Text

¶1אזוי ווי ס'איז דאך א כלל אין תורה, אויף כל ימות השנה, אן אונטערשייט כלל אז פותחין בברכה איז דאך פארשטאנדיק אז לכל ראש דארף מען פותח זיין בברכה און ווינטשן יעדער אידן, בתוך כלל ישראל און כלל ישראל, דעם ענין פון גוט ראש חודש, וואס דאס איז דאך במיוחד נאך דוקא בנוגע צו ראש חודש מנחם אב,

¶2פלא, אז דאס וואס ס'איז געווען די קביעות הימים בשנה ההיא איז דערפאר וואס ס'איז צוגעקומען א טאג אין חודש תמוז, במילא איז צוגעקומען א צוויי טעג אין ראש-חודש מנחם אב פון בשנה ההיא, וואס דאס איז היפך הסדר לגמרי, ווי ער דד ראכט אויך אין סידור, אז ראש-חודש מנחם אב איז אלעמאל א יום אחד, ווארום תמוז איז אלעמאל החסד, וכמובן וגם פשוט. וואס דאס איז דאך א ענין לכאורה אן ענין צדדי, אבער אין תורה איז דאך ניטא קיין ענינים וואס זיי זיינען אינגאנצן צדדים, ס'איז דא מערניט וואס ס'איז אין די שייכות פנימיות וואס ס'איז דא צווישן כל עניני התורה דערפאר וואס תורה אחת היא איז דא אין דערויף גופא חילוקים, וואס ס'איז דא אזוינע ענינים וואס די שייכות שביניהם איז בגלוי ממש, אז אין ענינים וואס די שייכות ביניהם דארף מען זוכן אין תורה שבעל-פה, ווארום אין תורה-שבכתב אדער בפשטות זעט זיך דאס ניט אן, ביז ענינים וואס זיי זיינען נאכמער בהעלם, וואס אין כאן המקום להאריך בזה. קומט נאך צו אויך אין היינטיקן יאר, נוסף על ענין האמור, וואס דאס איז שנת תסמח און תסמח און שנת הקהל,

¶3זיינען בדוגמא וואס ראש-חודש איז דאך מועיד קרא רחמנא און אין אפטייטש פון מועיד פון לשון יום-טוב, ניט סתם א יום המיועד, און דערפאר איז דאך אויך די פשטות וואס מ'זאגט ניט קיין תחנון בכל שאר הענינים מצד דער ענין השמחה שבדבר וכו,' וואס אין דערויף אויך אויך אט דער ענין וואס קומט נאך צו, אז דאס איז תסמח און תשמח און הקהל, וואס דאס איז דאך כולל כל ימות השנה, על אחת כמה וכמה ענינים מיוחדים בשנה, וואס דאס איז דאך ראש חודש איז דאך אויסגעטיילט פון שאר ימות השנה, ביז אין דעם אופן אז זיי ווערן אנגערופן ראש מיט אלע פירושים שבדבר, עאכו כמה וכמה פון צווישן ראשי-חדשים עצמם ראש-חודש פון אט דעם וואס מ'זאגט אז קרא עליה מועד אז דאס איז א ראש-חודש במיוחד פארבונדן מיט קריאתו של הקב."ה, וואס ער איז דאך דער עצם הטוב און מטבע הטוב להיטיב, נאר דערנאך איז דאס נשתלשל געווארן על ידי חכמתו ורצונו, ווי דאס איז אראפגעקומען אין תורה שבעל פה און אין מפרשי התורה, ביז וואנענט ווי דאס קומט אראפ אין עניני העולם, ביז וואנענט דאס קומט אראפ אין עניני העולם מלשון העלם והסתר, כמובן וגם פשוט.

