Paragraph
Paragraph rh-xx501kgf
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-3av7n7w7
- order
- FV
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- ושל שבת, און אין דעם אופן, אז ס'ווערט א יום אריכתא א שינוי אין מעשה בראשית, אזוי איז א טאג וואו האט ער אין זיך כ-ד'שעות, ביז אויך אין ענינים של הלכה איז דאס אזוי, אז ס'קומט צום טאג פון ראש-השנה, זאגט מען, אז ער האט טאקע אין זיך דעם ענין, אז ס'איז שני ימים טובים של ראש השנה, כמה פרטים זיינען זיי חלק זה מזה, אבער אויך אין דערויף איז דא דער ענין, אז דאס איז יום האריכתא, ביז וואנענט אז מ'דארף טאן ענינים מ'זאל קענען מאכן שהחיינו לכל הדיעות, און אויפטו דורך דעם שהחיינו מ'קען ניט יוצא-זיין מיט דעם שהחיינו וואס ער האט געטאן ביום הראשון, און דא זאגט מען, אז ס'איז טאקע דא די אוצר, פארבונדן אויך דערמיט וואס דאס איז יום אריכתי וואס דא קומט אויך אויס דער ענין וואס איז קרוב אלינו במיוחד, אלס אנשי חב אד, און דורך דערויף קומט דאס אן צו די אלע וואס לערנען דעם אלטן רבינ'ס שולחן-ערוך, וואס ס'איז דאך ידוע ווי די אבני המחבר שרייבן אויך בהקדמתם, וכמדובר כמה פעמים, אז דער אלטער רבי איז בשולחן ערוך שלו, משא'כן אין שולחן ערוך פון ר'יוסף קראו פון בית-יוסף, האט מוסיף געווען אויך די טעמי הלכות. על כל פנים בקיצור. דער בית-יוסף האט זיך פארלאזן אויף זיין פירוש הארוך לטור, וואס דער תמצית דערפון און דער סך-הכל דערפון בנוגע למעשה האט ער אריינגעשטעלט אין שולחן ערוך פאלט אפ די שאלה, ווי אזוי זאגט מען א הלכה אן א טעם וכו ס'קען דאך ברענגען צו תוצאות בלתי-רצויות? דערפאר איז דער אלטער רבי האט אריינגעשטעלט די טעמים הנחוצות כדי צו וויסן די הלכה כדרוש על בוריא האט ער זיי אריינגעשטעלט אין שולחן-ערוך שלו. און וואס דערפאר קומט דארט צו די אריכות, בפרט לגבי שולחן-ערוך
- proofread
- 0