פלעגט זיין אַ "פאַרפלייצעניש"י, ניט דברים כהווייתן, אָבער "אַלץ מיט חיים" (דברי הצ"צ). און דעם סדר (לימוד הקבלה במוצאי יוהכ"פ) האָט איבערגעגעבען הרב המגיד ממעזריטש לאדמו"ר הזקן בשם הבעש"ט.