¶4איז אויך בשנה זו איז אויך ראש חודש אדר, ביום הששי, וואס כמדובר כמה פעמים, אז קי טוב שטייט טאקע מערניט ווי ביום השלישי, אבער טוב אליין, אן א קי, שטייט דוקא ביום הששי, וואס דעמאלט איז דאס דער ענין, בשעת מ'זאגט אויף דערויף קי ווערט דאס אן ענין טפל און דאס גיט א טעם פארוואס איז אן ענין פלוני, כי טוב בשעת מ'זאגט טוב סתם איז אט דעמאלט איז דאס ניט אן ענין וואס גיט א טעם אויף א צווייטער זאך, דאס איז אן ענין בפני עצמו. אפילו לפירוש פשוטו של כתובים, אז דער צווייטער טוב וואס שטייט אין יום הששי איז דאס בפשוטו של מקרא, גייט דאס גאר אויף כל ששת ימי המעשה וכו אבער וואו שטייט דאס? בגלוי? און אין תורה שבכתב, וואס אפילו הצדוקים מודים בזה, שטייט דאס דוקא ביום הששי, וואס אויך בפשטות, ווען איז מען זיכער, אז ענינו פון כל ששת הימים, אנהויבנדיק פון יום ראשון, איז דאס אן אמת'ער טוב, איז בשעת מ'זעט דעם סיום כל הדברים, וואס סיומם איז דאך אין דעם טאג ווען ויכולו השמים והארץ וואס דאס איז דאך געווען ביום הששי, און ערשט דערנאך איז דאס אריין אין יום השבת, איז דאס דעמאלט זעט מען אויף דעם טוב פון כל ששת ימי המעשה, כולל אויך דעם יום הששי, ווי ער איז א טאג פאר זיך, נוסף אויף דעם ענין וואס ער קומט אלס א סיום און א חותם פון די ששת ימים שלפני זה.

¶5דערנאך האט מען דאך דעם כלל, אז המעשה הוא העיקר איז דאך זעלבסט-פארשטענדלעך, אז לכל לראש איז בנוגע די ענינים ווי דאס דארף אראפקומען אין מעשה בפועל, בפרט נאך ובמיוחד אט די ענינים וואס הויבן זיך שוין אן פון ר'חודש, די אנהויבס פון די ט'ימים פון ר'חודש אדע מנחם אב, על אחת כמה וכמה וואס זיי זיינען גאר מיוחד, און די חס ימים שלאחרי זה זיינען זיי ניטא איז דאך זעלבסטפארשטענדלעך נוגע אט די ענינים ווי זיי קומען אראפ דערנאך אין בפועל, וואס אויך אין מעשה בפועל איז דאך דא אן ענין דומה אין דער קביעות, וואס דאס איז דאך אויך אן אויסנאם אין דעם יאר, אז תשעה באב איז א נדחי, בדוגמא ווי שבעתר בתמוז איז געווען א נדחי. וואס דער ענין פון תשעה באב זאל אויסקומען ביום הראשון קען דאס זיין אויף צוויי אופנים אדער דאס איז מלכתחילה קביעות השנה בראש השנה שוין, אדער בפרט נאך אין חודש ניסן, אז קומט דעמאלט אויס דער יום התשיעי בחודש מנחם אב, ביום הראשון, דערנאך איז דא ווי בקביעות פון שנה זו, אז דאס קומט ארויס ביום השבת, נאר שבת איז דוחה דעם ענין פון תשעה באב, דערפאר ווערט דאס איבערגעשטעלט אויף יום הראשון שלאחריו. וואס אין דעם קומט דאך צו נאך אן ענין, אז דא איז דא דער ענין התחיית פון די צומות, משא-כן ווען ס'איז מלכתחילה ביום הראשון איז ניטא דער ענין פון תחיית, און די תחיית שטייט דאס בגלוי, ביז אין מעשה בפועל, אפילו לעיני עמי הארץ.

¶6און דאס איז נוגע גאר נאך צו א צווייטן ענין. ס'איז דאך דא כמה דינים וואס זיי זיינען פארבונדן מיט די שבוע שכל בו תשעה באב. וואס אט דא ווערט דאך די שאלה, בשעת תשעה באב איז כל ביום הראשון איז די גאנצע שבוע איז מערניט ווי אט דער איין טאג. בשעת תשעה באב קומט אויס ביום השביעי פון שבוע שלפני זה, וואס דעמאלט ווערט די שאלה, אז דאס איז נדחי דער תענית, צי ווערן דערמיט אויך נדחי כל ענינים פארבונדן דערמיט אויך די ענינים פון שבוע שכל בו התענית, אדער דאס איז אן ענין בפני עצמו וואס אין כאן המקום להאריך בזה, ושן לחכם ויחכם עוד. די ענינים וואס זיי זיינען במיוחד נוגע איז דאך פארשטאנדיק פון ציון במשפט תפדה בשבוע ושבי'בצדקה, וואס דאס איז דאך שייך צו די אלע דריי וואכן, אף על פי כן איז דאך דא מנהג פון כמה קהילות קדושות, וואס דער ענין פון חתונה-האבן אין די דריי וואכן טוען זיי דאס בפועל, משא'כן ווען ס'קומט ראש-חודש תשעה באב, וכמובן בספרו המנהגים.

