365

וואָס ווערט אַלץ מער נתפשט בתוך כלל ישראל], ולאחרי ההכנה פון שנת תשמ"ט ידיך און שנת תשמח ותשמח — גיט דאָס נאָכמער צו אין די נסים פון שנת תש"נ, אַז נוסף צו די נסים וואָס זיינען שוין געווען בהתחלת השנה, ווערט הולך ומוסיף ואור,

ביז דעם נס הכי עיקרי, אַז נאָך ביום התשיעי — אין מקום וזמן הגלות — קומט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה, אַזוי אַז מ'איז מסיים דעם טאָג דערמיט אַז אַלע אידן, "בנערינו ובזקנינו גו' בבנינו ובבנותינו", גייען — ארו עם ענני שמיא^נז — טאַנצנדיקערהייט צוזאַמען מיט דעם אויבערשטן כביכול און צוזאַמען מיט אורייתא (ישראל ואורייתא וקוב"ה כולא חד) — אין ארץ הקודש, בירושלים עיר הקודש, להר הקודש, לבית המקדש, ביז אין קדש הקדשים,

און מ'פּראַוועט דאָרט דעם יום העשירי, יום הכפורים — אחת בשנה, יחידה בזמן — וואָס דעמולט איז די עבודה אַז יחידה שבנפש (דער כהן גדול) גייט אַריין אין "יחידה" שבמקום (קדש הקדשים).

ז. אין דעם אַלעם קומט נאָכמער צו דורך דעם וואָס מ'איז מסיים מיט מחלק זיין אַ שליחות אויף נתינת הצדקה, וואָס זי איז שקולה כנגד כל המצוות^נח, און גדולה צדקה שמקרבת את הגאולה^נט,

און צוזאַמען דערמיט — אויך מחלק זיין "לעקאַח" (כמנהג ישראל (תורה היא^ס) בערב יוהכ"פ), וואָס דורך חלוקת לעקאח, אַ זיסן לעקאַח, קומט צו נאָכמער אין די אַלע ברכות והמשכות (הנ"ל) צו אידן אויף אַ שנה טובה ומתוקה — בגשמיות וברוחניות.

ולהוסיף, אַז "לעקאַח" איז אויך פאַרבונדן און מרמז אויף דער עבודה פון תשובה עילאה — די התקשרות והתאחדות פון אידן מיטן אויבערשטן (מתוך אהבה ושמחה) — דער תוכן פון ערב יוהכ"פ ויוהכ"פ במיוחד, כנ"ל:

דער נאָמען "לקח" י"ל איז על שם הכתוב^סא "לקח טוב נתתי לכם". אע"פ וואָס דאָס גייט אויף תורה, האָט דאָס אָבער אויך דעם פירוש הפשוט אַז דער אויבערשטער גיט (נתתי) "לקח טוב" צו יעדן אידן — וכמדובר לעיל^סב הרמז, אַז נתינת הלקח בערב יוהכ"פ איז בעצם אַ נתינה של הקב"ה (וואָס גיט דורך דעם אדם הנותן, בתור שלוחו של הקב"ה, שלוחו של אדם כמותו).

ספריית ליובאוויטש · chabadlibrary.org