Paragraph
Paragraph rh-zxznfd7p
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-vb7mhpaz
- order
- mD
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- על אחת כמה וכמה, אז זיכער האט מען דאך שוין אנגעהויבן צו טאן אין ענינים ניסן, וואס דאס הויבט זיך דאך אן פון נאך שלשים יום לפני החז הויבט מען שוין אן שטורעווען בהנוגע צו ענינים פון מאות חטים, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט דעם ענין פון די ג'מצות, וואס אין זיי איז בשעה שמצב, מנחת לפני', וואס דאס איז דאך מן התורה אפילו בזמן הגלות אויך, וואס אין מצב גאר בעצם איז דא מותר זאל זיין פון די אלע חמשה מינים שנקיאת דגן אף על פי כן זאגט מען ניט מאות דגן נאר מ'זאגט מאות חטים. וכמדובר לעיל, אז פסח איז פארבונדן מיט חירות, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז אויב אפילו בנוגע צו זיך פראוועט ער קרששאפט מאיזה ענין שיהי'בהנוגע אז ס'רעדט זיך וועגן א צווייטן אידן, ובפרט נאך וועגן ענני שבישראל, וואס את מי אשכון את דכא ושפל רוח כי קרוב אלי כמדובר כמה פעמים אין דער אויפטו פון ענני איז דאך פארשטאנדיק, אז בשעת ס'רעדט זיך וועגן זיינע צרכים דארף מען גלייך גרייטן די מאות, אז ס'זאל זיין מאות ער זאל האבן חטים, און דערפון אויך פארשטאנדיק, אז כל צרכי הסעודה דארף אויך זיין אין דעם מעמד ומצב פון חטים לגבי שעורין און שער מיני דגן, על דרך זה אויך בהנוגע לכל צרכי החג. וואס דאס איז דאך אויך בפשטות, בשעת מ'זאגט מאות חטים איז מען דאך אין דערויף כולל, כל און מ'מיינט דערביי מ'גיט דערנאך בפשטות די געלט אויף כל צרכי החג, אף על פי וואס עיקר ענינם איז דער ענין פון אכילת מצה א חיוב מן התורה, ס'איז דאך אבער פארשטאנדיק, אז ס'מוז זיין כל שאר צרכי הענינים, און ניט נאר די ד'קוסס יאיד וואס זיי זיינען א חיוב מיט דער רבנן, מיט דברי סופרים, נאר אויך דער סמכן בלבושים נאים,
- proofread
- 0