¶7ו. וואס אט דא קומט-צו דער ענין פון ציון במשפט תפדה ושבי' בצדקה בהנוגע צו דער שבוע שלפני זה, איז אפילו אז מ'וועט זיך דינגען און זאגן א שבוע שלפני זה האט קיין שייכות ניט, בקביעות זו, וויבאלד אז מ'האט דוחה געווען תשעה באב, איז בשעת מ'איז דוחה דעם עיקר, איז דאך א זיכערע זאך אז מ'דארף דוחה זיין ת'סוצאות שמנו, כולל אויך די אלע דינים פון שבועת שכל בו תשעה באב, משא נכן ווען תשעה באב קומט ביום השבת איז דאס דעמאלט איז דא די ביידע סברות, און וויבאלד אז ס'איז נאר דא בהנוגע צו צדקה און לימוד התורה, ובפרט נאך הלכה שבתורה, וואס דאס איז דאך דער ציון במשפט תפדה ושבי'בצדקה די ביידע ענינים איז וויבאלד אז ס'איז נאר דא א קא סלקא-דעתב און ס'איז נאר דא א סברא, אז זיי זאלן חל זיין אויף דער כל השבוע שלפני זה, איז במילא איז דאך דארף מען זיך ניט דינגען אין דעם און בנוגע צו מוסיף-זיין אין לימוד התורה, וואס דאס איז דאך א חיוב בכל ימיות השנה, בשעת מ'זאגט אין די טעג אז ס'דארף צוקומען בלימוד המשפט כהלכתא מיינט מען דאך דאס נאך בהוספה על קביעות בלימוד התורה על דרך רגיל, איז דאך בנוגע לעניננו איז ניטא דאך אין דערויף וואס צו דינגען, בפרט נאך אז על דרך הצייכות איז דאך דאס א ספק בנוגע צו תורה דארף דאס זיין אין דעם ענין לחומרא, וואס באמת איז דאס לזכות אויף מוסיף-זיין אין לימוד התורה גלייך ווי ס'הויבט זיך אן דער ראש-חודש מנחם אב, אף על פי וואס דערנאך דער תשעה באב איז א דא ניט און קומט ערשט ארויס אין יום הראשון שלפני זה. ועל דרך זה אויך בנוגע לענין הצדקה, וואס מ'איז דאך נוהג אויף צו מוסיף זיין, נוסף אויף צדקה איז דאך א מצוה אין וועלכע מ'איז זיך משתדל בכל ימות השנה, ווי מיוסד וואס דער אלטער רבי ברענגט אראפ אין שולחן ערוך אלס א פסק-דין, אף על פי וואס אין שולחן ערוך שטייט דאס מערניט ווי

¶8מגן אברהם וכיוצא בזה, אז ר'אליעזר הויבא פרוטה לעני האט דער מצלה, על אחת כמה וכמה, אז די תפילות פון די ט'ימים ווילן מען דאך ביתר שאת וביתר עוז, אז זיי זאלן זיכער אנגענומען ווערן, און אנגענומען ווערן בזריזות הכי גדולה, ותיכף ומיד ובשלימותם, איז דאך זיכער אז דער ענין פון צדקה האט אויך אן ארט, אנהויבנדיק די הוספה בזה, אויך אנהויבנדיק פון ראש-חודש נחמיו, ובפרט נאך אז כל עניני צדקה בימינו אלו, איז דאך דאס ווי דער אלטער רבי האט נאך געזאגט בימיו, אז וויפל בימיהם איז געווען דער ענין פון תלמוד תורה כנגד כולם, משא נכן בזמן פון דעם אלטן רבי'ן, און אויך לפני זה, ווי פארשטאנדיק פון אגרת הקודש, איז דעמאלט איז דאס דער ענין פון גמילות חסדים, ובמיוחד דער ענין הצדקה, על אחת פון כמה וכמה וואס פון זינט פון אגרת הקודש פון דעם אלטן רבי'ן איז שוין דורכגעגרייען נאך כמה וכמה קיצין, אף על פי וואס שוין דעמאלט איז שוין געווען כלו כל הקיצין, במכל-שכן בקל בחומר, ווי דאס איז געווען אין זמן השעת, איז דאך מידי דור בדור צוגעקומען נאך אן ענין און ווידער אמאל כלו כל הקיצין, על אחת כמה וכמה בימינו אלו, אז מ'האט שוין כמה וכמה דורות לאחרי אגרת הקודש פון דעם אלטן רבי'ן, איז דאך אין דערויף דער ענין, אז דער עיקר פון כל הענינים כנגד כולם איז דאס דער ענין הצדקה ביתר שאת וביתר עוז, ובמיוחד נאך אין די טעג וואס דעמאלט שטייען די אלע עניני צדקה נאך מער בהדגשה יתורה, וויבאלד אז אין די טעג זיינען זיך אידן מתפלל און מבקש אז דער אויבערשטער זאל געבן די הויפט צדקה אויף וועלכע אידן קוקן-אויס בכל יום אחכה לו, בכל יום שיבוא, די צדקה הכי גדולה, אז שיבוא צוזאמען מיט דער גאולה האמיתית והשלימה תיכף ומיד ממש, איז דאך דעמאלט איז ער זיכער אט די ענינים ביתר שאת וביתר עוז אויך דער ענין פון הוספה אין צדקה בימים אלו.

