Paragraph
Paragraph rh-vdy2cw53
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-yspv95yp
- order
- IE
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- דערנאך האט מען דאך דעם כלל, אז המעשה הוא העיקר איז דאך זעלבסט-פארשטענדלעך, אז לכל לראש איז בנוגע די ענינים ווי דאס דארף אראפקומען אין מעשה בפועל, בפרט נאך ובמיוחד אט די ענינים וואס הויבן זיך שוין אן פון ר'חודש, די אנהויבס פון די ט'ימים פון ר'חודש אדע מנחם אב, על אחת כמה וכמה וואס זיי זיינען גאר מיוחד, און די חס ימים שלאחרי זה זיינען זיי ניטא איז דאך זעלבסטפארשטענדלעך נוגע אט די ענינים ווי זיי קומען אראפ דערנאך אין בפועל, וואס אויך אין מעשה בפועל איז דאך דא אן ענין דומה אין דער קביעות, וואס דאס איז דאך אויך אן אויסנאם אין דעם יאר, אז תשעה באב איז א נדחי, בדוגמא ווי שבעתר בתמוז איז געווען א נדחי. וואס דער ענין פון תשעה באב זאל אויסקומען ביום הראשון קען דאס זיין אויף צוויי אופנים אדער דאס איז מלכתחילה קביעות השנה בראש השנה שוין, אדער בפרט נאך אין חודש ניסן, אז קומט דעמאלט אויס דער יום התשיעי בחודש מנחם אב, ביום הראשון, דערנאך איז דא ווי בקביעות פון שנה זו, אז דאס קומט ארויס ביום השבת, נאר שבת איז דוחה דעם ענין פון תשעה באב, דערפאר ווערט דאס איבערגעשטעלט אויף יום הראשון שלאחריו. וואס אין דעם קומט דאך צו נאך אן ענין, אז דא איז דא דער ענין התחיית פון די צומות, משא-כן ווען ס'איז מלכתחילה ביום הראשון איז ניטא דער ענין פון תחיית, און די תחיית שטייט דאס בגלוי, ביז אין מעשה בפועל, אפילו לעיני עמי הארץ.
- proofread
- 0