Paragraph
Paragraph rh-v0e0zwgm
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-grg4qdng
- order
- w7
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- ועוד והוא העיקר, אז מ'מאכט יעדערן פאר א שליח גלייך אויף צדקה, און דערנאך איז יעדערער מוסיף און טוט דאס בפני עצמו, און די אלע ענינים טוט מען, אין אן אופן אז דאס איז אל אויביך ווארום מ'איז העכער פון כל הענינים של מלחמה, ס'איז מערניט כביכול, מ'טוט א תובד דעם אויבערשטן כביכול, במילא קומט אראפ די נשמה למטה, און אדערבה נאך מערער, אז זי זאגט גאר, אז זי איז מרוצה בזה אויף ממלא-זיין שליחותו של הקב,"ה אין עולם הזה הטהתן, אף על פי וואס פאר איר איז דאס מאיגרא רמה לבירא עמיקתא, וואס דאס איז נאכמערער מוסיף אין דעם שכר, און דעם ענין פון שכר מצוה ומצוה וואס דער אויבערשטער גיט נאך אין זמן הגלות, וואס דעמאלט איז דאך שוין דאס די ירידת הנשמה, איז דאך פארשטאנדיק אז וכל יום ויום דארף זיין לטלין שכר סכיר דארף דער אויבערשטער געבן מעין זי על כל פנים בכל יום ויום בסוף היום, וואס דעמאלט איז דאך פארבונדן אויך וואס נשמה עולה למעלה ושואבת חיים פון מקור שרשו וכו און דערנאך קומט זי אראפ נשמה חדשה און ברי'חדשה, כמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז בקרוב ממש דערהערט מען ממש, און קען דאס זיין אפילו ביינאכט אויך, בפרט נאך אז מ'האלט שוין נאך תפילת ערבית, דעם זאגן אך צדיקים יודו לשמך ישב ישרים את פניך דערהערט מען תיכף ומיד שופרו של משיח, און דערנאך איז תיכף ומיד די מראה באצבעו ואומר זה אט די גאולה האמיתית והשלימה, און אט איז משיח צדקנו, און אט זיינען יעדערער פון אונז און זיינען אלע צוזאמען, בנערינו ובזקנינו תיכף ומיד ממש, בארצנו הקדושה, און דארטן, ירושלים, עיר הקודש, ובבית המקדש ובקודש הקדשים, ותיכף ומיד ממש.
- proofread
- 0