¶9וכאן אויך המקום להזכיר, אז בנוגע צו לימוד התורה איז דאך אויך דא דער ענין שהזמן גרמא, וואס בכלל איז דאך דאס דער ענין די הלכות אין שולחן ערוך, די הלכות וועגן אט די טעג וואס לפלא הכי גדול, אז מ'האט וועגן דערויף ניט געמאכט קיין טומל, איז געבליבן דער טומל וועגן הלכות בית הבחירה, און קיינער דערמאנט ניט, אז לכל לבוא שהלכה שהזמן גרמא איז דאס מערער ווי הלכות בית הבחירה, די הלכות ווי זיי שטייען אין שולחן-ערוך אין הלכות פון די פס ימים, און פאר דערויף די הלכות פון די ג'שבועות, כמובן וגם פשוט. על כל פנים איז דאך סתם איז געווען אזוינע וואס זיי האבן זיך געכאפט אויף דערויף, און זיי האבן זיך געפאלן אויף דער המצאה, אז וואס דארפן זיי זיך מטריח זיין זאל דאס אן אנדערער מקליץ זיין און טומלען זו וכו,' וואס כמדובר על דבר זה בקשר מיט ענין של פינחס, וואס פינחס זה אליהו אז ווי אזוי מ'דארף זיין דער ענין קראנא דאיגרתא אי'לבי פראוונקא, אט דער וואס לערנט אט די הלכה אין שולחן ערוך, וואס דאס איז דאך די אגרת פון דעם אויבערשטן צו יעדער אידן און אלע אידן, ווערט ער אויך קראנא דאיגרתא נוסף אויף דעם ענין וואס ער לייענט דאס פאר זיך, דארף ער ווערן יהיו לאו ופראוונקע, נוסף אויפן ענין וואס ער לייענט דאס פאר, און לערנט דאס פאר, פאר כל אחד ואחת מיט וועמען ער קען קומען בקשר, על אחת כמה וכמה אין שנת הקהל, האנשים והנשים והטף, און איבא לביא פראוונקע, ער באווייזט א דוגמא חייב פון זיך אליין, ווי אזוי ער שיקט צו זיך אליין די יגארטע, אזוי זאל אראפקומען אין מעשה בפועל בכל ענינים האמורים.

¶10און וואס דאס איז אויך בנוגע לפועל, אט דאס וואס ס'רעדט זיך בנוגע צו מעשה בפועל, איז יעדערער וואס הערט דאס, צי הנוככם כאן, אדער מ'הערט דאס על-ידי מכשירים די טעכנישע זאכן וואס מ'נוצט אויס אויף עבודת הוי וקיום מצוותיו, כדי אז דאס זאל אנקומען ברגע כמימרי בכל מקום וואו ס'איז דא נאר א הערער, אדער נאכמער אויפמאכן דארט א הערער, וואס דאס איז דאך די פעולה פון דבר הוי אז זי קען אויפמאכן אויך אז ס'זאל ווערן דארט א הערער, ביז א הערער וואס וועט אויך דערהערן, כידוע דער פתגם און דער ביאור פון נשיא דורנו, פון רבי'ן דעם שווער בזה, וואס די ימי הגאולה שלו איז דאך אויך בכל חודש תמוז, וואס חודש תמוז ווערט דאך דאס נמשך עד חצות לילה, ויש לומר אפילו נאך שפעטער, חצות לילה פון ראש-חודש מנחם אב, יש לומר אויך שפעטער, וואס אין כאן המקום להאריך בזה, איז דאס אויך חודש הגאולה פון נשיא דורנו, וואס הנשיא הוא הכל, און ער ווערט דער הכל ביז דאס ווערט נמשך במעשה בפועל פון די חלקים פון דעם הכל, בפרט נאך, אז יעדער חלק ממנו שטייט דאך אויף אים, אז עצם כשאת ותופס במקצתו אתה תופס בכולו, אז מ'איז תופס אין א אידן דעם עצם זיינעם, אט דעמאלט ווערט דער עצם, אשר תופס במקצתו אתה תופס בכולו פון דעם עצם פון יעדער אידן און פון אלע אידן, ביז דעם עצם פון כל העצמיות, ביז דעם עצם האמיתי, בלשון הרמב״ם מאמיתת המצאו איז דאס איז נמצאו כל הנמצאים. וואס דערפאר איז אויך, אז זיכער אז זיכער, אז די אלע וואס הערן דא, אדער הערן דורך די מכשירים, אדער מ'וועט זיי איבערגעבן וועלן זיי זיך ניט באגנוגענען מיט אינה טובה בשולו, הרוצה שיתן, אין די אלע ענינים, נאר הרוצה שיתן ויתן אחרים, כמובן אויך ומבואר אין די פירושי המשנה בהנוגע צו דער עילוי פון אט דער דרגא.

¶11ובפרט אז דאס רעדט זיך נאך פון א דור, וואס זיין נשיא איז דער ראש פון כל החסידים כולם, וואס דאס איז דער רבי דער שווער, איז דאך פארשטאנדיק, אז ענין פון א חסיד איז, על אחת כמה וכמה ווען ער ווערט נתגלה, אז ער ווערט א שליח פון נשיא דורנו, פון רבי'ן דעם שווער, אז ער טוט אלץ וואס ער קען טאן, אז ס'זאל אנקומען די איגרתא פון נשיא דורנו, וואס ער האט דא איבערגעגעבן אויך די אגרתא פון מלך מלכי המלכים הקב,"ה, וכמדובר כמה פעמים, צו אנשים און די נשים וטף צו וועלכע ער קענט דערגרייכן. און ויהי רצון, אז די אלע ענינים צוזאמען זאלן גלייך ברענגען אט דאס וואס די פרשה פון דער וואך, וואס מ'לייענט איר בשלימותה, וואס בשלימות פון דער פרשה איז קביעות שנה זו איז דאך מתית ומטה ומסאו ביחד, וואס מתית באווייזט דאך, ווי ער איז מבאר אין לקוטי תורה, אז דאס איז אן ענין וואס ער האלט זיך אויף זיין שטאנד און אויף זיין ארט, ביז אין אן אופן פון עושן האזרחי, כמובן וגם פשוט, און ער שטייט אבער דער שטר האלט זיך מיט דער גרעסטער שטארקער במעמדו ומצבו, אבער מעמדו ומצבו איז, אז ער האלט אין א שטענדיקן מסע משא ומשאי לשון רבים, וכאילו ווי ער איז מבאר אין לקוטי תורה, אז ס'שטייט ואילה מסאי אף על פי וואס די נשיאה פון מצרים איז דאך געווען מערניט ווי די ערשטער מסאי בפשטות, משא נכן כל המסאות שלאחרי זה שטייט א איד אין אזא מעמד ומצב, על אחת כמה וכמה דער דור דעה, אז כל זמן מ'איז ניט אריין אין אבר הירדן מערבה איז מען אלץ שטאנען אין אן אופן פון מסע ווארום מ'האט ניט געקענט איינרוען ווי גוט ס'איז דארט געווען משה ואהרן, און דערנאך אליעזר כהן גדול, און דערנאך סנהדרין גדולה, מיטן משכן מיטן לוחות הברית וכו'וכו איז אלץ געווען אבער דער ענין, אז מ'האט ניט געקענט רוען אויפן ארט, ביז וואנענט אז די מסע ציט זיך אלץ פון ארץ מצרים, ביז וואנענט מ'שטעלט זיך טאקע אפ לרגע קטן, או

¶12אבר היאדן מזרחה, אבער תיכף ומיד עם ענני שמיא ווערט מען אין אבר היאדן מערבה, בגאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט איז דאך ווערט דאס דארט די ארץ פון עשר אומות, און ס'ווערט דארטן כל ישביה עליה בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו און נאך מערער הקיצו ורננו שוכני עפר די אלע סוגים, ווי זיי שטייען שטייען אין אלע דורות פון אלע אידן פון מתן-תורה אן, און אויך די אלע וואס זיינען געשטאנען ביי מעמד הר סיני, וואס דאס איז דאך אויך כל הנשמות עד סוף כל הדורות שטייט מען דעמאלט אין אן אופן פון דער גרעסטער שטארקייט מסעי וביחד עם זה פון דער גרעסטער שטארקייט, אז ס'מוז זיין מסעי לשון רבים, ווארום מי על-דרך ווי במי שיש למנה רוצה מאתי רוצה ת'מות, איז בשעת ס'קומט ביי אים דער ערשטער משא, צובר הירדן מערבה, ווערט דאס ביי אים דאס גופא דער ענין פון משא לשון רבים, כמבואר אין אגרת הקודש, אז די עבודה פון לעתיד-לבוא, וואס עץ רוח הטומאה אעביר מן הארץ ויהפו ימים אלו לששון ולשמחה ולמועדים טובים ווארום והאמת והשלום אהבו ווערט דאס דעמאלט די גאנצע עלי און די גאנצע בירורים, וואס פון ביידע ס'איז דא דעם סיי מצד קו היאמינא סיי מצד קו השמאל, ובעיקר נאך גאר מצד קו הגבורה, ווי ס'האט דאך אויך אין זיך דעם אפטייטש, אז דאס איז התגברות הכי גדולה, ביז וואנענט ווי מ'זאגט דאך אין דרושים ראש השנה, אז תגבורות גשמים איז דאס פארבונדן מיט אתה גיבור און דאס איז פארבונדן מיט ברכת יעקב, ו פרצת ימי וקודמי וצופנו ונגבה כמדובר כמה פעמים, און ויהי רצון, אז פון דעם דיבור בכל ענינים אלו זאל גלייך נאך נאכמער צוקומען אין די החלטות טובות של כל אחד ואחת פון אנשים נשים וטף בהנוגע צו זיך און בהנוגע צו כל בני ישראל צו וועלכע ער קען דערגרייכן, אז בסבר פנים יפות, ומתוך שמחה וטוב לבב, מיט צוויי בייז'ן, ווארום ער טוט דאס בשני יצריך

¶13האט ער אים אויך איינגעשפאנט, און האט אויך דעם כח פון קו השמאל, ווי ששטייט שמאל מיטן גאנצן תוקף, שמש גדול שהי'בעולם און עבד, און דערנאך קערט מען אים צוריק און צוריק, אפילו דער נחש איז אויך ישלים עמו, ואדרבא ביתר שאת וביתר עוז, וואס דאס איז דאך אויך בעבודתו של כל אחד ואחד, אז בשעת טוט איזו ענין שיהי טוט ער דאס מיטן גאנצן שטורעם, ווי דאס ווערט געטאן דורך א בעל תשובה. וויבאלד אז יעדערער האלט אין דער דרגא פון עתיד לאתבא בתיובתא, איז דאך פארשטאנדיק, אז וויבאלד אז ביאת משיח איז תלוי אין די עשיית התשובה, טוט ער שוין אין דעם עתיד לאתבא בתיובתא נאך איידער ער ווערט נתגלה, במילא ווערט אבער נתגלה דער חלק וואס ס'איז נוגע בנוגע למעשה בפועל, אז ער טוט דאס מיטן גאנצן שטורעם פון א בעל תשובה, במילא טוט ער יעדער ענין אין אן אופן פון כפליים, וואס כפליים לתושי'איז דאך בכלל פארבונדן מיט גאולה, על אחת כמה וכמה כפליים וואס דאס איז אין ראש-חודש, מיט אלע ענינים של מעליותא וואס ס'איז דא אין ראש-חודש, ואדרבא מ'האט איבערגעמאכט דעם נאמען ווי ס'שטייט אין תורה-שבכתב און א תרגום, שטייט דאך מערניט ווי איין ווארט, האט מען דאס איבערגעמאכט אין תורה שבעל-פה, על אחת כמה וכמה אין מנהג ישראל וואס תורה איז, אז פריער זאגט מען דעם ווארט מנחם און ערשט דערנאך זאגט מען דעם ווארט מיטן שם וואס ס'שטייט אין תורה שבכתב, אדער תורה שבעל-פה, אין תרגום וכיוצא בזה, אף על פי וואס על פי דין, בהנוגע צו סדר אין שמות, דארף לכתחילה קומען א שם וואס ער איז קדם בקראה, אדער תורה שבעל-פה, און ערשט דערנאך אתם ששם שניטותיו איז אט דא הויבט מען אן מיטן עיקר. דער עיקר איז דער ענין פון מנחם, און דער מנחם ווערט מיט אזא שטורעם, ביז וואנענט אז ער מאכט אויך אז דער אב ווערט כל ענינו דער ענין פון מנחם.

¶14במטריא צמח, וואס דאס איז דאך צמח שמו און מדי צמח בקרוב ממש, וואס די ספרים פון צמח צדק האט מען א נאמען געגעבן אויך מיט די צוויי נעמען, דערפאר וואס דאס איז פארבונדן אויף די גימטריא פון זיין שמו, ווי מ'האט אים גערופן בפשטות, וכמדובר כמה פעמים, אז אין כל ענינים אלו איז נוגע דער חולרי דער ענין וואס מ'רמט דערפון ארויס בנוגע למעשה בפועל, ביז וואנענט אז דאס ווערט דער גאנצער עיקר פון אלע ענינים הבאים שלאחרי זה.

¶15ממש, ותיכף ומיד ממש, ולא עיכבם אפילו כהרף עין לאזט מען זיך גלייך אוועק אין משא, אין מנה שמיא, אין ירושלים אין ארץ הקדושה, אין ירושלים עיר הקודש און הר הקודש, און אין בית המקדש וואס ער איז בנוי ומוכן ומזומא, מערניט וואס ער דארף אראפקומען כהרף עין און נתלבש ווערן אין ירושלים של מטה, כמדובר כמה פעמים זאל דאס זיין בפשטות, ולמטה מעשרה טפחים, ובפשוטו של מקרא, ובפשוטו של תורה שבעל-פה, ובפשוטו של עולם הזה הגשמי, און אויך החומרי, אז מ'זעט בפשטות, ובעיני בשר, דעם כל ענינים האמורים, אנהויבנדיק ווי דאס איז אין די החלטות טובות און די עשיות של כל אחד ואחת אנשים נשים וטף, ותיכף ומיד ממש, כפסק דין הרמב,"ם, אז ס'איז הבטיחה תורה, אז בסוף הגלות, וואס שוין נאך דעם סוף כמדובר כמה פעמים, כלו כל הקיצין, שוין נאכן סוף און נאך דעם סוף פון דעם סוף, איז הבטיחה תורה אפילו ווען ס'ענדיקט זיך צום ערשטן מאל, אז ישראל תשובה ומיד הן נגאלין בפשטות, דער מיד אין דעם אפמעסטונג פון עיני בשר, און פון שכל בשר, און דער שכל פון נפש הבהמית, פון חלקו בעולם, ביז אפילו פון דעם שכל פון אומות העולם די פשטות הגאולה האמיתית והשלימה תיכף ומיד ממש, ובפשטות ממש, און די צדקה ווי נאכמער מזרז אין דעם זירוז גופא, על דרך ווי מ'זעט דאך אז ס'איז דאך דא זריזין, און אויף דערויף קומט אורה צוגיין און מאכט א ציווי, אז אין מזרזין אלא למזורזין אז ס'קומט נאך מיט מערער זירוז, ביז וואנענט אז דאס איז גאר ניט שייך זאגן אויף דערויף זירוז, מ'לאזט זיך בפועל אוועק אין מנני שמיא, און מיט דער גאנצער שטארקייט פון מתות, און אין אלע מסעות פון אלה מסיני מארי באצבעי ואומר זה, און מ'גיט זיך א קוק און מ'קוקט זיך ארום, זעט מען, אז מ'געפינט

¶16זיך אין אבר היד און מערבה, און דארט גופן ירושלים עיר הקודש ובהר הקודש ובבית המקדש ובקודש הקדשים בפשטות למטה מעשרה טפחים.